Op Fall Off the Apex, de nieuwste langspeler van La Jungle, krijgt de luisteraar weer een onvervalste dosis extreem dansbare kraut voorgeschoteld. Wellicht geen nieuw recept voor deze Belgische band, maar daarom niet minder hypnotiserend en opzwepend. Voor de nieuwe luisteraar: de band klinkt als een soort drie keer zo snelle evolutie van bands als Battles en Holy Fuck. Dat klinkt als een ADHD-feestje en … Lees verder La Jungle – Fall Off the Apex
Niet alleen de naam van het Amsterdamse duo doet enigszins denken aan een Australisch folk- en indiepopduo, de muziek heeft er ook wat van weg. Maar anders dan met de Australiërs hebben we hier niet te maken met een zingende broer en zus. Sam (23) & Julia (26) leerden elkaar vijf jaar geleden kennen. Het klikte en ook hun stemmen blijken goed bij elkaar te passen. … Lees verder Sam & Julia – Something Somewhere
Je hebt van die platen waarbij je denkt ‘kom op, verzin eens iets wat me verrast!’ Die gedachte komt geen moment op bij het beluisteren van Erased By Thought van de Zwitserse Gina Été. Haar album staat vol vindingrijke pop met alternatieve randjes. Een prachtig album dat opvallend veel gelijkenissen vertoont met haar landgenote Sophie Hunger, maar daar zeker niet voor onderdoet. Met dit debuut … Lees verder Gina Été – Erased By Thought
Ik zal het wel niet begrijpen. Mea culpa. Maar ik begrijp niet goed waarom een label als Sub Pop Chai (de band schrijft het met enkel kapitalen CHAI, en dat doen ze ook met sommige tracktitels en om onduidelijke redenen bij andere weer niet) uitgeeft. Oké, als je het doet met uit Japan afkomstige bands met enkel vrouwelijke bandleden die 2-minuten punkliedjes ten tonele brengen, … Lees verder Chai – Wink
Gruff Rhys is een Welse muzikant, die behalve solo in diverse bands speelt, waaronder Super Furry Animals. Ondertussen brengt hij als soloartiest zijn zevende album uit. Het heet Seeking New Gods en hij nam het op met dezelfde band waarmee hij ook op Babelsberg uit 2018 actief was. We moeten dus even terug voor een vergelijking, want het album Pang! uit 2019 is wat dat betreft een buitenbeentje, al kon ik dat persoonlijk per saldo meer appreciëren dan Seeking New Gods. … Lees verder Gruff Rhys – Seeking New Gods
Helemaal uit Uppsala komt de droompop van het trio ViVii aangewaaid. Zo klinkt het toch als je de plaat opzet en One Day met een kordaat gitaarthema direct met je contact zoekt. Zachte synthpop, ergens tussen MGMT en Autopulver, maar dan zonder enig scherp randje. Zoet en aangenaam, als een flard zomerwind, voor Zweedse begrippen wel te verstaan. Je kent dat wel, dat type droompop … Lees verder ViVii – Mondays
Ik werd wel heel enthousiast bij het horen van de eerste single van Fiddlehead. Heerlijk is het om even nostalgisch terug te keren naar de tijd dat energieke emo-bandjes de boventoon voerden. Die tijd dat je At The Drive-in ontdekte, daarna kon zwelgen in de prachtig atmosferisch klinkende melancholie van Sparta, The Get Up Kids… En dan is daar een band uit Boston met leden … Lees verder Fiddlehead – Between The Richness
Het is of we in de kerkbanken zitten van een gereformeerde kerk en een traporgel zich met moeite opgang trekt en de zang achter zich aansleept. ‘Life will be the death of us all‘, zingt Kurt Wagner, de man achter Lambchop, in het liedje A Chef’s Kiss waarmee het nieuwe album Showtunes van het onnavolgbare avantgarde gezelschap in wisselende samenstelling van start gaat. De afgelopen … Lees verder Lambchop – Showtunes
De Amerikaanse folk/bluegrass/countryband The Pine Hill Haints zit blijkbaar in een creatieve en productieve flow. In december 2020 verscheen het voorlaatste album van de honky tonkers uit Alabama en reeds nu is er dus een opvolger. Fans kunnen gerust zijn, zij kunnen The Song Companion Of A Lone Star Cowboy blind aanschaffen. Zelf omschrijft de band zijn muziek als Alabama Ghost Music. Reden is dat de muziekstijlen die The Haints combineren nauwelijks nog te … Lees verder The Pine Hill Haints – The Song Companion Of A Lone Star Cowboy
Nick Rattigan lijdt aan een angststoornis. En dat ligt duimendik bovenop zijn tweede soloalbum dat hij onder de naam Current Joys uitbrengt; je kunt het er zo vanaf scheppen en er emmers mee vullen. Maar wat een prachtmuziek levert dat op! Voyager is een buitengewoon afwisselend album met enkel prachtige melancholische pop met in de hoofdrol de trillende stem van Rattigan, die lijkt te zijn … Lees verder Current Joys – Voyager
MuziScene magazine 