Mich – No

Het is alsof je in het buitenland een kroeg binnen wandelt waar je warm wordt onthaald en er allemaal vriendelijke mensen blijken te zijn die op de een of andere manier heel erg lijken op je eigen vrienden. No, het tweede album van de Amsterdamse formatie Mich, is een oorvriendelijke plaat geworden vol gitaarliedjes die stuk voor stuk bij een eerste beluistering al bekend voorkomen. Een beetje The Cure uit de vroege uptempo-fase, basjes van Cocteautwins, de droompop van Beach Fossils en soms vleugjes surf. En met grappen en grollen, zoals de titel op de hoes: Yes.

No is zodoende een fijn plaatje dat lekker wegluistert. Behaaglijke gitaarpop om bij weg te dromen, zonder al te opvallende dissonanten. Een haardvuur met een bokbiertje op de eerste frisse maar heldere herfstdag van het jaar, zeg maar. Met een paar fantastische liedjes, zoals opener Morning en Lewsberg-achtig rammelend Picking Up A Book.

Als er dan toch geklaagd moet worden, dan is het dat de 13 nummers allemaal een beetje in dezelfde sfeer liggen. Uitzonderingen zijn de liedjes die in geluidsbeeld iets meer afwijken, zoals The Machine en How Does It Work, met een sound die nog dichter tegen jaren tachtig wave aanschurkt, en Seagull, dat net wat ruiger klinkt. Maar er zijn geen uitschieters omhoog en geen inzakkers, niets om aanstoot aan te nemen. De plaat loopt daarom ondanks het hoge niveau op den duur wat vlakjes over te komen, afgeleid raakt en je er maar weer eens je telefoon bij pakt…

2 gedachtes over “Mich – No

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s