Herinnert u zich deze nog, nog nog nog? Camper van Beethoven scoorde al in 1985 een hit in het alternatieve circuit met Take The Skinheads Bowling. In de jaren tachtig behoorden ze tot de voorhoede van de Amerikaanse brigade aan punk en new wave bands die elementen van pop, ska, punk rock, folk, en alternative country mixten. Punky rammelpop met scherpe maatschappijkritische teksten met veel … Lees verder Camper van Beethoven – El Camino Real
Anathema’s opvolger voor hun goed ontvangen Weather Systems uit 2012 klinkt als een groots opgezette ambitieuze rockopera. De Engelse band klinkt groots, wijds en uitgesponnen op Distant Satellites. Knap er aan is dat het desondanks niet doorslaat naar pompeuze drukdoenerij. De transparante productie van dit album zorgt er voor dat het helder en toegankelijk blijft klinken. Ook geen plastic klinkende gitaarpartijen, zoals je nog wel … Lees verder Anathema – Distant Satellites
Vuig en vet. Rival Sons uit Long Beach Califonië heeft een wisseling van bassist achter de rug maar deze crisis goed doorstaan. Inmiddels is ex-Maroon5-lid Dave Beste aangeschoven en op het oor is er niets veranderd. De vierde langspeler brengt weer strakke vette (blues)rock in de traditie van grote voorbeelden uit een ver verleden als Led Zeppelin. Met af en toe een gierend orgelpartijtje om … Lees verder Rival Sons – Great Western Valkyrie
Thomas Timothy Vernon-Kell alias Tom Vek is een laptop-artiest uit Londen die al ruim tien jaar thuis in zijn eentje zijn muziek in elkaar fröbelt. Garagerock for the pro-tools generation, noemt hij het, en dat is een rake typering. Met het uiterlijk van een nerd met brilletje en strak gekapt stijl haar doet hij in alles aan Thomas Dolby denken. Ook Vek gebruikt veel elektronica. … Lees verder Tom Vek – Luck
We zijn er inmiddels wel aan gewend dat bleke blanke jongetjes de meest tropische klanken kunnen produceren. Vampire Weekend gaf het voorbeeld en Beaty Head borduurt daar onmiskenbaar op voort. Josh Mitchell, Charlie Rotberg en James Moruzzi zijn drie verwende snotjongens uit Zuid-Londen. Ze komen uit Engelse middenklassegezinnen waar ze al snel iets raar vinden ruiken en ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vasthouden aan … Lees verder Beaty Heart – Mixed Blessings
The Hidden Cameras is in feite de Canadese kunstenaar, acteur en muzikant Joel Gibb’s. Hij groeide op in Ontario en zette sinds het begin van deze eeuw de muziekscene in Toronto op zijn kop met wat gay church folk wordt genoemd. Hij organiseerde concerten in kerken en gaf er shows met mannelijke gogo-dansers. Noem ‘m voor het gemak een Canadese Pussy Riot die graag tegen … Lees verder The Hidden Cameras – Age
Feestmuziek voor clubpubliek. Klischée uit Zwitserland maakt van die huppelende dansmuziek die tapt uit charlestonklanken uit de jaren twintig, waar ook Caro Emerald tegenaan schurkt. De band is sinds 2010 actief en presenteert nu de debuutplaat Touché. De oprichters Dominique Dreier en Kilian Spinnler vonden elkaar in hun voorliefde voor oude swing en jazz en vertalen die stijlen in electro. Wat opvalt aan deze productie … Lees verder Klischée – Touché
In video’s van Mountain Man, de vervreemdende naam voor een trio dames de enkel acapella alt-country liedjes ten gehore bracht, valt al op dat Amelia Meath altijd ritmes aangeeft; dan eens lichtvoetig, dan eens stampend met haar voeten op de vloer. Zij ontmoette Nick Sanborn, een producer die thuis is in electronica met heel veel knopjes, bij toeval en vroeg hem een remix te maken … Lees verder Sylvan Esso – Sylvan Esso
Ian McCulloch en Will Sergeant zijn de twee laatste originele bandleden van Echo and the Bunnymen. Het is meer een ‘brand’ dan een band. Onder deze merknaam werd in 2009 voor het laatste een plaat uitgebracht: The Fountain. In de tussentijd is Ian McCulloch vooral bezig geweest met meer persoonlijk getint solowerk. Meteorites behoort tot het beste werk van de band ooit en de teksten … Lees verder Echo and the Bunnymen – Meteorites
Hoe vaak overkomt het je dat al bij de eerste klanken van een nieuwe plaat de haren op je armen overeind gaan staan: instant kippenvel. Het is de herkenning; alsof een oude goede vriend ineens grijnzend voor je deur staat. Het is die snerpende stem, diep verborgen in eindeloze lagen van gitaren. Het is de energie die uit de speakers knalt. Het is die melancholie … Lees verder Bob Mould – Beauty and Ruin
MuziScene magazine 