Wat zullen ze in spanning hebben gezeten afgelopen dinsdag, de organisatie van Vestrock, maar gelukkig bleef de impact van de aanscherping van de coronamaatregelen beperkt en kan Vestrock Downtown – een spin-off van Vestrock dat normaliter eind mei, begin juni wordt gehouden – gewoon doorgaan. Ook ik was opgelucht en daarom reisde ik volgens plan af naar Hulst, benieuwd naar de nieuwe locatie en naar … Lees verder Geslaagde vuurdoop Vestrock Downtown
Tasha is een singer-songwriter uit Chicago. Drie jaar na het verschijnen van haar debuutalbum Alone At Last komt zij met een verrukkelijke opvolger. Tell Me What You Miss Most is een schitterende luisterplaat om bij weg te dromen. De basis eenvoudig: akoestische gitaar, bas, drums en natuurlijk de zwoele stem van Tasha. Hier en daar is er een subtiele aanvulling van viool (Bed Song 1 en Lake Superior), fluit (Perfect Wife en Dream Still) en een tweede gitaar (History en Year From Now). Onnodig te zeggen … Lees verder Tasha – Tell Me What You Miss Most
Het debuutalbum van de jonge Margo Cilker is er een die je direct bij de lurven grijpt. Vanaf de eerste noten dringt de gedachte op dat we hier met een oude ziel te maken hebben. Wellicht komt dat ook door de gelijkenis met de muziek van Gillian Welch. Goed, dan weet u meteen in welk genre we Pohorylle kunnen indelen: alt-country/americana. Klassieke americana wel te verstaan. Het album is … Lees verder Margo Cilker – Pohorylle
Direct na het horen van de eerste klanken van de albumopener van Magnet People, het tweede album van de uit Utrecht afkomstige punkband Pizza Knife, krijg ik datzelfde gevoel als toen ik als tiener voor het eerst Fugazi hoorde. Mijn broertje kocht begin jaren-90 13 Songs, maar die was vaker in mijn cd-speler te vinden dan in de zijne – en eerlijkheid gebied me te zeggen dat het album op onbegrijpelijke … Lees verder Pizza Knife – Magnet People
Het zesde studioalbum van The War On Drugs begint met voetstappen, waarna we een akoestische gitaar horen en even later ook piano. Het klinkt stemmig, enigszins mysterieus, maar al gauw blijkt dat er meer pit zit in I Don’t Live Here Anymore dan in voorganger A Deeper Understanding uit 2017. Goed, ook dit album van The War On Drugs bevat geen knallende uitschieters, maar toch schuilt er een soort van verborgen kracht … Lees verder The War On Drugs – I Don’t Live Here Anymore
Ongeveer een half jaar na het verschijnen van February, komt singer-songwriter Emil Landman met een nieuwe ep. Nou ja, nieuw… Brooklyn Sessions bevat een viertal akoestische versies van nummers die eerder op February verschenen. Destijds verzuchtte ik dat ik ‘een man met gitaar,’ zoals ik Landman heb leren kennen op dat album miste en wat blijkt nu, ik word op mijn wenken bediend! Opvallend is dat de soul die met het gebruik van elektronica … Lees verder Emil Landman – Brooklyn Sessions
Dive is het debuut van de Rotterdamse band Ilsha. Ilsha is een muzikaal project van zangeres/gitarist Ilse Hamelink, die je zou kunnen kennen van de band Herrek. Hoewel deze plaat een soloproject is, krijgt ze hulp van diverse leden van Herrek, zoals Gerrit van der Scheer (Bonne Aparte) en Floyd Atema (Herrek). Ook Aino Vehmatso (The Secret Love Parade) is van de partij en samen zorgen ze voor stemmige en dromerige nummers, die soms enigszins middeleeuws aandoen … Lees verder Ilsha – Dive
The Visual brengt met The Spirit Of Age een wonderschoon tweede album. Het is de opvolger van het in 2019 verschenen, goed ontvangen Moments Of Being. Wie op internet de aankondiging leest van de shows die in het kader van het nieuwe album achtereenvolgens in Amsterdam, de thuishaven van The Visual, Utrecht en Rotterdam worden gegeven, leest dat de band rond zangeres Anna van Rij inspiratie haalt uit de muziek … Lees verder The Visual – The Spirit Of Age
Wanneer My Morning Jacket een nieuw album aankondigt, spits ik direct mijn oren. Ik heb de band een aantal live mogen zien en dat stelde nooit teleur. Het negende studio-album van de band, die in 1998 werd opgericht, is self-titled en dat zie ik als een goed teken. Hoe MMJ wil je het hebben? Ik kan sinds Z, Okonokos en Evil Urges een flinke dosis aan. Reeds na drie nummers beluisteren weet ik dat ik wederom … Lees verder My Morning Jacket – My Morning Jacket
Toegegeven, de naam Danny George Wilson, deed bij mij in eerste instantie geen belletje rinkelen. Het was bijvoorbeeld de medewerking van Jeff Tweedy Wilco) op een van de nummers, die ervoor zorgde dat ik het solo-album van DGW aan nader onderzoek onderwierp. Gelukkig maar, want het blijkt een prachtplaat, een prettige kruising tussen roots, americana en rock. Middels een tiental nummers is een diverse verzameling verrassende, impressionistische liedjes die zich laten … Lees verder Danny George Wilson – Another Place
MuziScene magazine 