Nancy Brick – EP

Het Nederlandse duo Nancy Brick onderbreekt jaren van stilte na het verschijnen van hun debuutplaat met een eptje met zeven nummers die bij elkaar amper een kwartier klokken. Dat maakt de hondstrouwe aanhang van Rieneke Batelaan en Ron Valeri ogenschijnlijk alleen maar hongeriger naar meer van hun verstilde werk.

Opnieuw trokken de twee naar de studio van Frans Hagenaars met de intentie een volwaardige nieuwe plaat te maken; maar het pakte anders uit. Uit hun vingers kwamen liedjes die zo mogelijk nog meer uitgekleed zijn, ontdaan van vrijwel alle franje, geen noot te veel. Alleen een gitaar waarmee niet meer dan de hoognodige fundamenten voor de stem van Batelaan wordt neergelegd. Een fundament dat haar de vrijheid geeft haar weg te zoeken; kenmerkend af en toe glijdend tot de juiste toonhoogte is bereikt. In een enkel liedje, zoals het op tour spontaan geschreven miniatuurtje Apple Tree, zijn de rollen eens omgedraaid en stippelt een gitaarloopje de koers uit. Een hele plaat met zulk karig uitgevoerd materiaal; dat werd misschien te veel van het goede. En dus blijft het voor nu bij een eptje.

Hoeveel duo’s zijn er niet met een gitaar en een goede zangstem? Wat Nancy Brick bijzonder en onderscheidend maakt is de kwaliteit van de composities; ze durven de boel eens anders in elkaar te zetten dan de traditie voorschrijft. Ze spelen daarin met spanning die stilte en spaarzaamheid als van nature met zich meebrengt. Mooi voorbeeld is The Evening.

Dat spel met die spanning spelen ze ervaren en trefzeker in levende lijve (daarbij met enige regelmaat ondersteund door bassist van Spasmodique Martin Docters van Leeuwen); je durft dan amper nog een slokje van je bier te nemen uit angst de boel te verstoren.

Wat live kan, laat zich vaak lastig vertalen in opnamen. En dat geldt ook voor de nieuwe ep van Nancy Brick. Zo spannend als het in een zaaltje of huiskamer is, is het niet meer vanaf een geluidsdrager. Je mist het oogcontact tussen de muzikanten die samen zoeken naar de juiste timing. Op een geluidsdrager is die timing altijd dezelfde en altijd goed. Wat overblijft is een mooie verzameling liedjes in petite uitvoering waarmee de twee het lef hebben zich van hun meest eigenzinnige kant laten zien. Voor de fans beloven ze met een volwaardige plaat te komen, maar dan met toeters en bellen en misschien beter verkoopbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s