Anne Soldaat – Facts & Fears

Het begint met zo’n typisch Dick Dale surfgitaartje en een paar seconden later zijn we in New Orleans en lijkt het of we bij het voorprogramma van Van Morrison zijn aangeland. Anne Soldaat maakt het me bij vlagen niet makkelijk op zijn nieuwe solo album Facts & Fears. Met An Angel, a Crook and a Thief bijvoorbeeld, dat hij opent met een combinatie van stijlen waar normaal mijn nekharen van overeind gaan staan. Een vrolijk kabbelend nummer, huppelend met sprankelend gitaarwerk dat op de achtergrond als een regendouche verlichting brengt na een dag hard werken. Soldaat maakt het in zo’n nummer ook uitdagend voor zichzelf; je hoort hoe hij de randjes van zijn zangkunsten aftast als hij de hoge noten in het refrein eruit lijkt te moeten persen. Zijn zang is op dit album effectief, doet wat het moet doen. Maar daar moet je het toch niet van hebben in zijn solowerk. Anne Soldaat is toch vooraleerst een kundig liedjesschrijver en virtuoos gitarist.

Anne Soldaat. Ik volg zijn verrichtingen sinds hij in Daryll-Ann speelde. In die band was hij in mijn fantasie – mede gevoed door de nerdy brillen van de heren – de Graham Coxon van Blur: de gitarist die de pit bracht in hun muziek. Maar door die eigenaardige associatie is Soldaat er in mijn beleving altijd een beetje bleekjes bij afsteken. Zelfs zijn mooie bijdrage aan de voorstelling van Conny Janssen Danst vond ik dan toch weer minder dan die van Alamo Race Track.

Steevast komt Soldaat voor als het gaat om het opstellen van lijstjes met de beste gitaristen van ons land. En dat is vast terecht. Maar Facts & Fears bevestigt mij maar weer eens dat ik me heb vergist en hij niet als Coxon een voorliefde heeft voor messcherpe punkpop of indie. Nee, de muzikale wortels van Anne Soldaat liggen als je afgaat op deze plaat aan de westkust en in het zuiden van de VS. Facts & Fears klinkt alsof Soldaat een plaat vol prachtige liedjes wil maken in de traditie van James Taylor (luister naar The Long Goodbye) en Crosby Stills Nash & Young met uitstapjes richting rythm&blues en de sferen rond New Orleans. En daar slaagt hij heel aardig in – neem nu The Bad Town – maar blijft die zang toch een beetje de achilleshiel. Maar we stoppen er nu mee daarover te zeuren.

Dat de plaat van a tot z prachtig klinkt met een beetje een retro sausje en doet denken aan zonnige muziek uit de VS heeft natuurlijk van doen met de producent van de plaat: Pablo van de Poel van DeWolff. Soldaat gaf hem de vrije teugel en in een toelichting bij de plaat laat hij blijken dat hij daar geen seconde spijt van heeft gehad. En dat kunnen we terughoren, want in stijl en kleur is Facts & Fears zo consistent en consequent als een streng hervormde predikant.

Het album is al evengoed een uithangbord voor Soldaats schrijverskunsten. Liedjes als You’re Hard To Find, I Was Lost en met name Hibernation Generation en Flip Decision zijn om een puntje aan te zuigen. En de manier waarop hij in Meet The Other Side uitkomt op een evangelistische kaskraker – brul maar mee ‘dank u voor deze morgen, dank u voor deze nieuwe dag, dat ik met al mijn zorgen bij u komen mag’ – is op zijn minst wonderbaarlijk te noemen.

Tegelijk kenmerkt veel van de liedjes een vrijblijvendheid, een gebrek aan een scherp zwart randje. Suffer Silently heeft dan een titel die je doet vermoeden dat hier de pijn gaat komen, maar is dus in werkelijkheid een te vrolijke uitspatting. Gelukkig staat er op het album ook een nummer als Water Flowing waarin de gitaren dreigend mogen grommen en Soldaat zowaar even serieus rockt. Of horen we hier dan vooral de invloed van Van de Poel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s