The Kills – Ash & Ice

In 2012 bezeerde gitarist Jamie Hince zijn linkerhand aan een deur van een auto. De verwonding liep ernstig uit de hand en tastte zelfs botweefsel aan. In drie jaar tijd is hij zes keer geopereerd en werd er zelfs een pees vervangen. Op zich kun je zeggen dat de muzikant er nog redelijk genadig vanaf is gekomen omdat hij zijn hand nog heeft en redelijk goed kan gebruiken. Dat hij geen controle meer heeft over zijn middelvinger is voor een gitarist desondanks een stevige ramp. Hince heeft in feite opnieuw gitaar moeten leren spelen. Zelf leg hij in interviews uit dat het gitaarspelen hem nog goed af gaat maar dat hij zijn ideeën alleen op een andere manier moet vormgeven.

Het ongeval is een van de verklaringen waarom we vijf jaar hebben moeten wachten op een opvolger van Blood Pressures. En kun je misschien ook vaststellen dat het een wonder is dat de band er nog is en weer nieuw werk produceert.Voor het vijfde album van het duo Jamie Hince en Alison Mosshart hebben ze alles uit de kast getrokken om er ook een geslaagde comeback van te maken. Ze reserveerden tijd in de Electric Lady Studio in New York City en John O’Mahony (LCD Soundsystem, The Strokes) om de plaat te helpen produceren en schakelden voor de Tom Elmhirst (Adele, Arcade Fire, Amy Winehouse) in. Met resultaat: de plaat klinkt als om door een ringetje te halen met heerlijke elektronica op de achtergrond en grootse beats waar John Bonham nog jaloers op zijn worden. Daar zal het niet aan liggen.

Op Ash & Ice staan een paar aardige hitgevoelige liedjes zoals single Doing It To Death, Hard Habbit To Break, Siberian Nights en een enkele aardige rustige track. Daar staan heel wat bloedeloze bluesy tracks tegenover. Per saldo geven The Kills je het gevoel dat de verrassing van de duo’s is uitgewerkt. Veel klinkt als al verkend terrein, een veilige herhaling van wat een poosje terug een succesformule bleek. Ze zijn gewoon niet meer modieus genoeg.

Is dit terug te voeren op de handicap van Hince? Op deze nieuwe plaat hoor je het vooral terug aan het feit dat de gitarist veel enkele noten speelt op zijn gitaar. En een solo als in Days Of Why And How hangt dan een beetje in het luchtledige; het werkt niet en klinkt als een gitarist die met een bak echo over zijn gitaar enkel en alleen zichzelf staat te vermaken in de oefenruimte. Maar dat verklaart niet waarom de composities enthousiasme en opwinding missen, een vleugje luchtigheid en humor misschien. The Kills nemen zichzelf te serieus, koersen op veilig en zakken daarmee weg uit de voorhoede.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s