Het overkomt me niet zo vaak meer. Na ruim vier decennia de concertpodia en festivals te hebben afgedweild ben ik wellicht wat blasé geraakt. Ik dicht mezelf – terecht of onterecht – bovendien enige autoriteit toe wat betreft het (h)erkennen van kwaliteit en authenticiteit en ben met het klimmen der jaren me meer en meer bewust van het fenomeen ‘oude wijn in nieuwe zakken’. Het … Lees verder Istanbul (not Constantinople)
Op festivals lopen ook altijd mensen rond die niet speciaal van muziek houden, maar er vooral zijn voor de gezelligheid. Hun vrienden hebben het blokkenschema helemaal uitgeplozen, zij hoeven alleen maar achter hen aan te dansen met in elke hand een biertje. Ze doen wel echt hun best om er een feestje van te maken, dus vaak zijn dit soort mensen te herkennen aan een … Lees verder De wortel-onesies
Het is volbracht. Na tien jaar. Tien jaar waarin ik er nauwelijks naar heb omgekeken. En hoewel de toekomst er vroeger een stuk aantrekkelijker uitzag, werd ook ik meegesleurd in de immer sneller voortrazende dodemansrit der volkeren, zwoer ik het sonische verleden af en gaf ik mij over aan nieuwerwetsere geluidsdragers. Ze stonden tien jaar in mijn berging, de twee houten cassetterekken, door mijn vader … Lees verder Nostalgia
Een paar weken geleden vertelde iemand mij over een nieuwe app: Mohi. Het werd gepromoot als ‘een slow media app’. De bedoeling is dat gebruikers anderen wijzen op interessante boeken, artikelen, video’s, podcasts, films, nieuwe bands, Spotify-lijsten of wat je verder online ook maar tegenkomt. Ideaal, dacht ik, als ik een paar mensen volg die een beetje dezelfde smaak hebben als ik, hoef ik nooit … Lees verder De meest deprimerende app
Een lichte writer’s block, gecombineerd met druk-druk-druk, weerhield me er twee weken van een stukkie te tikken. Daar kwam nog de toestand in den lande bovenop, die me niet bepaald vrolijk stemt. Ik passeerde enkele keren een viaduct over de A2, waar telkens een mix van protesterende boeren en chronisch ontevredenen hun ongenoegen uitte, hetgeen voor behoorlijk wat jeuk aan mijn middelvinger zorgde. Er was … Lees verder Oh Nederland
Vorige week zijn we van kantoor verhuisd. Hoewel we er eigenlijk alleen maar op vooruit zijn gegaan, viel het me toch zwaar. Veranderingen vind ik niks, ik heb liever dat alles hetzelfde blijft. Maar dat was niet het ergste. Op ons kantoor hadden we allerlei poppetjes verzameld. Meerdere Joey Ramone-poppen, een paar van The Misfits, een Elvis, diverse chihuahua’s, van alles en nog wat. Vrij … Lees verder Dood aan de Devo-dief
Ik ben een hopeloze romanticus. Dit werd mij maar weer eens duidelijk bij een optreden vorige week van een opwindend nieuw bandje dat de hype (muzikaal) volledig waar maakt. Ik noem geen namen. Door: Bert Toet Gezien de lekkere off key, grappige en toch muzikaal heel interessante dingen die op mij afkwamen van deze dames, had ik mij enorm verheugd op een lekker off … Lees verder Snobs over off key, muziekindustrie en aanstelleritis
We moesten vrijdag drie uur draaien op Lowlands. In chronologische volgorde was dit wat mensen ons kwamen melden bij de dj-booth: • Wij komen alleen maar even schuilen voor de regen hoor… • Hebben jullie niet iets van Justin Timberlake? • Wat is dit voor muziek? Hier ben ik toch niet voor naar Lowlands gekomen! • Hebben jullie ook een Spotify-lijst? • Willen jullie even … Lees verder De stijgende lijn van Lowlands
Afgelopen zaterdag vond de Zurich Street Parade plaats en daar waren volgens de krantenberichten 850.000 bezoekers. Achthonderdvijftigduizend mensen die kennelijk allemaal van elektronische dansmuziek houden. Dat is 3.400 keer een uitverkocht Rotown. Op één dag. Op de foto’s zag het er inderdaad absurd druk uit, maar het zal qua bezoekersaantallen vast een beetje anders in elkaar hebben gestoken, dacht ik eerst nog. Er was een … Lees verder Waar zijn onze 850.000 bezoekers?
Het valt natuurlijk te categoriseren onder de noemer ‘relatief klein leed’, maar als singletjesfanaat bezorgt een gebroken plaatje me telkens weer een bloedend hart. Er zijn wel verschillen. Plaatjes die je uit een ramsjbak vist voor een euro of minder en waarbij het veronderstelde haarlijntje bij thuiskomst een breuk blijkt te zijn? That’s all in the game en geen groot verlies. ‘Keep calm and carry … Lees verder Broken record
MuziScene magazine 