Zit muziek maken je eenmaal in het bloed, heb je ooit ervaren dat je door een paar geluidssporen in te spelen je in je eentje een hele band kunt vormen, en grote kans dat het je nooit meer loslaat. Natuurlijk heb je het advies om je day job maar niet op te zeggen opgevolgd. En dus werk je dag in dat uit en heb je … Lees verder Flowers for a Lonely Soul – 4
Kijk, de relatie met Hongarije is momenteel niet je dat, maar laten we er vooral voor zorgen dat we in gesprek blijven, en de gematigde krachten in het land de kans geven om het land tot zinnen te brengen. Hierbij dus onze bijdrage daaraan, in de vorm van een glimmende recensie voor de nieuwe ep van disco formatie Perrin, uit Boedapest. Bekijk vooral de video … Lees verder Perrin – High On Glitter
In Deluge In The South laat Squirrel Flower alias Ella Williams na elke strofe het liedje doodbloeden. Het komt bijna tot stilstand, om dan het tempo weer op te pakken en voort te gaan, op naar de volgende pauze. Grappig, ongewoon. En zo is er in elke song op haar derde album wel iets te ontdekken dat ongewoon en boeiend is. Hurt A Fly is … Lees verder Squirrel Flower – Planet (i)
Na hun debuutalbum Feels Like Air (2018) is Island terug met een opvolger. Op Yesterday Park kijkt de band (muzikaal) terug op de hun eigen ontwikkeling in de (indie)pop. Dat hebben meer bands gedaan en dat kan zowel goed als slecht uitpakken. Welnu, bij Island pakt het heel goed uit. Yesterday Park is een gevarieerd album waarop Island laat horen na hun debuutalbum een mooie … Lees verder Island – Yesterday Park
Voor wie van de ruwe rapstijl en uitstraling van Slowthai houdt, zal het album van de Ierse extravagant Kojaque zeker niet tegenstaan. Naast dat ze al samen hebben getourd, komt Kojaque artistiek overeen met de ruige punkstijl van zijn Britse tegenhanger Slowthai, die vertaald wordt in hiphop beats en politieke teksten. Onder zijn eigen label Soft Boy Records brengt Kojaque zijn debuutalbum uit. Door: Mats … Lees verder Kojaque – Town’s Dead
Net als op debuutalbum Ow zijn de nummers van het kwartet punkrockers uit Brooklyn vooral kort. De veertien puntige en catchy liedjes op Death Of A Cheerleader worden er dan ook in een stief half uurtje doorheen gejaagd. Is dat erg? Nee, geenszins. De muziek op dit tweede album klinkt even vertrouwd als verfrissend. Soms herinnert het me aan grunge van begin jaren-90. Het maakte in elk geval dat ik het debuutalbum … Lees verder Pom Pom Squad – Death Of A Cheerleader
Het openingsnummer Walls Of Light op de nieuwe soloplaat van Paul Dutton trekt me de plaat in. De samenzang, sprankelende gitaren en de Neil Young-achtige lekker smerige leadgitaarpartij verleiden me om verder te gaan, dieper dit album in met muziek die me normaal niet direct aanspreekt. Wat me normaal afkeert is de stevige rockinvloed op het album. Die komt al wat irritant op de voorgrond … Lees verder Paul Dutton – Parallel Spark
The Mountain Goats is zo’n band die ik iedereen zou willen aanraden om te leren kennen. De indiefolkband rond gitarist en zanger John Darnielle is sinds de oprichting in 1991 bijzonder productief. Alleen vorig jaar kwamen er al drie albums uit en nu is er het indrukwekkende Dark In Here, dat in de steigers werd gezet een dag nadat Getting Into Knives uit 2020 was afgerond: “The day we wrapped Getting Into Knives, we drove from Memphis … Lees verder The Mountain Goats – Dark In Here
Mijn eerste kennismaking met Hiss Golden Messenger was met het album Lateness Of Dancers uit 2014. In die tijd zat ik in een team waar niet zoveel affiniteit met americana was. Bijgevolg kreeg ik dus heel veel uit dat genre in mijn inbox. Wat betreft Hiss Golden Messenger was ik daar heel blij mee. Wat een ontdekking! Inmiddels zijn we zeven jaar en evenzoveel albums verder. Tegenwoordig steek ik mijn hand op wanneer ik … Lees verder Hiss Golden Messenger – Quietly Blowing It
Met dat chorusovergoten basje direct in het intro van het eerste liedje The Catcher zijn we in een split second terug in 1981 bij het verschijnen van Movement van New Order. En met dat gitaarlijntje aan het eind van The Catcher wordt dat nog maar eens benadrukt. De sfeer, de sound, alles aan Lonelady ademt jaren tachtig. Dat kennen we al van haar eerste twee … Lees verder Lonelady – Former Things
MuziScene magazine 