Alex Cameron – Forced Witness

Alex Cameron heeft me na een paar tellen al te pakken met de lekkere droge bas die vrolijk grondnoten stampt in melancholisch Candy May. De sound is vet, kan Roosevelt’s disco bijna naar de kroon steken, maar dan in zijn eigen genre. En wat is dat eigenlijk, dat genre van Cameron? Moddervette pop dan maar. Met rake refreinen, prima liedjes en teksten die je met verbeelding meenemen de wereld in.

Onwillekeurig ga je je afvragen of het wel oké is dat je hier naar luistert. Kan dit wel? Of is het vreselijk foute shit in onweerstaanbare verlokkelijke verpakking? Wat gaan de buren hier van vinden? Nou, laat het dan een beetje camp zijn. Dan hebben we er weer een guilty pleasure bij. Mag je je ook een keer op Ibiza wanen terwijl je normaal voor je imago naar minder relaxte bestemmingen reist. Mag je ook eens zoete witte wijn drinken. Want een ding is zeker: Alex Cameron heeft met deze plaat het juiste spoor te pakken. Fijne plaat voor liefhebbers van luchtige lekker klinkende pop, maar die obscuur genoeg is dat je ‘m niet op de radio hoort. Het is jouw eigen geheimpje.

Oh ja, misschien kun je toch wat imago-gemoedsrust halen uit het feit dat Alex Cameron wordt gesteund door gastbijdragen van Brandon Flowers (The Killers), Weyes Blood en Angel Olsen. Is ‘ie misschien toch niet zo fout als ‘ie klinkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s