Nachtpost – Sporen

Nachtpost uit Amsterdam maakt Nederlandstalige pop en zoekt daarbij naar een combinatie van poëtische teksten op een bedje van alternatieve maar toegankelijke indierock. Op hun derde plaat Sporen bewandelen ze opnieuw dat risicovolle pad. Risicovol, want met groot gemak donder je in de afgrond van te pretentieuze overdreven opgezwollen taal. Voor je het weet ga je Blöf achterna. En ja, als je luistert naar Roes, en gaat letten op de frasering van zanger Michel de Laat, de overdreven aandoende rollende erren en de bestudeerde articulatie, dan kun je niet anders dan opmerken dat je je kunt voorstellen dat er wat luisteraars zullen zijn die het met walging uitzetten. Hoe echt is dit, is de vraag die zich opdringt bij deze teksten, eigenlijk heel vaak als Nederlandstalig poëtisch wordt uitgepakt in popmuziek. De een gelooft De Dijk of de Div op zijn woord, de ander ziet alleen valse emotie.

Laten we Nachtpost het voordeel van de twijfel gunnen. Ze verdienen dat, al is het maar om het gepassioneerde koortje in Koud In De Kamer, het feit dat de plaat heel fijn klinkt, vol detail met mooi gruizige gitaren en omdat zij muzikaal af en toe leuk stevig uitpakken zoals in Wars. De heren van Nachtpost hebben het lef om op Sporen met de kont bloot op het plein te gaan staan en ons het oordeel te laten over hun creatieve uitspatting. En dus verdienen ze hulde en gaan we gewoon mee in hun poëtisch verwoorde beleving van de wereld om ons heen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s