Het Nederlandse duo Nancy Brick onderbreekt jaren van stilte na het verschijnen van hun debuutplaat met een eptje met zeven nummers die bij elkaar amper een kwartier klokken. Dat maakt de hondstrouwe aanhang van Rieneke Batelaan en Ron Valeri ogenschijnlijk alleen maar hongeriger naar meer van hun verstilde werk. Opnieuw trokken de twee naar de studio van Frans Hagenaars met de intentie een volwaardige nieuwe … Lees verder Nancy Brick – EP
Met het uptempo shuffletje in openingsnummer All Them Houses, de ijle zang en de speelse keyboardgeluidjes doet eenpitter Jon Lindsay onmiddellijk denken aan New Music, een Engelse synthpop bandje dat eind jaren zeventig wat hitjes had. De Amerikaan Jon Lindsay heeft dezelfde lichtvoetigheid in zijn liedjes. Er klinkt af en toe ook iets door dat doet denken aan ELO, op mindere momenten helaas ook aan … Lees verder Jon Lindsay – Cities & Schools
Sinds hun oorwurm Young Folks zal elke nieuwe plaat van het Scandinavische trio allereerst bekeken worden met de vraag of er weer zo’n onweerstaanbaar (en op den duur kotsmisselijk makend) hitje op staat. Het antwoord is ‘neen’ als het gaat om Breakin’ Point. Met een vondst voor een raar geluidje komt What You Talking About? nog het dichtst in de buurt, maar toch ontbreekt het … Lees verder Peter Bjorn and John – Breakin’ Point
Het vijftal No Man’s Valley uit Horst aan de Maas presenteert met zichtbare trots hun debuutplaat Time Travel. Na wat ep’s is de tijd nu aangebroken voor het serieuze werk, zullen ze hebben gedacht en dat resulteert in een zware plaat die bol staat van de ambitie, maar ook pretentie. De jongens maken kunstzinnige rock met een knipoog naar de jaren zeventig. Ze spinnen in … Lees verder No Man’s Valley – Time Travel
Hun monden raken elkaar bijna, op de hoes van Cat’s Eyes tweede album Treasure House. Het suggereert een intimiteit, een twee-eenheid. Het Canadese duo Rachel Zeffira en Faris Badwan laten het ook naar de buitenwereld lijken alsof er hier sprake is van een symbiose. In uitleg aan de pers bij hun tweede album vertellen zij dat hun eerste plaat een relaas vormde van hun ontmoeting … Lees verder Cat’s Eyes – Treasure House
In 2012 bezeerde gitarist Jamie Hince zijn linkerhand aan een deur van een auto. De verwonding liep ernstig uit de hand en tastte zelfs botweefsel aan. In drie jaar tijd is hij zes keer geopereerd en werd er zelfs een pees vervangen. Op zich kun je zeggen dat de muzikant er nog redelijk genadig vanaf is gekomen omdat hij zijn hand nog heeft en redelijk … Lees verder The Kills – Ash & Ice
Men neme een bassist, een drummer en een berg goedkoop muzikaal speelgoed, bij voorkeur op een hoop geflikkerd op een tafel met héél veel kabeltjes. En dan krijg je dit: Holy Fuck uit Canada maakt al jaren de meest opwindende alternatieve dansmuziek denkbaar en doet er nota bene nog een schepje bovenop op hun nieuwe plaat Congrats. Het anarchistisch collectief heeft nu eens serieus werk … Lees verder Holy Fuck – Congrats
Zijn we eigenlijk al wel bekomen van de debuutplaat van het uit Leeds afkomstige Eagulls? Hun selftitled uit 2014 maakte vooral diepe indruk vanwege de tomeloze energie waarmee nummers als Nerve Endings en Tough Luck op de plaat leken te zijn gesmeten. In hun presentatie kwamen ze over als een stelletje lefgozertjes, zo uit de slopenwijken van Leeds weggelopen, met bijbehorend plat Brits accent. Je … Lees verder Eagulls – Ullages
Net als veel andere bands legt Black Helicopter uit Boston zich in het digitale tijdperk nu toe op het uitgeven van ep’s. Deadlines For Deadbeats is een tweede in relatief korte tijd die het daglicht ziet. De band hoort in Nederland thuis in het hoekje ‘over het hoofd gezien’. Zo niet in het alternatieve circuit in de VS, waar Black Helicopter gekend en erkend is … Lees verder Black Helicopter – Deadlines For Deadbeats
Mag ik al u creatievelingen wijzen op het belang van het maken van back-ups van je harde schijf? Luistert en huivert. Mock Orange uit Evansville, Indiana (trek een lijn tussen New York en San Francisco en op een derde ligt in het spreekwoordelijk middle of nowhere dit plaatsje) heeft zijn sporen verdiend sinds het einde van de vorige eeuw met eerst prima emo en daarna … Lees verder Mock Orange – Put the Kid On the Sleepy Horse
MuziScene magazine 