Low – Double Negative

‘Ik hoop dat er iets mis is met het geluid van deze video, want dit is niet om aan te horen’. ‘Wauw, dit is next level!’ ‘En nieuw lowest level, zul je bedoelen’.

De reacties op de eerste singles die Low naar buiten bracht in de aanloop naar de release van hun nieuwe album Double Negative liegen er niet om. Verstokte fans vliegen elkaar in de reactie-kolommen in de haren. Er zijn mensen die zwaar teleurgesteld zijn, omdat die mooie melancholische melodieën waar de band toch om bekend staat, nog nauwelijks te door het gruis te horen zijn. Anderen gaan, zodra ze van de eerste verbijstering bekomen zijn, om en loven de drift te experimenteren; ook een kenmerk van Low dat nu al 25 jaar aan de weg timmert.

Met Double Negative schokken Alan Sparhawk, Mimi Parker en Steve Garrington de argeloze luisteraar. Bij eerste beluistering is het vrijwel onmogelijk om de plaat niet met open mond en vol verbazing te ondergaan. Pas na herhaald afspelen verdwijnt wonderwel de ruis om je oren en hoor je de aloude liedjes van Low weer terug.

Wat is er aan de hand? Low’s voorlaatste album Ones And Sixes is geproduceerd door BJ Burton; een producer die meer bekend is van hiphop dan van alternatieve muziek, al werkt hij ook met Bon Iver. Op die plaat hoor je al voorbeelden van moderne elektronische bewerkingen van geluid terug. Voor Double Negative heeft Low BJ Burton de vrije teugel gegeven. Zijn inbreng is buitengewoon groot op deze plaat. Met Burton experimenteerde de band op basis van liedjes die het echtpaar Sparhawk en Parker als vanouds schreven. Alleen verdwenen traditionele instrumenten in de studio en werden die vervangen door geluidseffecten. Of gooide Burton alles, incluis die mooie stem van Mimi Parker, door de shredder. Maar bij vlagen zo extreem dat het zeer doet aan je oren.

Dat levert een plaat op met liedjes die Low laat horen zoals we ze kennen, zoals Always Up. Het nummer is door Burton alleen tot op het bot uitgekleed zodat alleen het absoluut noodzakelijke is overgebleven; met name de samenzang van Parker en Sparhawk. Daar tegenover staan nummers waarin door de gruizige geluidseffecten de inbreng van Low nog amper hoorbaar is; extreem voorbeeld daarvan is Tempest.

Het resultaat van deze aanpak is een album dat ook fans van Low zullen liefhebben of haten; een tussenweg lijkt niet mogelijk. Low heeft altijd willen vernieuwen en het is Sparhawk niet vreemd daarin desnoods zelfdestructief te zijn. Of Low deze keer de hand overspeelt en veel mensen van zich vervreemdt, valt af te wachten. Maar je kunt toch niet anders dan bewondering hebben voor het lef om zo’n fier album te maken dat elke muziekliefhebber op zijn minst een keer moet horen.

Lees ook het interview met Alan Sparhawk en Mimi Parker

3 gedachtes over “Low – Double Negative

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s