Hoe vaak overkomt het je dat al bij de eerste klanken van een nieuwe plaat de haren op je armen overeind gaan staan: instant kippenvel. Het is de herkenning; alsof een oude goede vriend ineens grijnzend voor je deur staat. Het is die snerpende stem, diep verborgen in eindeloze lagen van gitaren. Het is de energie die uit de speakers knalt. Het is die melancholie … Lees verder Bob Mould – Beauty and Ruin
Archie Bronson Outfit is terug! Ze hebben met DFA’s producer Tim Goldsworthy ook afscheid genomen van beukende dansbare beats met daarover heen experimentele naar blues neigende composities. Eigenlijk wel jammer. Welke rol het vertrek van bassist Dorien Hobday daarbij heeft gespeeld, is niet duidelijk. De koerswijziging is hoe dan ook onmiskenbaar, als je luistert naar hun nieuwe plaat Wild Crush. Opnieuw hebben de Engelsen uit … Lees verder Archie Bronson Outfit – Wild Crush
„Ian is een betere naam om me mee aan te spreken. Mac is meer een persona die maar een kant van mij laat zien en daarin zit te weinig van Ian. Dus noem me maar Ian.” Amsterdam, in de vroege middag zit Ian McCulloch alias ‘Mac The Mouth’ in een hoekje van een Amsterdams hotel en vertelt daags na een uitverkochte concert in Tivoli over … Lees verder Ian McCulloch: ‘Ik heb heus wel zelfkritiek, maar vertel dat nooit aan anderen’
Mocht je zijn ingedut, dan is de kans groot dat het nummer Cuts Me In Half van Yvette je wakker schrikt en in paniek naar de uitgang doet zoeken. Het lijkt verdorie wel of er een alarm afgaat. Gelukkig neemt het volume na even af en zet Yvette hun herkenbare pulserende industriële postpunk in. Niks aan de hand, er staat gewoon een plaat op die … Lees verder Yvette – Process
„Oefenen? Dat doen we niet”, zegt Bob Mould stellig terwijl hij aan een kop cappouchino nipt. „We hebben vijf keer geoefend in zes jaar tijd. Ja, echt waar. Ik meen het serieus. Ik weet ook niet hoe dat zo kan, maar het werkt. We hebben met zijn drieën een geweldige klik. We spelen alle drie al sinds de jaren tachtig in punkrockbands, hebben eenzelfde muzikale … Lees verder Bob Mould: ’Kom op mensen; het leven is kort en eigenlijk zo slecht nog niet’
Jason Quever verloor op jonge leeftijd beide ouders. Kort daarop kreeg hij een viersporen-recorder en stortte daar zijn verdriet in uit. Het leidde tot een rijke muzikale carrière. Onder de naam Papercuts brengt hij nu met Life Among The Savages al weer zijn vijfde langspeler uit. Quever is trouw gebleven aan zijn werkwijze, maar doet het nu in een studio thuis op 16-sporen. Hij heeft … Lees verder Papercuts – Life Among The Savages
Zuid-Londen; het nieuwe hippe centrum van de wereldstad, broedplaats van cultuur. Multi-cultureel, kleurrijk, Brixton Canival, caraïbisch eten. Maar in 2011 ook het toneel van rellen, culturele en sociale spanningen. Rijke jongeren stromen de wijk in en jagen de prijzen voor huisvesting omhoog. De oorspronkelijke en minder gefortuneerde bevolking moet daarom letterlijk en figuurlijk de wijk nemen. Hoe is het om daar te wonen en te … Lees verder Beaty Heart: ’Muziek maken om te ontsnappen aan de realiteit’
Op de derde plaat van de Tijuana Panthers staat een tekening van John Wayne: de charismatische cowboy met de witte hoed. Je moet goed kijken om dat te ontdekken, want zijn gezicht wordt verborgen door de naam van de band uit Long Beach, California. In het titelnummer zet een Dick Dale-achtig surfgitaartje de toon en schreeuwt zanger-gitarist Chad Wachtel een onverstaanbare tekst over door zware … Lees verder Tijuana Panthers – Wayne Interest
Waarom de titel Floating van deze plaat van Sleep Party People raak is wordt direct duidelijk in opener Change In Time: keyboards en zweverige gitaren zetten een wiegend ritme in en de bezwerende zang van laten je direct wegglijden naar een dromerige wereld. Om rond drie minuten in deze slaappartij ruw wakker te worden geschud door oplopend volume en stevige noise. Huh? Was het toch … Lees verder Sleep Party People – Floating
Alleskunner Nat Bladwin studeerde ooit avant-garde jazz en improvisatie en startte in die periode al met het schrijven van liedjes op zijn instrument: de contrabas. In 2005 ging hij aan de slag als bassist in Dirty Projectors, wat hem naam en faam opleverde. Ondanks de drukke werkzaamheden met die band is hij nooit gestopt met het componeren van zijn eigen liedjes. In The Hollows is … Lees verder Nat Baldwin – In The Hollows
MuziScene magazine 