Geslaagde vuurdoop Vestrock Downtown

Wat zullen ze in spanning hebben gezeten afgelopen dinsdag, de organisatie van Vestrock, maar gelukkig bleef de impact van de aanscherping van de coronamaatregelen beperkt en kan Vestrock Downtown – een spin-off van Vestrock dat normaliter eind mei, begin juni wordt gehouden – gewoon doorgaan. Ook ik was opgelucht en daarom reisde ik volgens plan af naar Hulst, benieuwd naar de nieuwe locatie en naar de nieuwe opzet.

Door: Theo Stepper Foto’s: Harrij Stekel Fotografie

Lees verder met verslag dag 2: Vestrock Downtown pakt goed uit op tweede dag

Het festivalterrein is compact en met twee podia goed overzichtelijk. De optredens zijn afwisselend in een ruime tent, ook wel de Main Stage, een een kleiner podium, dat eruit ziet als een ouderwetse Amerikaanse schuur.

Designer Violence

We beginnen de dag met Designer Violence, een feministisch electro-punk duo uit Zuid-Beveland. Ze spelen in De Schuur rond etenstijd. Misschien dat de opkomst daarom minder is dan de volledige capaciteit van De Schuur? Het kan er ook aan liggen dat de dag is begonnen met acts die vooral voor ouderen (Frans Duijts) en kinderen (Donnie) bedoeld lijken. Aannemelijker is dat de muur van geluid die het tweetal opbouwt voor de gemiddelde bezoeker gewoon te hoog is.
Designer Violence zou het goed doen op een festival als Baroeg Open Air, maar op Vestrock is het op een aantal meegereisde fans lastig zieltjes winnen. Jammer, want na een oorverdovende intro neemt het duo ons mee in hun wereld met nummers als Not Dead Yet, Suffer en Psychoanalytic. Wanneer de toetsenist zingt, klinkt ze bij vlagen als een hele boze Anne Clark. Als vervolgens halverwege het optreden de Bauhaus cover Double Dare wordt gespeeld is mijn trip ‘down memory lane‘ compleet. Onnodig te zeggen dus, dat ik me prima heb geamuseerd bij dit optreden dat weliswaar werd afgesloten met het nummer Fade Away, maar een blijvende indruk achterlaat.

Hoewel ik op een festival niet aan etenstijden doe, wil ik de avond wel ingaan met een goed gevulde maag. Daarom zoek ik aansluitend ook wat te eten bij een van de diverse fastfoodkramen. Ondanks dat het ‘snel eten’ betreft en het festivalterrein compact is, moet ik daarom het optreden van de Amsterdamse rapper Dopebwoy aan mij voorbij laten gaan. Maar dat geldt voor iedereen, want de rapper laat ‘wegens omstandigheden’ verstek gaan. Gelukkig is een andere Amsterdamse act niet te beroerd om zijn plaats op de Main Stagel in te nemen.

Sophie Straat

Ik leerde Sophie Straat begin dit jaar vlak voor de verkiezingen kennen. De band scoorde toen een hit met het aanstekelijke nummer Tweede Kamer. In heb direct het stemadvies ter harte genomen en stemde op een vrouw. Ondertussen is het wachten op een nieuwe regering, maar doet Sophie Straat wel gewoon zijn ding. En niet onverdienstelijk ook. Het concert is er – ondanks de plotse verplaatsing van De Schuur naar de Main Stage – een van niet lullen maar poetsen en de ene, (vaak maatschappijkritische) meezinger na de andere schalt door de goed gevulde tent. De teksten zijn gevat en met een slok bier op is het accent heel goed te nassen. Dat maakt dat ik eerlijkheidshalve moet bekennen dat ik de Hazescover Ik meen ‘t die als afsluiter ten gehore werd gebracht uit volle borst heb meegezongen.

Maan

Nadat ik even de benen heb gestrekt en ben bijgekletst met een paar bekenden, ga ik eens kijken of Maan is opgekomen. Het is tenslotte avond en jawel, ze staat te stralen op de Main Stage! Het is inmiddels rond acht uur en de grote tent is goed gevuld. De Zeeuwen zijn de Nederlandse zangeres die in 2016 The Voice Of Holland won duidelijk niet vergeten. En terecht, zo blijkt, want ook zonder hulp van onder andere Snelle, Kraantje Pappie, Sevn Alias, Ronnie Flex en Bizzey met wie zij vele hits scoorde, blijkt Maan een indrukwekkende show neer te zetten.
De muziek, veelal pop met een flinke dosis R&B en af en toe een licht exotisch tintje, gaat erin als koek en bekende nummers zoals Ze Huilt Maar Ze Lacht worden uiteraard meegezongen, met name door het jonge publiek dat de eerste rijen bezet. Dat haar eerste album Onverstaanbaar heet, hindert dus zeker niet de live performance van deze artiest, want ze weet het goed te brengen en is luid en duidelijk verstaanbaar. En zo niet dan toch, want ook de choreografie spreekt boekdelen en draagt bij aan een wervelende show.

