Gruff Rhys – Seeking New Gods

Gruff Rhys is een Welse muzikant, die behalve solo in diverse bands speelt, waaronder Super Furry Animals. Ondertussen brengt hij als soloartiest zijn zevende album uit. Het heet Seeking New Gods en hij nam het op met dezelfde band waarmee hij ook op Babelsberg uit 2018 actief was. We moeten dus even terug voor een vergelijking, want het album Pang! uit 2019 is wat dat betreft een buitenbeentje, al kon ik dat persoonlijk per saldo meer appreciëren dan Seeking New Gods. 

Zo het hoge woord is er uit. Betekent dat dat je Seeking New Gods links moet laten liggen? Nou, dat zou ik ook niet durven beweren. Feit is wel dat het enkele luisterbeurten duurde voordat ik het meer ging waarderen. Van vlees noch vis is blijkbaar toch ook een smakelijke jus te maken. Maar laten we bij het begin beginnen. De nummers op Seeking New Gods gaan niet zozeer over Rhys zelf, maar zijn geïnspireerd door de gebeurtenissen op de Noord-Koreaanse vulkaan Mount Paektu in 2018. Rhys schreef de nummers terwijl hij met zijn band in Amerika toerde. Gaandeweg werd de vulkaan een metafoor voor de tijd waarin we verkeren. 

Het album begint niet al te vrolijk met Mausoleum Of My Former Self – maar goed, wat wil je met zo’n titel? –  dat naadloos overgaat in Can’t Carry On. Beide zijn als single uitgebracht maar weten mij ook bij herhaling niet te begeesteren. Pas met Loan Your Loneliness springt er een vonk over. Dit is popgeörienteerde softrock, die zonder moeite past in de catalogus met succesvolle deuntjes die Rhys zowel solo als met SFA opbouwde en ik kan me goed voorstellen dat ik ernaar luister tijdens een roadtrip op weg naar de zon. Nog enthousiaster word ik van Hiking in Lightning, losse garagerock met een verleidelijk pianolijntje. Naarmate het album vordert worden de nummers vrijer en experimenteler.  

De b-kant trapt af met Holiest Of The Holy Men dat qua stijl in het verlengde ligt van het titelnummer. Op The Keep worden we bovendien getrakteerd op koperblazers die van Rhys de vrije hand lijken te hebben gekregen en Everlasting Joy kent een ontspannen opbouw, die spanning weet op te bouwen, zonder dat dit tot een ontlading komt. En daarmee kom ik probleemloos bij mijn conclusie, namelijk dat Seeking New Gods bij nader inzien en na diverse luisterbeurten best een fijne plaat is, maar geen uitschieter. De melodieën zijn zoals we gewend zijn van Rhys, goed te pruimen, maar er gebeurt door de bank genomen te weinig om te verrassen.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s