The Dears – Lovers Rock

Na de eerste keer luisteren is meteen duidelijk dat het achtste album van de Canadese indieband The Dears tijd nodig heeft om aan te wennen. Het geluid houdt het midden tussen pop en (symfonische) rock. Hoewel de onderwerpen zwaar zijn, lijkt de toon aanvankelijk licht. Pas na een aantal keren luisteren valt op hoe gelaagd de muziek in veel gevallen is.

De meest opvallende nummers zijn in eerste instantie degene die het meest zijn overgoten met een popsausje, Instant Nightmare! en The Worst in Us. De laatste doet erg denken aan muziek van een andere indierockband uit Canada, Arcade Fire. Het begint als swingende poprock, enigszins orkestraal, maar halverwege is een break die wordt ingeleid door een repeterende drumbeat, waarna piano bijvalt en er gedurende een minuut steeds meer instrumentatie wordt toegevoegd, waarna de titel een aantal keren wordt gezongen voordat het nummer stilvalt. Eerstgenoemde is ook aangenaam georkestreerd, maar door de whoohoo’s doet het opgewekter aan. Toch is de tekst allesbehalve vrolijk stemmend, want “But no one gives a damn” and “We know it’s all a scam” geeft een aardige samenvatting van de tijd waarin we leven, en dat is natuurlijk wel zorgwekkend. Op Stille Lost komt dit thema wederom voor, want dan pepert frontman Murray Lightburn ons herhaaldelijk in dat “We’re lost and nobody gives a damn”. Overigens lijkt dit nummer net als The Worst In Us ook uit twee delen te bestaan, want halverwege wordt een saxofoon geïntroduceerd, die tot het einde hypnotiserend zijn eigen gang lijkt te gaan, alsof het nummer zonder niet interessant genoeg was.

Het lijkt de makke van dit album, dat een verzameling is van bij nader inzien hele fijne liedjes, die onderling muzikaal gezien niet bijster samenhangend zijn. Neem het rustige en soulvolle Play Dead, de tweede popballad op het album, want eerder werden we al vergast op I Know What You’re Thinking And It’s Alful dat rijk is gecomponeerd, maar niet goed tot zijn recht komt tussen de blikkerig klinkende opener Heart Of An Animal en het vrolijke Instant Nightmare. Of neem het jazzy Too Many Wrongs, waarmee we naar het einde van het album in slaap lijken te worden gesust, ware het niet dat het laatste nummer We’ll Go Into Hiding ons weer bij onze lurven grijpt. Wat wordt dit nummer lekker opgebouwd, zeg! Ook hier is een duidelijke splitsing te horen even voorbij de gemiddelde lengte van een popnummer, waarna het nummer nog rijker wordt opgetuigd, zoals we gewend zijn van symfonische rock en progrockbands. Hoewel tekst en muziek een gevoel van melancholie oproept, sluit het dit achtste album af met een positieve boodschap en een verwijzing naar de albumtitel: “I promised you a good life / Yeah, we never turn back the clocks / We’ll make it last forever / On Lovers Rock

Ondanks dat Lovers Rock ons niet gemakkelijk bij de hand neemt, blijkt het na enkele luisterbeurten vol te staan met juweeltjes. De nummers zijn als zaadjes, die mits genoeg aandacht wordt geschonken, kunnen uitgroeien tot weelderige planten met hier en daar een prachtige bloem. Natuurlijk schuilt schoonheid in het oog van de aanschouwer en over smaak valt niet te twisten, maar wie bereid is om dit album een kans te geven, zal daar ongetwijfeld geen spijt van krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s