The Celtic Social Club is een folkrock band met wortels in Frankrijk en Ierse inbreng door Dan Donnely (Levellers, The Wonder Stuff) die verantwoordelijk is voor de songwriting. Dat Kelten aan beide kanten van Het Kanaal leefden, is niet algemeen bekend, maar wie de zes Franse muzikanten met Donnely bezig hoort kan niet anders dan erkennen dat het heel natuurlijk overkomt. Zo ook op dit … Lees verder The Celtic Social Club – Dancing Or Dying?
Na vijf jaar radiostilte (als je het album Live at Ancienne Belgique uit 2018 niet meetelt) is er dan eindelijk een nieuw album van Intergalactic Lovers. Of we van een comeback kunnen spreken van de Belgische band die in 2011 werd opgericht, laat ik in het midden. De afgelopen twee jaar waren voor niemand en voor muzikanten in het bijzonder geen feestje. Laten we het … Lees verder Intergalactic Lovers – Liquid Love
Toen de moeder van Max Oleartchik tijdens een telefoongesprek aan hem vroeg hoe het voelt om voor het eerst in een jaar weer samen met de band muziek te maken, beschreef de bassist dat met een metafoor van het besturen van een draak. De poging om iets te vangen dat dieper, breder en vol mysterie is, is niet nieuw voor Big Thief. Sporen hiervan zijn … Lees verder Big Thief – Dragon New Warm Mountain I Believe In You
Een vergelijking met Booker T & The M.G.’s ligt op de loer. Het is althans de eerste referentie die in gedachten schiet zodra ik een paar seconden ben gevorderd in openingstrack Pull Your Pants Up. De aanstekelijke instrumentale soul werkt goed op mijn humeur en ik merk dat ik meedein op de maat. Op Don’t Worry ‘Bout What I Do moet ik denken aan de … Lees verder Delvon Lamarr Organ Trio – Cold As Weiss
Dat pop, rock en soul een aangename potpourri opleveren wanneer ze stijlvol worden gemengd mag geen geheim meer heten. Singer-songwriter Jack Francis bewijst het met zijn titelloze debuutalbum ten overvloede. Daarmee wil ik geenszins gezegd hebben dat het album overbodig is. Integendeel, want daarvoor bevat het debuut van de troubadour uit Southampton te veel goed in het gehoor liggende nummers die bewijzen dat een Nashville … Lees verder Jack Francis – Jack Francis
Wie de voorkant van het album Violent Disco ziet, zou wel eens op het verkeerde been kunnen worden gezet. Daar is een close up te zien van een twee tongende wezens. De een is een jonge vrouw, de ander heeft enorme slagtanden en het is niet eens duidelijk of hij wel menselijk is. Wie al eens van de Belg Jan Verstraeten had gehoord, kon vermoeden dat … Lees verder Jan Verstraeten – Violent Disco
Net als je denkt dat het niet gekker kan, komt A Place To Bury Strangers met een nieuw album. Over de vorige release, Hologram, het eerste in de nieuwe bezetting, schreef ik dat het jammer is dat er niet meer nummers op staan. En voilà, reeds een half jaar later verschijnt het zesde album van de band van Oliver Ackermann, voor wie de overtreffende trap … Lees verder A Place To Bury Strangers – See You Through
Wie de titels van de nummers op de tweede langspeler van de Noors/Ierse Tara Nome Doyle leest, vermoedt mogelijk al waar de titel voor staat. Værmin – spreek uit vermin – betekent zoveel als plaagdier, ongedierte. Bloedzuigers, slakken, muggen, spinnen en wormen komen onder andere voorbij. Om rillingen van te krijgen. En dat is ook zo, maar de oorzaak is wellicht niet wat u op voorhand denkt. De rillingen komen namelijk … Lees verder Tara Nome Doyle – Værmin
Onlangs werden we geattendeerd op het verschijnen van het self titled debuut van een Rotterdamse band. Naar eigen zeggen is Fumage een post-poptrio, bestaande uit Yuri Rhodenborgh (zang, gitaar), Pol Belardi (drums, synths) en Angelo Boltini (bas, live-electronics en synths). Alleen al de term post-pop intrigeerde enorm. Bestaat er zoiets? Pop is bij uitstek een genre dat meebeweegt met de tijd en de dan heersende smaak. De ep begint wat mij betreft meteen goed met Never Enough, een enigszins jazzy prog nummer, … Lees verder Fumage – Fumage ep
Laat ik maar met de deur in huis vallen. Met Lonely City Exit Wounds levert Blaudzun een uitstekend album af. De twaalf nummers tellende langspeler – inmiddels de achtste in het oeuvre van de band rond Johannes Sigmond – kent geen zwakke broeders. Alle nummers zijn van hoogstaand niveau en hoewel ze het karakteristieke Blaudzun-stempel dragen, lijkt de folkrock zonder uitzondering gemarineerd in een pop-sausje, zonder dat de nummers, die dus alle single-waardig … Lees verder Blaudzun – Lonely City Exit Wounds
MuziScene magazine 