Zoeken naar momenten om te klappen voor Rats On Rafts

Hij staat er nog opmerkelijk fris bij, na een serie van zes concerten in drie dagen. Je zou verwachten dat de bandleden van Rats On Rafts leeg zouden zijn, of opgelucht dat de marathon waarin zij zich twee keer per avond moesten oppeppen om dezelfde set weer te spelen, er dan eindelijk opzit. Maar frontman David Fagan is met zijn hoofd vooral nog bij de snaren die hij brak vanavond. „Wat vond je er van, kwam het over?” Vraagt hij gretig. Ja, dat kwam het, dat kwam het zeker. Het kwam binnen. Heel direct.

Foto’s: Govert Kreuk

Voor het eerst in pakweg zeventien maanden loop ik Rotown binnen om er een concert bij te wonen. Dat maakt deze avond zo bijzonder dat ik er maar eens een persoonlijk relaas van maak. Het oogt binnen zo vertrouwd en toch ook eigenaardig met al die tafeltjes en stoelen in groepjes van twee voor het podium. Met kaarsjes op de tafeltjes doet het vermoeden dat we terecht zijn gekomen op een zomerse avond met romantische muziek. Niets is minder waar. In stilte loopt Rats On Rafts het podium op. Effectpedalen klikken en er wordt nog wat gesjord aan snaren als Arnoud Verheul in volledige stilte het tokkelende intro inzet dat uiteindelijk uitmondt in stormachtig A Trail Of Wind And Fire. Precies zoals op hun eerder dit jaar verschenen album Excerpts From Chapter 3: The Mind Runs A Net Of Rabbit Paths.

Rats On Rafts speelt vanavond de laatste van zes sets in drie avonden in Rotown. Telkens voor dertig mensen, die anderhalve meter afstanden moeten houden. De Rats zouden 24 juli ook een avond voor een volle zaal gaan spelen, met toegangstesten, maar dat feest gaat dus weer niet door. Die realiteit is nog maar amper doorgedrongen, zo lijkt het, en is bij velen nog het gesprek van de dag. David Fagan vertelt na afloop dat hij kortgeleden één show voor een volle zaal heeft mogen spelen. „Dat maakt je bijna emotioneel”, zegt hij als hij vertelt dat de afgelopen serie van zes concerten voor een klein publiek dat op stoelen zit, op momenten lastig kan zijn. Lastig om te lezen hoe het bij het publiek overkomt. Gewoonweg omdat er soms helemaal niet wordt gereageerd, op een applaus aan het eind na.

Directeur van Rotown Minke Weeda schreef in haar column dat er tranen vloeiden, onlangs bij het eerste concert in Rotown na de lockdown. Tranen wellen niet op vanavond, maar als in A Trail Of Wind And Fire Natasha van Waardenburg, Mathijs Burgler, David Fagan, Arnoud Verheul en de nieuwe aanwinst in de band Doortje Hiddema allemaal met passie het refrein zingen, staan de haren op mijn arm wel fier overeind. Het is een fijn thuiskomen.

De Rats rijgen vanavond in hun set de nummers meest naadloos aaneen. Dat plaatst het publiek in een lastige positie. Op welk moment kun je je waardering uiten? Wanneer moet je klappen? Met dertig man in de zaal is iedereen die op het verkeerde moment klapt of uit verrukking schreeuwt voor je gevoel direct te lokaliseren. Het gevolg is dat het stil blijft als Rats On Rafts in een vloeiende beweging van het ene naar het andere nummer schakelt. Vroeg in de set speelt de Rats een paar opzwepende dansbare nummers, afgewisseld met bijvoorbeeld impressionistisch Second Born Child. Eindelijk, na hitgevoelig en stuiterend Tokyo Music Experience, maakt de trein heel even een tussenstop en zien de dertig in de zaal de kans schoon om luid te klappen. Een lach breekt door op het gezicht van bassiste Natasha van Waardenburg, alsof je haar ziet denken, ‘gelukkig, ze reageren’.

Het publiek dat de laatste van zes sets bijwoont blijft zo zoeken naar sporadische momenten waarop het logisch is om van je te laten horen uit waardering voor de sublieme show van de Rats. Op het podium zien we decorstukken die zijn gebruikt bij het maken van de film Visions Of Chapter 3 waarin de Rats live hun laatst verschenen album spelen, gecombineerd met visuals, dans en theater. Het laatste album van de band krijgt alle aandacht in de set, aangevuld met een enkel minder bekend nummer. De band speelt zoals we van ze gewend zijn geconcentreerd, als een strak doordenderende trein die ons langs landschappen leidt die van kleur en sfeer veranderen. Natasha van Waardenburg ontpopt zich als regisseur op het podium en stuurt met ogen en bewegingen de overgangen tussen de nummers. De volume- en tempowisselingen verlopen zo weergaloos, als de beweging in een vloeistofdia. Arnoud Verheul beweegt ritmisch over het podium zoals we dat van hem kennen, terwijl hij grossiert in kleurrijk gitaarwerk, aangevuld met de puntige partijen van Fagan. Prachtig baswerk, swingend, stuwend en puntig tegelijk vormt met het functioneel drumwerk van Burgler een stevige vloer. En nieuw bandlid Doortje Hiddema geeft het geluid van Rats On Rafts live net weer wat meer detail met toetsen, zang en sporadisch een extra gitaartje.

Met het publiek in stoelen heeft de show van de Rats veel weg van een overdonderende theatershow. En het is vreemd om vanuit een zittende positie muziek te ervaren die juist activeert en je aanzet om te bewegen. Er is altijd een gapende kloof tussen podium en publiek, maar die is dit keer net even iets groter dan normaal. De Rats en het publiek hebben zichtbaar moeite hoe daar mee om te gaan. Op een spaarzaam moment dat David Fagan de kloof probeert te overbruggen door iets te zeggen en een grapje te maken, blijft een reactie uit. Het ongemak is bijna tastbaar. Maar dat doet niets af aan de fantastische set die de Rats neerzetten met een mooie spanningsboog en laverend tussen hun soepele toegankelijke dansbare werk en de meer introverte filmische momenten. Pure klasse, die je graag nog eens in een volle zaal gaat zien.

Het optreden eindigt zoals het begon. Het hetzelfde tokkelende intro eindigt Rats On Rafts ook en keert de stilte terug in de zaal. Tot dj Hans Tweedehands zijn obscure plaatjes opzet en tot vermaak van Fagan ook We’ve Got A Fuzzbox and We’re Gonna Use It opzet. Even voelt het alsof 17 maanden in één klap in het niets zijn verdwenen, omdat het direct alweer zo vertrouwd aanvoelt en tussen al die mensen te verkeren waarmee je in het verleden al zo vaak muzikale avonturen hebt gedeeld. Want we hebben het kijken naar bands gemist, maar natuurlijk ook dat sociale netwerk vol vage en goede kennissen er omheen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s