Eagulls – Ullages

Zijn we eigenlijk al wel bekomen van de debuutplaat van het uit Leeds afkomstige Eagulls? Hun selftitled uit 2014 maakte vooral diepe indruk vanwege de tomeloze energie waarmee nummers als Nerve Endings en Tough Luck op de plaat leken te zijn gesmeten. In hun presentatie kwamen ze over als een stelletje lefgozertjes, zo uit de slopenwijken van Leeds weggelopen, met bijbehorend plat Brits accent. Je kon het verschraalde bier, de rochels en het zweet gewoon ruiken.
En dus keken we reikhalzend uit naar de opvolger. In de hoop dat deze jongens verder afgerijpt zouden zijn na eindeloos touren en met de beste bands uit het circuit op het podium te hebben gestaan. Daar wordt je live nóg beter van en als ze dat nou toch weer eens op de plaat weten te smijten…

De jongens zijn aan het goochelen gegaan met de letters van de bandnaam en noemen de plaat Ullages; een loepzuiver anagram. En hetzelfde hebben ze gedaan met hun muziek. Ze namen alle ingrediënten –vette stuwende baslijnen, tingelende gitaren, de lijzige zang van George Mitchell en puike liedjes met prachtige melancholieke melodieën – en husselden het door elkaar. Met als resultaat een plaat waar Eagulls veel meer berekenend op musiceren, meer bedachtzaam. Die tomeloze energie lijkt even op pauze is gezet en ineens lijken de vijf wel nette college boys.

In Euphoria hoor je al aan het tempo en de precisie waarin alle elementen op zijn plek worden gezet dat we hier een andere Eagulls aan het werk horen dan op de debuutplaat. Het levert wel een prachtig gedragen nummer op met een dikke jaren tachtig sfeer. De hele plaat vormt een dikke knipoog naar de wave uit dat tijdperk. De sound leunt op levendige baslijnen die dik in de chorus zijn gezet, de atmosferische gitaarlijnen en de bijna zeurderige en daarom ultra melancholische zang. Je hoort de invloeden van The Cure, Cocteau Twins, Killing Joke, Echo & The Bunnymen en noem er zo nog maar een serie op. Zozeer zelfs dat je in de stem van George Mitchell in een liedje als My Life In Rewind de snik gaat herkennen van Robert Smith.

Op het tweede album van Eagulls slaat de band een nieuwe weg in die enerzijds jammer genoeg af leidt van de energieke wavepunk maar anderzijds een plaat oplevert waarin hun gevoel voor melodie heel trefzeker tot volle wasdom komt. Het ruikt dan misschien niet meer zo naar bier en rochels, maar het is verruild voor een goed glas whisky op leeftijd. Eagulls laat een indrukwekkende andere kant van zichzelf zien. Knap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s