Ian McCulloch: ‘Ik heb heus wel zelfkritiek, maar vertel dat nooit aan anderen’

„Ian is een betere naam om me mee aan te spreken. Mac is meer een persona die maar een kant van mij laat zien en daarin zit te weinig van Ian. Dus noem me maar Ian.”

Amsterdam, in de vroege middag zit Ian McCulloch alias ‘Mac The Mouth’ in een hoekje van een Amsterdams hotel en vertelt daags na een uitverkochte concert in Tivoli over de nieuwe plaat van Echo and the Bunnymen ‘Meteorites’. De concertenreeks krijgt goede kritieken en overal wordt opgemerkt dat McCulloch goedgemutst is en nu eens geen ruzie zoekt met zijn publiek. Zijn stem is erg schor, hij is moeilijk verstaanbaar, springt van de hak op de tak en maakt zelden een zin af. Een ontmoeting met Dr. Ian Jeckyll en Mr. Mac Hyde.

Is het wel verstandig dat je met me praat nu? Je stem is er niet best aan toe.
„Ja, ik moet interviews doen hè. En m’n stem kan wel wat hebben hoor. Als ik zo’n tien tot twintig jaar geleden mijn stem eens kwijt was, dan was die ook echt weg. Maar als ik straks de interviews heb gedaan dan eet ik wat en gebruik ik een spray. Dan komt dat wel goed. Maar genoeg over m’n stem. Laat ik die nu niet belasten met het praten over het verlies van mijn stem.”

Dit weekeinde begint je tour door Engeland én wordt er beslist over het voetbal kampioenschap. Je hebt je stem nog nodig….
„Zondag ga ik voor het optreden eerst naar de wedstrijd in Liverpool. Vorige week heb ik op mijn verjaardag in Parijs de wedstrijd tegen Chrystal Palace gezien (daar verspeelde Liverpool een 3-0 voorsprong én reeële kans op het kampioenschap, red.). ” McCulloch vloekt binnensmonds. „Ze hadden Agger moeten inbrengen of meer verdedigers. Nu hoop ik dat West Ham United nog stunt tegen Manchester City. Andy Carroll moet gewoon twee hattricks maken. Daarmee verdient hij dan misschien ook nog een plaats in het nationale elftal. Daarin moet hij spelen, vind ik. Kan hij Bang! een elleboogstoot geven voor Sir Winston en Bang! nog een elleboog voor alle familieleden die in de Tweede Wereldoorlog zijn gevallen.”

Er wordt geschreven dat deze nieuwe plaat afrekent met je verleden en heel ‘persoonlijk’ is.
„Ach, ik weet ook niet waar dan vandaan komt. Ik heb dat persbericht zelf helemaal niet gezien. Het woord ‘persoonlijk’ is me in de mond gelegd. Deze plaat is niet persoonlijker dan eerder werk. Misschien wel meer direct. Als ik naar mijzelf kijk zie ik maar stukjes die ik leuk vind. Ik heb heus wel zelfkritiek, maar dat vertelde ik nooit aan anderen”, grijnst McCulloch. „Want wat heeft dat nou voor nut? Ik moet er uiteindelijk toch zelf mee omgaan. Er wordt me ook wel gevraagd of het te maken heeft met mijn leeftijd (McCulloch is onlangs 55 geworden, red.) en dat ik daarom terugkijk. Maar dat doe ik helemaal niet. Daar ben ik ook helemaal niet goed in want mijn geheugen is crap. Ik kan me nog net herinneren dat ik in 1981 ook een keer in dit hotel ben geweest. Maar alleen maar omdat er een ansichtkaart van is gemaakt dat wij hier ergens rond het hotel lopen. Misschien ligt het ook aan mijn ogen. Die gaan achteruit. Maar vroeger droeg ik nog geen zonnebril natuurlijk. Amsterdam kan ik me wel herinneren. Deze stad hoort in het rijtje Liverpool, New York en ehhh, nou misschien Parijs ook nog net. Dat type steden met een persoonlijkheid. Dat wat Manchester niet heeft, waarschijnlijk vanwege the sodding rain.”

Dus toch geen persoonlijke plaat?
„Wel méér persoonlijk, maar niet in de zin van een biecht of zo. Het schrijven van de teksten voelde wel als een uitlaatklep. Eindelijk praat ik eens over dingen uit mijn verleden. Dat vind ik ook wel het mooie aan deze plaat. Het is wat betreft de teksten wel een van de eerlijkste die ik heb gemaakt. Ik verpak veel in metaforen. Explosions bijvoorbeeld, dat zijn explosies in mijn hoofd.”

Geef eens een voorbeeld?
„In Constantinopel heb ik het over Broadway by the Bridge. Dat gaat over de wijk waar ik ben opgegroeid; Norris Green. Broadway is een winkelstraat die gebogen door de wijk loopt en waar ik om de hoek ben opgegroeid. ‘Norris Green not as Green’… daarmee wil ik zeggen dat de wijk nu berucht is. Er zijn bendes en kinderen met vuurwapens die op elkaar schieten.

