Robin Kester – Honeycomb Shades

Weelderige rust straalt er uit de liedjes van Robin Kester. Het klinkt bijna afstandelijk. Maar dat is maar schijn, want achter haar ultiem beheerste zang en minutieus uitgedachte liedjes en arrangementen gaat een doorleefd gevoelsleven schuil. Ze geeft bijvoorbeeld lucht aan haar zorg om de gezondheid van haar vader bij wie beenmergkanker werd vastgesteld in Infinity Song. Het is persoonlijk, het gaat diep, alles behalve afstandelijk en kil.

Het is alsof Robin Kester met zorg wordt ‘gebracht’. In 2020 verscheen This Is Not A Democracy, geduid als ‘mini-album’. Het materiaal werd goed ontvangen maar Kester en de haren zijn niet in de val getrapt om daarna overhaast met iets nieuws te komen. In alle rust is doorgewerkt aan het eerste album en op strategische plekken optredens en try-outs verzorgd. Dat betaalt zich nu uit: in de muziekbizz is halsreikend uitgekeken naar het moment dat Kester met nieuw materiaal los kan gaan.

We stelden bij het verschijnen van This Is Not A Democracy nog vast dat het songmateriaal zo uiteenliep dat er moeilijk een labeltje op te plakken was. Op Honeycomb Shades is die groeistuip voorbij; Robin Kester heeft haar stijl gevonden. Haar debuutalbum – de eerste volwaardige dan – is indrukwekkend coherent in sfeer en klankkleur. Met centraal de lichte stem van de in Rotterdam woonachtige artieste die altijd kwetsbaar maar zeer beheerst de melodielijnen neerzet en heel soms er behendig omheen kronkelt. Ze zingt nu eenmaal niet als een Rotterdamse scheepstoeter, maar moet het hebben van de zuiverheid, en de kwaliteit die doorklinkt in elke ademtocht die close opgenomen doorklinkt en het gevoel geeft alsof je in een intiem openhartig gesprek met haar bent verwikkeld.

Net als This Is Not A Democracy werkte Kester bij het maken van het album samen met Marien Dorleijn, de frontman van Moss. Je kunt er niet omheen; zijn aanwezigheid is goed te horen. In de sound allereerst, maar we vermoeden de invloed ook in de wijze van schrijven van de liedjes. Een sterke persoonlijkheid en al die samengebalde ervaring als van Dorleijn zal in een samenwerking wellicht ook moeilijk te negeren zijn. Het roept dus nieuwsgierigheid op naar hoe die samenwerking functioneert. Hoe dan ook, de liedjes zitten zo uitzonderlijk geheid in elkaar dat de samenwerking in elk geval liedjes van een zeer hoge kwaliteit oplevert. Dat is wat voor ons als luisteraar telt.

En dus kunnen we niet anders dan verbluft luisteren naar de pracht van dit album, tien liedjes lang. Plus grinnikken bij het instrumentale Zwanzig Zwanzig, waarvan we hebben begrepen dat het is ontstaan uit wat ‘spielerei’ van Kester en Dorleijn. Het vrolijke intermezzo doorbreekt de serieuze gedragen sfeer die overheerst op een sublieme wijze; alsof je stemmig nieuws vertelt maar met een kwinkslag de broodnodige relativering aanbrengt. Maar voorts is het musiceren op het scherpst van de snede, elke noot met grote precisie geplaatst, niets te veel, maar ook niets te weinig. Het klinkt altijd rijk, warm en vol. Nummers met sterkte spanningsbogen, maar de climax is altijd ingehouden, beheerst.

Het album opent sterk met Fries And Ice Cream, een stevige door elektronica gedomineerde track, heerlijke zware sythns en speels tokkelende gitaren. Zo’n nummer om met gesloten ogen te kunnen zwelgen in je Weltsmertsch. Andere tracks zijn minder elektronisch maar doen in sound en instrumentatie denken aan het werk van Moss. Leave Now zou zo op een Moss-album kunnen staan. Ploppende bas, zoals we die kennen uit Excelsior producties, en opnieuw lichtvoetige gitaren die hun werk doen op gestaag voort pompende drums waar de vederlichte stem van Kester als een zweem mist doorheen vliegt. Cat 13 klinkt als een schaamteloze romantische song. Goodnight Argus, geïnspireerd door de podcast van Stephen Fry over Griekse mythologie, is complex en betovert met een sterk refrein en een mooie opbouw naar een – bijna – euforisch hoogtepunt. Robin Kester sluit haar album af door als het ware nog dichter naast je op de bank te schuiven; Hands is een liedje met in hoofdzaak een ritmisch aangeslagen simpele gitaarpartij en haar zachte zang… alsof ze in je oor fluistert. Voor wie het wil horen valt binnen de weelderige rust veel kleur te ontdekken op Robin Kester’s sublieme debuut. Laten we maar zuinig zijn op zo’n uitzonderlijk talent zodat we nog heel lang plezier van haar werk kunnen hebben.

Robin Kester tourt de komende weken door Nederland samen met Amber Arcades

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s