Cymbals Eat Guitars, de New Yorkse band vernoemd naar een uitspraak van Lou Reed waarin hij probeert van de muziek van The Velvet Underground in woorden te vatten, komt na een onrustige periode en wat bandwisselingen met een rustiger en evenwichtig album dan de voorgangers. Als Pretty Years een voorbode is van wat er mogelijk nog gaat komen van deze band, dan mogen we onze … Lees verder Cymbals Eat Guitars – Pretty Years
We richten ons nu even tot de zestigplussers. Australisch muzikant Daevid Allen, ooit lid van legendarisch The Soft Machine, verhuisde eind jaren zestig naar Frankrijk en richtte daar Gong op. Tussen dat moment en vandaag, de dag waarop opnieuw een plaat van Gong verschijnt, zijn heel wat jaartjes gepasseerd en moet de band het inmiddels zonder de lichtende leider doen; Allen overleed vorig jaar. Niemand … Lees verder Gong – Rejoice! I’m Dead!
Everything Ever is een plaat die net zo veel nuances kent als de naam van de band. Alle dertien goed, zullen we maar zeggen; vanaf opener Sing This gaat het gaspedaal op de vloer en die blijft daar tot het einde van het dertiende liedje Easily Misbled. Nou, dat is natuurlijk een beetje overdreven, want bijvoorbeeld I’ll Bury You klinkt door het lage tempo ineens … Lees verder God Damn – Everything Ever
Muziek, beeldende kunst en performance ontmoeten elkaar op effectieve manier bij het Rotterdams/Tilburgse duo Mchnry (spreek uit Machinery). Muziek speelt wel vaker een rol in de schone kunsten, maar heeft dan toch vaak hooguit een ondersteunende rol, of verzandt in ontoegankelijk gepiel om aan de verwachtingen die we bij kunst hebben te voldoen. Zo niet bij Mchnry. Spannende composities gebouwd op loops van elektronica, de … Lees verder Mchnry – The Shape
Tweede plaat van The Ramona Flowers, de protegés van Lamb’s Andy Barlow, die passend Part Time Spies heet. Passend, want het is muziek die gemaakt lijkt voor een James Bond film: theatraal, groots, bol van de opgeblazen emoties en een tikkie plastic. Knap gemaakt en in zijn uitvoering tot in de puntjes kloppend. Mede dankzij de inbreng van producer Chris Zane (Passion Pit, Friendly Fires) … Lees verder The Ramona Flowers – Part Time Spies
Een spetterende productie alleen maakt nog geen goede plaat. Maar als de postpunk je boxen uit komt stuiteren én het zijn goede liedjes, dan zijn we al een heel eind op de goede weg. Klammer. uit Leeds levert met een selftiteld inmiddels hun derde schijfje op. De band combineert donkere sferen van pak ‘m beet Protomartyr met een vette vleug wave, soms een scheutje punkfunk … Lees verder Klammer – Klammer
Jerry Hormone mocht willen die hij zo stout was als de meiden van Venus Tropicaux. Of zo doet het Rotterdamse trio ons dan toch in elk geval geloven. Hoor ze maar eens tekeer gaan op hun debuut ep’tje; alsof er geen goed fatsoen bestaat. Venus Tropicaux is kersvers en komt uit de krochten van Rotterdam. Uit een creatieve hotspot, wat je ook terugziet in het … Lees verder Venus Tropicaux – Lycra Pants
Angel Olsen verblufte de critici met haar plaat Burn Your Fire For No Witness in 2014. Dat was een eerste met een volledige band en verscheen onder de vleugels van het label Jagjaguwar. De Amerikaanse is opgegroeid in een traditie van folkmuziek. Toch is daar niet heel veel meer van terug te horen op haar derde volwaardige album My Woman. Angel Olsen is nog jong … Lees verder Angel Olsen – My Woman
In de jaren tachtig bracht Colin Newman van Wire een paar soloplaten uit waar hij wat experimenteerde met synthesizers. Soms tot op het bot uitgeklede platen met alleen staccato toetsen en zijn stem. Onwillekeurig moet je er aan denken als je luistert naar de eerste plaat van Australiër Alex Cameron. Acht nummers lang hoor je bijna enkel en alleen zijn stem en een enkele toetsenpartij; … Lees verder Alex Cameron – Jumping The Shark
Wat de acht instrumentale nummers tellende plaat The Shape Of Drums To Come is de techniek waarmee deze is opgenomen. Achter Khompa gaat geen tien-koppige band schuil, zoals je bij de zintuigen teisterende muziek zou vermoeden, maar een enkele drummer; Davide Compagnoni. Hij drumde eerst bij Stearica, een power trio. Sindsdien is hij aan het zoeken geweest naar een methode om in zijn eentje muziek … Lees verder Khompa – The Shape Of Drums To Come
MuziScene magazine 