Vrouwen-vooroordelen

Uitnodigingen voor netwerkborrels maken me altijd wat nerveus. Conversaties daar zijn toch van een heel ander niveau dan een praatje bij de tramhalte. Je moet op z’n minst een beetje onderhoudend zijn, mensen verwachten coherente antwoorden en er komt nooit een tram om een natuurlijk einde te maken aan het gesprek. Dus om te zeggen dat ik huppelend naar de netwerkborrel ging afgelopen weekend, nee.

Maar ik ging wel en binnen vijf minuten was ik blij dat ik dat had gedaan. Ik werd namelijk bij binnenkomst voorgesteld aan een operaregisseur. Niet dat ik iets met opera heb, maar je kunt mij geen groter plezier doen dan me met iemand te laten praten die iets doet waar ik nul kennis van heb. Zo zat ik een keer op een verjaardag naast iemand die bij McDonald’s werkte en ik heb zeker een uur gefascineerd geluisterd naar alle protocollen die daar in de keuken worden gehanteerd.

De operaregisseur werkte al jaren zowel in het binnen- als buitenland en beantwoordde graag al mijn vragen, dus ik weet nu bijvoorbeeld dat de gemiddelde repetitietijd voor een opera in Nederland zes weken is en dat ze het in Amerika met drie weken moeten doen. Alle gesprekken die ik daarna voerde waren best leuk, maar beduidend minder interessant dan het opera-gesprek.

De volgende dag was ik op een feestje waar ik iemand van een feministische hardcore-band ontmoette. Tenminste… ze had nog geen band, maar ze ging er binnenkort eentje oprichten. Dat was nog niet zo makkelijk, want ze had te maken met veel vooroordelen. Vooral van mannen. Die snapten niet dat zij de leider van de band zou zijn en dachten dat vrouwen niet geschikt waren om hardcore te maken. Ze was dat soort vooroordelen helemaal zat. Vandaar dat al haar nog niet geschreven teksten over masculiene giftigheid zouden gaan en over het omverwerpen van stereotypen. Dat was nu meer dan ooit nodig.

Daar kon ik best in komen, op moeten boksen tegen onterechte vooroordelen is vrij irritant. Al zijn er natuurlijk groepen die moeten dealen met nog veel grotere problemen als discriminatie of zelfs geweld, schoot er door mijn hoofd. Ik werd wat moedeloos van die gedachte, dus om het gesprek een vrolijkere wending te geven, vertelde ik over mijn ontmoeting met de operaregisseur. Dat ik er nog nooit over had nagedacht dat zo’n beroep bestond en dat het zo’n andere wereld was dan waar wij in verkeerden. De operaregisseur was bijvoorbeeld al tot ver in 2025 volgeboekt, terwijl wij in sommige gevallen niet eens weten wat we over drie maanden doen. De feministische zangeres zonder band knikte een beetje verveeld en zei: ‘Ja, en zo’n vent zal waarschijnlijk ook wel belachelijk veel geld verdienen.’

‘Vent? Vrouw!’ verbeterde ik haar.

Ze keek me even verbijsterd aan en stamelde toen met het schaamrood op de kaken dat dat natuurlijk ook kon.

Ach ja, vooroordelen. Wie heeft ze niet? 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s