Dirk.

En dan is het tijd voor muziek van over de grens: Dirk. Ver is het niet voor de Vlamingen, want hun thuis is Gent en dat ligt slechts een slordige 40 kilometer van Hulst. De jonge honden beginnen dan ook keurig op tijd en zorgen ervoor dat de vertraging die door de last minute annulering van Dopebwoy werd opgelopen is weggewerkt.
Voor sommigen is het een mijlpaal om de eerste internationale act in eeuwen – ok, beetje overdreven, maar u begrijpt wat ik bedoel – te zien optreden. Gelukkig hebben de jonge indie-rockers er overduidelijk zin in terwijl ze aftrappen met Toulouse, gevolgd door Waste en Milk.
Wat mij al was opgevallen bij het laatste album, Cracks In Common, namelijk dat de poprocknummers van Dirk. soms verrassend kunnen knallen, is live evident. Hit, Small Live en Artline, dat de hekkensluiter van deze show blijkt, knallen werkelijk van de bühne. Dat dit zeer gewaardeerd wordt door het publiek dat podium De Schuur vandaag voor het eerst goed vult, mag voor zich spreken, maar vooruit, ten overvloede dan: wat een feest!

Blaudzun

Na Dirk. Was het de bedoeling om naar De Staat te gaan. Ik had wel zin in de nieuwe rood-geel-blauwe set, maar helaas is bij een van de bandleden corona vastgesteld. Bij ieder ander festival had ik een gat in het programma verwacht, maar de organisatie van Vestrock heeft gewoon last-minute een vervangende act geboekt. En wat voor één: niemand minder dan Blaudzun neemt waar voor de Nijmegenaren. Hoe graag ik Torre Florim en consorten weer eens live had gezien, hier ben ik heel erg blij mee.
Blaudzun is een oude bekende van het festival. Reeds vier keer eerder mocht hij er staan. Volgend jaar brengt hij in januari het album Lonely City Exit Wounds uit, dus voor veel nummers geldt dat we een primeur beleven. Naast oud werk als Hey Now en Promises Of No Man’s Land komen er volop nieuwe nummers voorbij, waaronder de singles Save Me en Real Hero. Uit niets valt op te maken dat Blaudzun op het laatste moment is ingevlogen. De band zet een solide en zeer aangename set neer. De nieuwe nummers lijken de band te passen als een oude, verwassen spijkerbroek. Wat een optreden, en wat een fijne nieuwe plaat om naar uit te kijken!

Hang Youth

Je zou bijna medelijden krijgen met Hang Youth, dat het stokje wel heel warm krijgt overgedragen van Blaudzun. Maar dat is nergens voor de nodig. Niemand maakt de Amsterdamse maatschappijkritische punkband namelijk de pis lauw. En dat zullen we weten ook. De band is op zijn zachtst gezegd gedreven: in 2020 bracht hij twee albums uit en in 2021 volgde een derde. Dat het er nu eindelijk van komt om de vaak ultrakorte nummers live te laten horen lijkt een ware bevrijding. Ik ben op een gegeven moment de tel kwijtgeraakt, maar het zou zomaar kunnen dat alle nummers die de band tot nu toe heeft uitgebracht de revue passeerden (samen tellen ze zo’n 40 minuten). De setlist bestaat in elk geval uit zes A4tjes.
Dan weer punk, dan weer ska, het nodigt in elk geval uit tot de heftigste pit van vandaag. Vooraan bij het podium gaat een grote groep jongeren helemaal los. Het dranghek wordt gebruikt als lanceerpodium van laag- en hoogvliegers, want ja, er wordt zelfs gestagedived. Of de beveiliging dat nu leuk vond of niet, zowel Hang Youth als publiek en kan in elk geval terugkijken op een geslaagd en memorabel optreden.
(noot: Later sprak ik kort met zanger Abel van Gilswijk en hij bevestigde dat de band het complete oeuvre, bestaande uit 50 nummers heeft gespeeld).

Mental Theo

Hoewel ik het gevoel heb dat de diverse hoogtepunten van vandaag niet overtroefd kunnen worden, doet Mental Theo op de Main Stage een uitstekende poging. Hij breekt de tent nog net niet af met zijn aanstekelijke mix van happy hardcore en ‘floor fillers‘. Freestyle heet dat in jargon geloof ik, ofwel een beetje van alles door elkaar, maar met een pittige ondertoon. Net wat we nodig hebben om ons te wapenen tegen de kou van een novemberavond in het zuiden van Nederland.

Tevreden drommen de bezoekers klokslag middernacht richting de uitgang. Morgen belooft weer een mooie dag te worden. De Vestrock-machine is duidelijk geolied en dag 2 is met bands als onder andere Headshrinkers, Paceshifters, Ramkot en Stereo MC’s echt iets om naar uit te kijken.

Lees verder met verslag dag 2: Vestrock Downtown pakt goed uit op tweede dag

2 gedachtes over “Geslaagde vuurdoop Vestrock Downtown

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s