Emil Landman – February

In 2018 kwam Emil Landman, die midden in de jaren nul afstudeerde aan de Herman Brood Academy, met het tweeluik Vinter/Sommer. Voor beide EP’s, die je met gemak als een album kunt zien, reisde hij naar Noorwegen. Ook voor February zocht hij zijn inspiratie over de grenzen, en wel in New York. Het is inmiddels een beproefd concept -voor het in 2016 verschenen An Unexpected View ging hij op wereldreis – voor de in Utrecht woonachtige singer-songwriter, die zich steeds verder lijkt te verwijderen van het stereotype beeld van man-met-gitaar.  

Op February zet Landman zijn muzikale ontdekkingstocht voort in de richting die hij met Vinter/Sommer ook insloeg. Werden synthesizers en soundscapes toen nog enigszins schoorvoetend gebruikt, op February stort Landman zich als het ware op drumcomputers en dompelt hij zich volop onder in soundscapes. Dat is direct duidelijk bij het opzetten van de plaat, wanneer we luisteren naar de intro. Overigens is dit nummer, dat ook gewoon Intro heet, meteen een van mijn favorieten van dit album. Misschien komt dat doordat het nummer grotendeels instrumentaal is. Het is soulful en bijna meditatief, waardoor ik ernaar kan blijven luisteren.  

Skin is veel meer een popnummer met een pakkende beat en kop en staart, waar coupletten en refreinen zich, ondanks de enigszins experimentele drums comfortabel tussen nestelen. En dat horen we vaker op February. Hoewel Landman zich bij de totstandkoming van dit album vooral liet leiden door de nummers zelf – hij liet de songs volledig de richting bepalen – houdt hij toch stevig regie, want consistent is het en geen moment verliest hij de popmelodieën waar hij om bekend staat uit het oog. Toch merk ik dat ik gaandeweg moeite heb om mij te blijven concentreren. 

In een nummer als Trouble gebeurt bijvoorbeeld veel, maar het houdt me niet bij de les. Voor ik het weet luister ik naar All The Best Things, dat weliswaar licht en positief klinkt, maar mij niet weet te begeesteren. Het zal aan mij liggen, maar ik veer pas weer op bij het slotnummer Moving On, dat dichter ligt bij de Emil Landman die ik ken van toen hij begon. U raadt het al: een man met een gitaar.  

February zou wel eens een beslissend album in het oeuvre van Emil Landman kunnen zijn. Of ik word hierna weer gegrepen, of hij neemt een afslag die hem zonder twijfel nieuwe fans oplevert, maar die hem mogelijk ook volgers zal kosten. Hoe dan ook hoop ik dat hij zijn eigen weg blijft gaan, want met February levert hij zowel links- als rechtsom een knap album af.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s