Debuut van Emily Underhill, een uit Londen afkomstige muzikant en producer. Met opener For You strooit ze ons nog zand in de ogen met een song die verwant lijkt aan de onlangs verschenen debuutplaat van het Rotterdamse talent Sevdaliza. Een sfeervolle track waarin haar vocalen smaakvol worden opgeknipt. Met de tweede track horen we beter waar Underhill, alias Tusks, voor staat. In False spelen gitaren … Lees verder Tusks – Dissolve
Sinds 2015 staat het leven van Ellie Rowsell, Joel Amey, Joff Oddie en Theo Ellis volledig op zijn kop. Na het verschijnen van hun debuutplaat My Love Is Cool is de band opgepikt als een van de grote nieuwe beloften, speelden ze over heel de wereld en werden voor de ene na de ander prijs genomineerd. Sindsdien is muziek maken voor de jongelieden uit Londen … Lees verder Wolf Alice – Visions Of A Life
Heruitgave van het album dat door sommigen wel wordt gezien als de start van wat post-rock is gaan heten. Graham Sutton, Daniel Gish, John Ling en Mark Simnett werkten begin jaren negentig bijna een jaar aan dit album. Ze namen het op in een geïmproviseerde studio in een kerk in de Londense wijk Stratford. Die ambiance verklaart voor een deel de sound van de plaat. … Lees verder Bark Psychosis – Hex
Wolf Alice brak in 2015 door met hun debuutplaat My Love Is Cool. Tieners zijn het nog, die ook zelf overvallen zijn door hoe hard het na het verschijnen van die plaat is gegaan. Maar ze hebben het overleefd, en zijn er nu op gebeten een succes van hun carrière in de muziek te maken. En dat betekent oefenen, oefenen, oefenen, elke dag, de hele … Lees verder Wolf Alice na doorbraak: ‘Iedereen in de band is er nu op gebrand goed te zijn op zijn instrument’
Alex Cameron heeft me na een paar tellen al te pakken met de lekkere droge bas die vrolijk grondnoten stampt in melancholisch Candy May. De sound is vet, kan Roosevelt’s disco bijna naar de kroon steken, maar dan in zijn eigen genre. En wat is dat eigenlijk, dat genre van Cameron? Moddervette pop dan maar. Met rake refreinen, prima liedjes en teksten die je met … Lees verder Alex Cameron – Forced Witness
Gelukkig, The National heeft weer een beetje scherpte teruggevonden in hun muziek. Dat maakt Sleep Well Beast weer een plaat die de moeite waard is tot je te nemen. Al zitten er in de plaat weer genoeg kenmerken die ‘m ook gevaarlijk slaapverwekkend maken. Trouble Will Find Me ligt al weer wat jaren achter ons. Een teleurstellende plaat voor wie The National waardeerde om een … Lees verder The National – Sleep Well Beast
Achter Althaea, het tweede album van het Londense Trailer Trash Tracys, gaat meer schuil dan op eerste beluistering duidelijk wordt. Bij de Trailer Trash Tracys wordt de dienst feitelijk uitgemaakt door het duo Susanne Aztoria en James Lee, die live worden bijgestaan door een bassist en drummer. Hun woonplaats staat al garant voor een eclectisch palet invloedsferen, ook de achtergrond van de beide toonzettende muzikanten … Lees verder Trailer Trash Tracys – Althaea
Oké, het is flauw, maar wat een hopeloze naam heeft deze artiest. Na wat oefenen blijft het toch vooral op het geluid van niesen lijken. Gelukkig staat het geluid van de band zelf als een huis. Hoewel, band, achter Waxahatchee gaat soloartiest Katie Crutchfield schuil. Om haar heen verzamelt ze puike muzikanten die haar liedjes op Out In The Storm prachtig uitvoeren. Gruizige punkpop en … Lees verder Waxahatchee – Out In The Storm
Laat je niet ringeloren door opener Eternity In Pictures op het soloalbum van We Go Magic frontman Luke Temple dat hij onder de naam Art Feynman uitbrengt. Je zou dan zo maar kunnen denken dat we hier te maken hebben met een lo-fi knutselaar die bedachtzame liedjes maakt zoals ooit ook Wire’s Colin Newman eigenaardige elektronische solo-uitstapjes maakte. Nee, klik gelijk door naar het tweede … Lees verder Art Feynman – Blast Off Through The Wicker
Niet alles hoeft zin te hebben, zeggen de B Boys uit Brooklyn in een kort interview met iemand die door hun platenmaatschappij is ingehuurd om wat vragen te stellen over hun nieuwe album. Uit dat gesprek wordt je verder niks wijzer. Heeft eigenlijk geen zin dus. Wat wel weer aardig past bij de titel van hun plaat: Dada. Al ontkennen ze stellig dat ze daarmee … Lees verder B Boys – Dada
MuziScene magazine 