The Visual – The Spirit Of Age

The Visual brengt met The Spirit Of Age een wonderschoon tweede album. Het is de opvolger van het in 2019 verschenen, goed ontvangen Moments Of Being. Wie op internet de aankondiging leest van de shows die in het kader van het nieuwe album achtereenvolgens in Amsterdam, de thuishaven van The Visual, Utrecht en Rotterdam worden gegeven, leest dat de band rond zangeres Anna van Rij inspiratie haalt uit de muziek van Nick Drake en Jeff Buckley. Daar zit wat in. Ook wordt gewag gemaakt van een gelijkenis met Anna Calvi en dat is wat mij betreft de spijker op zijn kop!  

Nu moet u weten dat ik een zwak heb voor Anna Calvi. Normaliter zou dat er niet toe doen, maar in dit geval vind ik dat ik het moet melden, want ik ben dus bevooroordeeld. En ook dat zou er niet toe mogen doen, maar het maakt wel dat ik met andere oren ben gaan luisteren. Laten we zeggen dat de lat hoog lag, maar dat is in dit geval geen enkel probleem. Van Rij en consorten slagen met vlag en wimpel; sterker nog, ze leggen de lat voor het volgende album van Anna Calvi simpelweg hoger, want voor The Spirit Of Age geldt de uitdrukking ‘the sky is the limit’. Telkens wanneer je denkt dat je het nu wel gehoord hebt, weet het album weer te verrassen en kom je superlatieven te kort om het te beschrijven. Ik wel – en daar waag ik me dus niet aan.

Een algemene beschrijving dan: het album is fris met een donker randje. IPA, maar dan double en met een vleugje herfst, alsof een bockje erdoorheen heeft gezwommen. Neem Waves, het tweede nummer op het album, dat een gevoelige snaar bij mij raakt, zonder dat ik kan benoemen waarom. Alhoewel, het zal de stem van Van Rij zijn die twinkelt als belletjes en toch diep en rijp is. Op I Want You klinkt haar stem mals en gebruind, maar is het de gitaar die voor frisheid zorgt.  

Op The Spirit Of Age verpakt The Visual zeven cruciale voorvallen uit het leven van Van Rij in gelaagde composities. En zo wordt de luisteraar meegenomen in een meeslepende en emotionele rollercoaster, die telkens wanneer het karretje tot stilstand komt, uitnodigt tot nog een ritje. Nauwelijks bijgekomen van Once, dat inderdaad doet denken aan Jeff Buckley, horen we in ons achterhoofd de ketting van de achtbaan spannen, tijdens de intro van Offering Shadows dat langzaam op gang komt, alsof van Rij en consorten een aanloop nemen alvorens zich over te geven aan de zwaartekracht, niet één keer, niet twee keer, maar drie keer, voordat het nummer, dat overigens meer weg heeft van een zacht psychedelische trip dan een achtbaan, culmineert in een Calvi-achtige finale.

We zijn dan inmiddels ruim over de helft van het album, maar zo voelt het geenszins, want met nog twee nummers te gaan heeft The Visual ons dermate betoverd dat tijd er niet langer toe doet. Hanging On houdt de verrukking die zich van ons meester heeft gemaakt moeiteloos in stand, terwijl toch enigszins gas wordt teruggenomen. Ook subtiel weet The Visual dus te overdonderen. Dat geldt evenzo voor slotnummer Faces, waarin Hanging On naadloos lijkt over te gaan, en waarmee de eindsprint in slow motion wordt ingezet.

Niets wijst erop dat het tweede album, dat doorgaans als lastig wordt beschouwd, als zodanig tot stand is gekomen. De timing van The Spirit Of Age is in elk geval goed gekozen, want terwijl het buiten guur kan zijn, zorgt het voor geborgenheid zonder zwaarmoedigheid; een warm bad of een dito deken. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s