Met het selftitled debuutalbum uit 2019 kaapte Amyl and the Sniffers meteen de hoofdprijs weg bij de ARIA-awards in de categorie beste rockalbums. De punkrockband uit Melbourne heeft daarmee de lat hoog gelegd voor de opvolger die de titel Comfort To Me heeft gekregen. Het album is gemixt door Nick Launay (Nick Cave, IDLES, Yeah Yeah Yeahs) en gemasterd door Bernie Grundman (Michael Jackson, Prince, … Lees verder Amyl and the Sniffers – Comfort to Me
Even schrik ik, bij de eerste tonen van Not Me Anymore dat het nieuwe album van de Schotse formatie We Were Promised Jetpacks aftrapt. Adam Thompson zingt deze trage track in de overtreffende trap, waarbij je gaat twijfelen aan de oprechtheid. Nee toch, hoor ik mezelf denken. Zijn ze nu echt aan het doorschieten in Schots melodrama? Gaat het verder bergafwaarts met de Jetpacks? Ik … Lees verder We were promised Jetpacks – Enjoy The View
Kijk, je hebt platen waar je van gaat houden omdat ze steengoed zijn, baanbrekend, bewonderenswaardig, verbazingwekkend, een echte groeier. En je hebt van die platen waar je van gaat houden omdat ze gewoon heel erg leuk zijn. Liefde op het eerste gezicht. Vaak geen blijvertjes, maar wel brengers van instant geluk. En altijd leuk om die jaren later weer eens op te zetten. In de … Lees verder Colleen Green – Cool
Low’s album Double Negative uit 2018 is alom bejubeld en eindigde hoog in de jaarlijstjes, toch is het de vraag hoe vaak de plaat daarna nog op de draaitafel is beland bij wie ‘m aanschafte. Nu is commercieel succes niet echt een prioriteit voor Mimi Parker en Alan Sparhawk, dus is er objectief geen reden om voort te gaan op het gruizige vooruitstrevende pad dat … Lees verder Low – Hey What
Dat Queen’s Pleasure een hartstikke leuk bandje is, weten we sinds de popronde van 2019 en dankzij singles als How It Feels, Empty Occasion, en Alex Sender. Dat de Brit- en garagerockband daarmee een aanzienlijk tipje van de sluier van debuutalbum Words To Live By, Suits To Die In heeft opgelicht mag de pret niet drukken, want er is nog zat te ontdekken op het drie kwartier durende twaalftal van het Amsterdamse kwartet. Hoewel… Sitter, Nico 1995, Big Boys Loan, Panic From Dublin en Starlet waren ook al uitgebracht, … Lees verder Queen’s Pleasure – Words To Live By, Suits To Die In
De eigenaar van Tiny Room Records, Stefan Breuer, maakt onder de naam The World Of Dust ook zelf muziek. True Sound is een persoonlijke verkenning van het leven van zijn grootouders, Jan en Nel. Het album is daardoor bij uitstek een conceptalbum en dat vraagt vaak wat van de luisteraar, maar dit album is relatief kort. De acht nummers tellen op tot zo’n 21 minuten. De muziek … Lees verder The World Of Dust – True Sound
Peter Sagar trakteert ons op het vijfde album dat hij onder de naam Homeshake uitbrengt. Hij heeft alleen een beetje pech met het moment waarop hij zijn diep trieste zachtzinnige liedjes laat horen. De releases van andere artiesten die beduidend harder gillen dan hij, vliegen hem en ons nu even om de oren, en dus moeten we even gas terugnemen om echt te kunnen horen … Lees verder Homeshake – Under The Weather
Ik zal meteen met de deur in huis vallen: het is groot genoeg. Zo, dan bestaat daar geen misverstand over. Mooneye verraste reeds in 2019 door De Nieuwe Lichting, de prestigieuze wedstrijd van Studio Brussel te winnen, hoewel hij toen al een schitterende EP op zijn naam had staan. Tijd voor een album, moet de band rond de Vlaamse singer-songwriter Michel Libberecht hebben gedacht. Welnu, … Lees verder Mooneye – Big Enough
Ze bestaan al 35 jaar, ik zie ze nog staan in de Vlerk aan de Katshoek: The Bevis Frond. Tegelijk punk én geworteld in Britse jaren 60 psychedelische tradities. Frontman Nick Saloman – en in feite enig bandlid die op de platen zingt, gitaar, bas, drum en toetsen speelt en alleen voor concerten mensen om zich heen verzamelt – blijft ook op gevorderde leeftijd last … Lees verder The Bevis Frond – Little Eden
Jimmy Tamborello brengt dit jaar twee albums uit. Eerder verscheen The Seas Trees See, waarop we de rustige en ambient georiënteerde kant van Tamborello horen. Nu is er de andere zijde van de tweeluik, Away waarin pop regeert, maar wel op de ingetogen manier van de invloedrijke artiest. Invloedrijk? Jazeker. Jimmy Tamborello kun je rekenen tot de pioniers in de elektronische muziek, die een flinke … Lees verder Dntel – Away
MuziScene magazine 