Alex Cameron – Jumping The Shark

In de jaren tachtig bracht Colin Newman van Wire een paar soloplaten uit waar hij wat experimenteerde met synthesizers. Soms tot op het bot uitgeklede platen met alleen staccato toetsen en zijn stem. Onwillekeurig moet je er aan denken als je luistert naar de eerste plaat van Australiër Alex Cameron. Acht nummers lang hoor je bijna enkel en alleen zijn stem en een enkele toetsenpartij; en als hij eens echt uitpakt misschien nog een tweede toetsenlijntje en een ritmeboxje. Electro in zijn meest pure maar ook kale vorm.

Puur zijn ook de liedjes van Cameron. Met een kop en een staart. Vooral de teksten vallen op. Hij vertelt verhalen en soms lijkt het wel of hij de muzikale aankleding alleen als een sfeerbeeld gebruikt om die verhalen uit de verf te laten komen. En daarbij zet hij zich niet alleen neer als een alternatief muzikant maar treedt bijna in de voetsporen van Mambo Kurt: Real Bad Lookin’ en The Comeback klinken alsof ze zo uit een vintage orgeltje komen incluis kempy ritme. Om dan in Take Care Of Business weer te putten uit avantgare synthpop uit de jaren tachtig en in The Internet zelfs een beetje theatraal te zingen a la Marc Almond. Jumping The Shark is een grappig en opvallend album dat omwille van de minimale aanpak terecht niet meer dan acht nummers telt; net voor de verzadiging toeslaat is de koek al weer op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s