Het is alsof je in het buitenland een kroeg binnen wandelt waar je warm wordt onthaald en er allemaal vriendelijke mensen blijken te zijn die op de een of andere manier heel erg lijken op je eigen vrienden. No, het tweede album van de Amsterdamse formatie Mich, is een oorvriendelijke plaat geworden vol gitaarliedjes die stuk voor stuk bij een eerste beluistering al bekend voorkomen. … Lees verder Mich – No
Als je de afbeeldingen van Angels Olsen op The Whole New Mess vergelijkt met die op All Mirrors zien we een enorme tegenstelling. Op het vorig jaar verschenen album All Mirrors pakte Olsen groots uit. Barokke arrangementen, een bak vol instrumenten, orkestraal, indrukwekkend. Angel Olsen opgedirkt voor een avondje uit. Een en al glamour en show, ondanks de kwetsbare teksten. Nu verschijnt het spiegelbeeld van … Lees verder Angel Olsen – Whole New Mess
Zo enorm lang spelen de jongens van Paracetamøl nog niet met elkaar en toch hebben ze in die korte tijd al een live-reputatie opgebouwd die je met een betonhamer niet meer omver krijgt. Nu wil het wel eens verkeren met dat soort bandjes die live de ene na de andere zaal op zijn kop zetten; dat ze die energie en dat gevoel maar niet gevangen … Lees verder Paracetamøl – Behave
‘Miserable since 2004’ is de ondertitel van de officiële website van de Britse band I Like Trains. En daar is geen woord van gelogen. Rond het ontstaan van de band maakten ze deel uit van wat bijna leek op een kleine Britse revival van bandjes die zich oriënteerden op het gebied ergens tussen Joy Division en The Mission. Zo eens in de zoveel jaren komt … Lees verder I Like Trains – Kompromat
Heeft u dat nu ook? Dat er van die bands of artiesten zijn die precies de juiste snaar raken om bij u, en misschien wel uniek enkel en alleen bij u, een tranenvloed los te maken? Dat heb ik met The Notwist en Kate, inmiddels Kae, Tempest. Geen idee waarom. Gênante toestanden levert dat op, in een concertzaal vol mensen, en u daar grienend in … Lees verder The Notwist – Ship (ep)
We zijn zo gewend om naar bands van over de hele wereld te luisteren dat we soms over het hoofd zien dat er in onze achtertuin ook mooie dingen gebeuren. Neem Fervid, een viertal rockers uit Dordrecht. De band bestaat sinds 1998 en heeft sinds die tijd vijf albums, zes als je de begin dit jaar verschenen verzamelaar met rarities en b-sides Neglected Songs meerekent, … Lees verder Fervid – Break Up
Na negen jaar komt Bright Eyes eindelijk met een nieuw album. Het is fijn thuiskomen voor de liefhebbers van deze band en fans van het werk van Conor Oberst, Mike Mogis en Nathaniel Walcot. Down in the Weeds, Where the World Once Was is een fijne luisterplaat vol prachtige kleine liedjes met vooral persoonlijk getinte teksten. Het is inmiddels 20 jaar geleden dat het debuut … Lees verder Bright Eyes – Down in the Weeds, Where the World Once Was
Na de eerste keer luisteren is meteen duidelijk dat het achtste album van de Canadese indieband The Dears tijd nodig heeft om aan te wennen. Het geluid houdt het midden tussen pop en (symfonische) rock. Hoewel de onderwerpen zwaar zijn, lijkt de toon aanvankelijk licht. Pas na een aantal keren luisteren valt op hoe gelaagd de muziek in veel gevallen is. De meest opvallende nummers … Lees verder The Dears – Lovers Rock
Meng een beetje The Feelies met wat REM, de soundtrack van een oude Duitse pornofilm, het ploppende basje van Bert Kaempfert dat vrolijk door de liedjes rondfladdert en een naïeve poging in de zang de Beach Boys naar de kroon te steken, en je komt zo’n beetje in de buurt van Naive Set. Op Subroutine Records brengen zij nu een ep uit – enkel op … Lees verder Naive Set – Soft on Terror
Jason Molina overleed in 2013, in feite als gevolg van zijn overmatig alcoholgebruik. Molina was een prominent vertegenwoordiger van wat je slowcore zou kunnen noemen: composities op laag tempo maar met een hoge emotionele intensiteit. Zijn werk is voornamelijk terug te vinden onder de naam Songs: Ohia. Eight Gates is een verzameling van de laatste opnames van zijn hand, in Londen opgenomen. Negen songs, soms … Lees verder Jason Molina – Eight Gates
MuziScene magazine 