Hoewel je het lastig een liniaire ontwikkeling kunt noemen, raakt de invloed van volksmuziek met Balkan trekjes uit zicht in het werk van Beirut. Toch is het nieuwe album Hadsel opnieuw een plek waar culturen samenkomen, zonder te botsen, zoals dat wel tragisch keer op keer gebeurt in de stad Beirut. Zach Condon verwent ons nu met een plaat die je gerust monumentaal mag noemen. Dat is ook ingegeven door het kerkorgel dat een prominente rol speelt. Als je de plaat opzet is het even wennen, want het is alsof je in harde houten bankjes in een Nederlands Hervormde gemeente plaatsneemt, en de organist zijn kunnen toont, hoewel wellicht onder invloed van een snuifje coke. Het klinkt toch ruimschoots te uptempo en te werelds vrolijk om echt Nederlands Hervormd te zijn. Opener en titelnummer Hadsel zet je oren met dat werk op dat orgel wel klaar voor de fantastische luistertrip die volgt.

Arctic Forest volgt en wordt gebouwd op een rammelend ritme vol shakers. Dat ritme en de daarbij gebruikte instrumenten én de sfeer doet sterk denken aan het eclectische maar ook donkere werk van bijvoorbeeld Dead Can Dance. Het is een ietwat duistere ‘wave’-sfeer en die blijft op de achtergrond aanwezig op dit album. Heel andere koek dat het oudere werk van Condon waar die wereldmuziek en Balkan-achtige invloeden altijd weer door de kieren heen sijpelden. Luister je naar een prachtig melancholiek liedje als Baion, dan wordt het palet invloeden verder verrijkt en doet het in sound en sfeer denken aan de meer introspectieve momenten van Villagers. Een indruk die uiteraard wordt gevoed door die opvallende instrumentatie met akoestische instrumenten, een kerkorgel en een batterij blazers, maar zeker ook door de bloedmooie composities.

Het album is vernoemd naar een eiland in Noorwegen waar Condon neerstreek na het afbreken van zijn vorige tour wegens, nu ja, dat behoeft wellicht geen uitleg. Hij mocht er werken en het kerkorgel gebruiken.

Hadsel is een album van een grote schoonheid. Als het al een koerswijziging is voor Condon en zijn companen, dan pakt die heel erg goed uit. Het album staat vol prachtige liedjes, So Many Plans, Spillhaugen dat met een elektronisch ondertoontje en kabbelend ritme in pracht tot de hemel rijkt, tot en met afsluiter Regulatory. En bijeen maakt dat tot een album dat op rustige momenten nog met regelmaat op de draaitafel gaat belanden.