Istanbul (not Constantinople)

Het overkomt me niet zo vaak meer. Na ruim vier decennia de concertpodia en festivals te hebben afgedweild ben ik wellicht wat blasé geraakt. Ik dicht mezelf – terecht of onterecht – bovendien enige autoriteit toe wat betreft het (h)erkennen van kwaliteit en authenticiteit en ben met het klimmen der jaren me meer en meer bewust van het fenomeen ‘oude wijn in nieuwe zakken’. Het is maar om te zeggen dat ik niet zo snel meer onder de indruk ben van wat een band of artiest op het podium of op plaat ten gehore brengt.

Ik was dan ook blij verrast toen ik afgelopen weekend nog eens ouderwets van mijn paard werd gebliksemd tijdens Leffingeleuren, de traditionele afsluiter van het Belgische festivalseizoen. Leffinge is een pittoresk dorpje vlakbij de kust. Het festival – in en rond de plaatselijke kerk, een tent en de roemrijke zaal De Zwerver – weet ieder jaar een avontuurlijke line-up neer te zetten. 

Ik werd er, samen met mijn vriendin, overdonderd en bedwelmd door Derya Yilderim & Grup Simsek. Vooraf aangevinkt als ‘het checken waard’. Hoe dat dan gaat: met wat gespeelde nonchalance eens zien en horen of het wat is. Een kwartiertje de tijd geven om me te overtuigen en anders op naar de volgende act. Het leven is immers te kort om het te laten vernachelen door kutmuziek. Maar zie: twee nummers ver en we waren één en al oor. Na nóg een nummer duidelijk dat we hier méér van wilden horen. Na ruim een half uur bemerken dat in je ooghoeken zich wat traanvocht begint op te hopen. En na een uur een bewonderend applaus en volledig van mijn melk door de Turks-Anatolische folk van dit viertal. Nu klinkt de benaming ‘folk’ wellicht wat stoffig, want Derya Yilderim & Grup Simsek stoft soms eeuwenoude volksliedjes juist af en voorziet deze van een nieuw, uitermate groovy, poppy, soms psychedelisch, maar even dansbaar als melancholiek jasje. Een liedje dat tot standaard is uitgegroeid bij trouwfeesten, maar juist een triest verhaal vertelt. Een song die door een dichter/zanger in de gevangenis werd geschreven. Deze songs en nummers van eigen hand, werden door frontvrouw Derya (schitterend op de Bağlama, een Turks snaarinstrument) van tekst en uitleg voorzien, waarbij ‘vrijheid’ en ‘zijn wie je wil zijn’ kernbegrippen waren. Waarmee weer eens duidelijk werd dat je geen moord en brand schreeuwende, schuimbekkende barricadebestormer hoeft te zijn om een boodschap over te brengen. Na afloop een paar waterlanders wegvegen en me afvragen waarom dit optreden me nou zo raakte. En daar snel mee stoppen, om de ratio geen kans te geven de gelukzaligheid te verneuken. 

Dan treedt automatisch de volgende Pavlov-reactie op: vinyl aanschaffen van deze band. Ik werd daarbij gehinderd door twee overwegingen: 1. geen zin om de hele dag met een lp rond te zeulen. 2. zou de magie van dit concert niet verbroken worden op plaat? Dus de merchandise-stand links laten liggen en thuis op mijn gemak de discografie eens bekijken. Toen viel opeens het kwartje. De foto van een singlehoes dreef me naar mijn platenkast. En verrek, ik was me er niet van bewust dat ik al een single van deze band in huis had. Vooruitziende blik, achteraf.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s