Iedereen heeft wel eens een aanval van zoetbehoefte, toch? Voor de schappen vol chocolade in de super bijvoorbeeld. Zo maar ineens. Het overvalt je. In muziek is het al net zo. Tussen alle experimentele en op het scherpst van de snede mag best af en toe eens iets gelikts zitten. Hooverphonic is al sinds jaar en dag hofleverancier van ons zoet. Maar wie had gedacht … Lees verder Hooverphonic – In Wonderland
Achter de naam Dinner gaat de Deense producer Anders Rhedin schuil. Psychic Lovers is zijn eerste volledige album. Soms zorgt een tekst van een biografie er al voor dat je weinig trek meer hebt om er nog naar te gaan luisteren. Als wat je hoort dan ook nog matcht met de wansmaak in de beschrijving van wat we horen, scherpen we de messen. Dinner draait … Lees verder Dinner – Psychic Lovers
‘Hot, hot, hot, wa-sa-bi, why is it so hot, hot hot’. Infantiele teksten, hooklines op gitaar die klinken alsof de gitarist het allemaal net niet kan bolwerken, zang die op de plekken waar het emotioneel zou moeten lijken, ineens afstandelijk vlak klinken door een eigenaardig accent, roze gitaren, zangharmonieën die uit een tekenfilm lijken te komen. Staat hier een weinig getalenteerd tienerbandje in een oefenruimte … Lees verder Shonen Knife – Adventure
Coves is in werkelijkheid een duo; Rebekah (ook wel Beck genoemd) Wood en John Ridgard. Ze verrasten in 2014 met hun debuut Soft Friday dat hele goede liedjes goot in een lo-fi jasje met een 60’s sfeer die zo in een Tarantino film zou passen. Knappe plaat. Opvolger Peel is op momenten harder, klinkt meer hifi, maar mist jammer genoeg de ruwe kwaliteit van de … Lees verder Coves – Peel
Ik was tiener toen Cheap Trick zijn radiohitjes had, en schaamde me ook toen een beetje dat ik die liedjes wel leuk vond. Maar echte serieus te nemen rock was dit natuurlijk niet, met die meezingbare refreintjes en zo’n blond fotomodel als zanger. Snel genoeg waren ze bovendien oubollig, toen punk en new wave de massa’s bereikten. In 1998 zag ik ze in de Melkweg. … Lees verder Cheap Trick – Bang Zoom Crazy…Hello
Hij ging een plaat maken vol snelle en korte punkrocksongs, dacht Bob Mould nog niet zo lang gelden. Het pad leek daar als vanzelf naartoe te leiden. Er was hernieuwde belangstelling voor zijn eerste band Hüsker Dü en een website met merchandising voor die band voedde geruchten over een reünie, die Mould overigens snel ontzenuwde. Maar solo weer iets doen dat deed denken aan dat … Lees verder Bob Mould – Patch The Sky
Soms heb je van die platen waarbij je je afvraagt wat de muzikant nu eigenlijk wil. Potential van The Range is zo’n onbestemd plaatje. Het klinkt allemaal mooi en verzorgd en de start is ontegenzeggelijk boeiend, met een in stukken gesneden stemfragment dat je even doet twijfelen of je cd-speler het wel goed doet. Maar daarna volgt een breed pallet aan composities die allemaal met … Lees verder The Range – Potential
Explosions In The Sky is een postrockband uit Texas met al een hele stapel bijna volledig instrumentale platen op hun naam die de afgelopen vier jaar helemaal niets van zich hebben laten horen. Aanleiding voor de lange pauze vormde het leven: kinderen krijgen, ziek zijn en weer beter worden, studies doen, zich verliezen in andere hobby’s en ja, ze waren het muziek maken met elkaar … Lees verder Explosions In The Sky – The Wilderness
Canadees Black Mountain trapt hun nieuwe plaat af met Mothers Of The Sun dat maar liefst 8 minuten. Dat leert in elk geval dat ze hun laars lappen aan alle adviezen van muziekmarketeers. De band rolt zich vol genoegen in jaren zeventig rock. Met composities vol twist and turns, stevig vrouwelijk vocaal werk van Amber Webber (ontegenzeggelijk gezegend met een goede strot) en toetsenpartijen die … Lees verder Black Mountain – IV
Nachtpost uit Amsterdam maakt Nederlandstalige pop en zoekt daarbij naar een combinatie van poëtische teksten op een bedje van alternatieve maar toegankelijke indierock. Op hun derde plaat Sporen bewandelen ze opnieuw dat risicovolle pad. Risicovol, want met groot gemak donder je in de afgrond van te pretentieuze overdreven opgezwollen taal. Voor je het weet ga je Blöf achterna. En ja, als je luistert naar Roes, … Lees verder Nachtpost – Sporen
MuziScene magazine 