Albumpresentatie Vulva is indringende strijdkreet

Zaterdag 27 augustus presenteerde het Rotterdamse duo Vulva hun album Woe To The Wicked. Van de albumpresentatie maakten ze een compleet festival in de Arminiuskerk waarbij uitgebreid aandacht is gegeven aan thema’s als arbortus en het gedrag van mannen in de muziekindustrie. Michelle van der Stelt woonde het avondvullend programma bij en doet verslag.

Vulva, op de voorgrond drummer Nadya van Osnabrugge, links op bas Kim Hoorweg

De 2-koppige doom band Vulva, met Kim Hoorweg op basgitaar en Nadya van Osnabrugge op drums, besloot een festival te organiseren in de Arminiuskerk in Rotterdam. Het tweetal is begaan met de discussie rondom en zelf meermaals geconfronteerd met toxisch en grensoverschrijdend gedrag binnen de muziekindustrie. Het is een allesomvattend festival dat begint met een debat dat een overvolle zaal belangstellenden trekt; bezoekers staan zelfs op de gang te luisteren.

Door: Michelle van der Stelt Foto’s: Martijn Berlage

Kim Hoorweg: „Ze (voornamelijk op leeftijd zijnde witte mannen) denken dat ze ons iets moeten leren. Opmerkingen als ‘zal ik even voor je inpluggen’ (terwijl je al meer dan 15 jaar ervaring hebt met op de planken staan).” De discussieleider Süeda Isik vult het voorbeeld aan dat als je een hoofddoek draagt je tig keer wordt aangesproken met ‘wat leuk dat je hier bent, dat je hier naar toe komt’ („alsof het abnormaal is dat je ook met hoofddoek een (punk) festival kunt bezoeken!?”). De conclusie van de discussie is samengevat: blijf elkaar aanspreken op (mogelijk) ongewenst gedrag, blijf het gesprek aangaan met elkaar, blijf elkaar ondersteunen, kom naar shows en zoek steun/verbinding bij en met elkaar in het omgaan met niet gepast gedrag door iemand in je omgeving.

Acidic Male

Daarna volgt een optreden van Acidic Male, een dj die, door haar sferische performance, een bijna spookachtige set neerzet. Zweverige muziek die uitmondt in harde beats. Het klinkt onheilspellend en dromerig, zweverig, horrorachtig a la de film The Blair Witch Project. De onheilspellende sfeer wordt ondersteund door de geweldige lichteffecten en beelden op het scherm en het horen en zien van een rood kloppend hart. Alsof je achtervolgd wordt door een groep geesten, en niet zo’n beetje ook!

Er volgt een sessie met informatie over abortus en anticonceptie. Na het indringende optreden van zojuist, laten veel mensen even verstek gaan.

Als Rosemary Loves A Blackberry aanstalten maakt haar performance te doen, is de zaal weer goed gevuld. Diana Burkot, lid van Pussy Riot, verrast met een optreden dat menigeen waarschijnlijk niet had verwacht van een punkrock activiste. Met jazzy invloeden en een Portishead-achtig geluid, staat en danst, hoog op de dj-booth en later op de vloer van de kerkzaal, een ogenschijnlijk onschuldig dametje met hoge fragiele stem. In maagdelijk wit gewaad voert zij een adembenemende act op, het publiek als een beschermende kring om haar heen. In het Russisch wel te verstaan, en ook al begrijpen we er niets van….of begrijpen we het wel? Een ode aan de vrouw, aan alle genders, aan alle mensen, kwetsbaar of niet en dat wel durven zijn? Of ook: laat ons zijn wie we zijn? De gedachten bij deze performance kunnen diepgaand en ondoorgrondelijk zijn geweest. Een ritmisch ballet met bier (in haar hand) en beats.

Na afloop bedankt ze iedereen die aanwezig is en vertelt dat ze Rusland moest ontvluchten vanwege de oorlog en zo ontzettend vriendelijk is opgevangen door Vulva. En dat ze dankbaar is dat ze voor dit project is uitgenodigd en mee mocht doen om deze avond te kunnen realiseren.

En dan mag Vulva zelf aan de bak. En of ze er zin in hebben, ze staan te poppelen. Kim Hoorweg bedankt eerst iedereen die is gekomen naar deze veelzijdige en spannende avond. Ze zijn trots op wat ze hebben neergezet en voelen zich gesteund. Met dank aan Rotown en Arminius maar vooral ook aan henzelf, zeggen ze lachend. Zij hebben dit festival helemaal zelf georganiseerd en dat is inderdaad een vet applaus waard. In een doodstille kerk, zo liefdevol naar de band toe, starten zij hun set, mooier en respectvoller dan dit wordt het niet. Met strak spel en een lach tussendoor wordt een heftig, in intensiteit opbouwend optreden verzorgd. De bastonen, steeds nijpender en van langzaam slepend naar up-tempo gespeeld, bezorgen kippenvel. Urgentie klinkt door, één lange harde schreeuw naar en tegen de maatschappij. Het publiek geniet, stilletjes met de ogen dicht of juist flink headbangend, het past allemaal. Een hysterische bak met prachtige, melodieuze herrie, verzopen in een saus van noise. Ge-wel-dig!

Voor het album Woe To The Wicked van Vulva schreef Micha Zaat – onder andere gitarist van Tramhaus – een begeleidende tekst: ‘Als een voortstuwende locomotief dat alles vernietigd wat in zijn pad komt, schreeuwen Kim Hoorweg en Nadya van Osnabrugge hun weg door een landschap van reactionaire ontwikkelingen aangaande zaken als abortus en genderdiversiteit. De debuutplaat is een (extreem) luide strijdkreet gericht tegen witte mannen in pakken die beslissingen maken voor vrouwen in kwetsbare situaties. De teksten kennen noch subtiliteit noch nuance, bedoeld om te choqueren en te provoceren’. Die tekst geeft precies de essentie weer van wat ze live brengen. Daar valt niets aan toe te voegen!

Het is een heel intiem feest geworden met een heel prettige sfeer op een prachtige, maar vooral ook gezien het thema passende locatie. Donker, rauw, spooky, maar ook sereen, geborgen en veilig. Met een niet mis te verstane boodschap. Mooi gedaan!

Vulva is de komende dagen nog te zien in: dB’s, Utrecht, De Onderbroek, Nijmegen en Vrankrijk, Amsterdam. Mis het niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s