Wat moet je nog even horen deze week?

The Serfs – Half Eaten By Dogs
The Serfs is een vertegenwoordiger van de neu-underground scene uit Cincinnati. In de dansbare elektronische muziek horen we klanken terug van bijvoorbeeld Skinny Puppy. Het klinkt industrieel, repeterend, meedogenloos en maak je een beetje leeg van binnen. Doet dus aan Berlijn voor de val van de muur denken, dat sfeertje. Niet gezellig, wel fascinerend. Een track als Club Deuce is net iets vriendelijker en refereert aan Anne Clark, Front 242 en de disco-uitlopers van het genre van Jimmy Somerville. (Trouble In Mind / Konkurrent)

Declan Welsh – 2
2 is het tweede album van de Schot Declan Welsh en zijn band The Decadent West. Hij noemt het zelf deels een ‘introspectieve plaat’ omdat een aantal van de songs is geschreven toen we nog van elkaar waren afgesneden. Een ander deel gaat over het kijken naar mensen. Declan Welsh & The Decadent West gieten die liedjes in een goed klinkende mix pop met indie-invloeden, altijd melodieus en goed in het gehoor liggend. De Schotten wordt een rauw randje toegedicht, maar dat valt wel mee hoor. De liedjes zijn toegankelijk en met een speelse productie overgoten die soms een beetje aan de platen van David Gray denken omdat die ook kiest voor een verpakking die niet direct eigen smoel heeft, maar die wel goed past bij het songmateriaal. Geen wonder dus dat de aanstaande shows in Paradiso en Rotown gaan uitverkopen. (Frictionless Music)

Nasmak – 4our Clicks
Er zijn popjournalisten die dit (‘misschien wel’) het beste album vinden dat er ooit is gemaakt in Nederland. Het feit dat de band uit Brabant kwam, speelt daar wellicht een rol bij. Iedereen heeft zo zijn regio-voorkeuren. Wij gooien tijd- en stijlgenoot De Div graag in de strijd, die we – de invloed van TC Matic’s Jean-Marie Aerts is daar mede debet aan – net een streepje voor geven. Maar het moet gezegd: wie nu jong is en nieuwsgierig is naar de post-punk-van-heel-hoog-niveau uit Nederland van de jaren tachtig kan ook om deze plaat niet heen. Nu heruitgegeven door Excelsior, in mooie reproductie van de originele gepreegde hoes (a la het Engelse Factory label) en omdat het kennelijk moest, geremastered. (Excelsior Recordings)

Tkay Maidza – Sweet Justice
In Zimbabwe geboren, nu in Australië woonachtig, tekent Takudzwa Victoria Rosa ‘Tkay’ Maidza voor de vetste danctracks van het moment. Die lopen uiteen van met R&B-doorregen disco-liedjes (Out Of Luck) tot zompige raptracks (WUACV). Hier lusten we wel pap van. (4AD)

Art Feynman – Be Good The Crazy Boys
De speelse pop van Art Feynman aka Luke Temple doet in de rijkheid van de arrangementen en de vrolijkheid in de liedjes wel wat denken aan Thomas Dolby. Maar het zou niet verwonderen als de artiest van het bestaan van Dolby geheel geen weet heeft. Een kopie is het allerminst. De overeenkomst zit ‘m puur in de volle sound waarin hij zijn vrolijke pop giet en de creativiteit die uit de composities spreekt. Zonder ooit te kunstig te worden, het zijn en blijven gewone liedjes met een kop en een staart, couplet en refrein, maar zeker leuker dan doorsnee. (Western Vinyl / Konkurrent)