Een thema door alle liedjes loopt is het gevoel van ‘Paradise Lost’. In Holy Moses ben ik melancholisch weer thuis in het huis waar in opgroeide. Take me to the staircase… Het was een raar huis, met de hoogste plafonds ter wereld en een hele steile trap. De achtermuur zat helemaal onder de zwarte schimmel, tot die muur er eens een keer ineens uitviel. Ze hebben ons toen tijdelijk geherhuisvest. Het was geen vies huis hoor, maar aan het einde van de straat en vochtig. We hadden zilvervisjes, thousands of the bastards, en papierluis. Ik herinner me dat ik mijn moeder vroeg hoe dat toch kon. Mijn bed was toch niet van papier?

In mijn tijd was Norris Green een workingclass-wijk, maar een goede plek met veel groen. Ik ben daaraan ontworsteld en heb, zoals sommige mensen zeggen, succes geboekt. Ik vind zelf dat ik een doel heb bereikt. Ik wilde de beste zanger worden van de beste band ooit. Die kan ik afstrepen.”

Wat vind je dat wij van je laatste plaat moeten vinden?
„Er staan nummers op Ocean Rain die ik niet op deze plaat zou zetten. En The Yo Yo Man nu op geen van beide. Deze plaat is alleen minder pretentieus.

Moest Meteorites eigenlijk een solo-album worden?
„Nee hoor, ook al zijn de teksten meer persoonlijk, ik vond de nummers tijdens het schrijven al meer als de Bunnymen klinken. Mijn nieuwe management wilde eigenlijk dat ik een solo-plaat zou maken in samenwerking met anderen. Ik en ehh, nou, Niel Sedaka bijvoorbeeld, ha ha. Maar tijdens gesprekken met de platenmaatschappij vonden zij dat er een nieuwe Bunnymen moest komen. Ik was toen al aan het schrijven en vond het materiaal daar zelf ook meer voor geschikt.”

Wat maakt een nummer een echt Bunnymen-liedje?
„Bij mijn solowerk heb ik zelfs wel eens zo iets van, hou nou toch op joh. The Bunnymen geven me het gevoel dat ik sterker ben. Ook op het podium is het heel anders. Het moet ook wel verwarrend zijn geweest voor fans. Die zagen me dan met mijn solowerk, soms ook akoestisch, zonder dat ik zei dat ze een bunch of cunts zijn, en dat ik eigenlijk liever heb dat ze ophoepelen. Als ik met the Bunnymen op het podium sta, tja, als ik dan niet in de stemming ben, ben ik niet in de stemming. Als iemand dan iets roept wat me niet aanstaat, die me naar beneden haalt, dan probeer ik me nog wel in te houden. Dan hoef ik hem niet voor schut te zetten voor de hele zaal omdat hij iets heeft geroepen dat a bit steeper than inpertinent is. Maar ja, ik kan toch niet de hele tijd een politicus zijn? Zo ging het bij ons thuis trouwens ook met mijn broer. Het was altijd een uitdaging om zo snel mogelijk met een nog betere opmerking uit de hoek te komen. En dan liep het wel eens uit de hand. Ik hou er wel van. Zo’n sfeer van ‘ik tegen de hele zaal’. Op een speelse manier. Zoals je dat ook met je vrienden doet.”

Je loopt al heel wat jaren mee in de muziekwereld. Die is sterk veranderd. Nu verkoop je je platen met aanbiedingen voor ‘handgeschreven teksten’ en je kunt zelfs een microfoon met jouw naam kopen. Waar eindigt dit?
„Pffft, dat ik straks ook mijn teennagelknipper moet gaan aanbieden. Ohh, daar krijg ik de zenuwen van. Ik vind het een load of bollocks en ik wilde er ook niet aan meedoen. Maar die bedrijven die dit bedenken, ik zie ze als fucking pests.

En dan moet je ook gaan twitteren, want dat is goed voor me zeggen ze. Mijn eerste tweet was ‘Tweet yourself Twatters!’ De tweede ‘Tweet the Fuck off’. Nu wil ik nog een allerlaatste tweet gaan verzinnen, iets als Twatoff; ik moet daar nog eens over nadenken. Ik wil helemaal geen vrienden met mensen worden, ik wil ze van mij vervreemden.

Nee, ik hoop dat ze bij PledgeMusic eens iets anders verzinnen. Zoals Wu-Tang Clan die maar één exemplaar van een plaat maken en die als kunst verlopen. Dat idee had ik jaaááááaren geleden al. We hadden ook maar één exemplaar van Ocean Rain moeten maken, die dan door John Paul Getty was gekocht.

Waar het heen moet weet ik ook niet. Het viel me laatst op bij een Coldplay-album. Daar zag ik commentaren verschijnen dat de prijs van 9,99 pond veel te hoog was. You stupid bastards! Voor dat geld kun je nog geen plastic voetbal kopen. Misschien net een pak melk, een brood en wat bacon. Toegegeven, als die plaat nu crap is, is het een andere zaak. Maar als je echt fan bent, wat is dan een tientje? Ongelofelijk, ik snap er niks van. Maar daar krijg ik wel goed de zenuwen van.”

Dank je wel, en pas op je stem!
Thanks, it feels like it’s getting better……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s