Met de ep Lately maakten we kennis met Pom uit Amsterdam en we schreven er destijds over dat dit plaatje met sterke en wat minder sterke songs nog een gemixte boodschap uitzond. Welke richting zouden ze gaan kiezen? De ruigere hoek, waarmee ze indruk maakten, of vallen ze voor de verlokkingen van de commercie en het succes?

We schrijven 2023 en voor ons ligt het eerste volwaardige album van de Amsterdamse formatie rond zangeres Liza Kim van As: We Were Girls Together. En de conclusie is: Pom goes pop! Dat is direct duidelijk met opener A Burning House. Pakkend hooklijntje op de gitaar, het is netjes geproduceerd, ligt heel gemakkelijk in het gehoor het swingt. Tegen het eind gaat het volume omhoog en slaat de stem van Van As af en toe over. Echt uit de bocht vliegen, dat doet het niet.

De stem van Van As was en is een troef die goed wordt uitgespeeld. Soepeltjes vliegt ze door de registers en geeft emotionele kleur aan de prima liedjes op het album. In break up song Sorry valt het f-woord geregeld, maar ook daar is het wel het meest ruige wat er gebeurt. Het liedje heeft een pakkend refrein wat lekker mee te zingen is. Together We Go start wat wilder in een hoger tempo, heeft weer een geweldig pakkend refreintje en handelt over problemen in de relaties. Toppertje in poppy overtuigingskracht is een liedje als Exoskeleton, dat opnieuw drijft op sterke simpele gitaarhooks en een melodie in de zang die je hoofd niet meer verlaat. En zo gaat het dit album door.

Om in verkiezingsclichés te blijven: nu Pip Blom vanuit het indie-midden met de elektronica wat naar links- of afhankelijk van je politieke overtuiging naar rechts – is opgeschoven, is er ruimte ontstaan in het indie-midden voor een opvolger, en Pom doet daar met We Were Girls Together met succes een gooi naar. De plaat is in alle adolescenten-melancholie suikerzoet vrolijk en swingt zodanig dat je in gedachten Pip heen en weer ziet wiegen op het podium, alleen dit keer blijkt het niet Pip maar Liza.

Natuurlijk sluit de band af met Enjoy, een indringend liedje, noem het een ballade, die door je hart moet snijden. Weer een prima liedje, en een bewijs dat de band sinds Lately een stuk volwassener is geworden in het schrijven van liedjes. Maar net als bij het hele album vijlt de nette productie de scherpe randjes af van de onderliggende rauwheid in Enjoy. Dus gaan we met plezier snel Pom weer eens live bekijken – net als Pip Blom een aanrader – want daar mag de band hopelijk nog steeds wel lekker uit de bocht vliegen.

Pom speelt 1 december in Rotown