De vriendelijke drammer

Een jaar of vier geleden hadden we Een Verkorte Cursus Plaatjes Aanvragen gemaakt. We draaiden toen heel vaak en het publiek leek per keer onaardiger te worden als ze een nummer hadden bedacht dat ze graag wilden horen. Als iemand met een klotsend glas bier over de dj-booth hing en schreeuwde: ‘hey, jij moet iets van Ronnie Flex draaien!’, gaven wij vriendelijk glimlachend een foldertje waarin werd uitgelegd dat je even moet wachten als de dj een koptelefoon op heeft en dat er nog nooit iemand dood is gegaan aan een beetje beleefdheid. 

In het foldertje stond ook wat je moest doen als de door jou aangevraagde plaat werd gedraaid: 

Misschien niet algemeen bekend, maar het is goed gebruik meteen te gaan juichen zodra jouw nummer wordt ingestart. Vervolgens dans je het hele nummer vol overgave, daarna loop je langs de dj-booth, schreeuw je ‘dank je wel’ en steek je je duim omhoog.

Dat laatste was eigenlijk nergens op gebaseerd, maar het leek ons gewoon gezellig als mensen dat wat vaker zouden doen. Het hielp redelijk, al moesten we nog wel eens uitleggen dat je niet bij de laatste tonen van een aangevraagd liedje binnen kan komen rennen om bij de dj’s te gaan zeuren of dat nummer meteen nog een keer gedraaid kan worden, omdat je het door een rookpauze net hebt gemist.  

Afgelopen zaterdag moest ik voor het eerst weer eens draaien. Het was meer dan twee jaar geleden en bovendien viel ik voor iemand in, dus ik had geen idee wat ik moest verwachten van de avond. De avond ervoor sprak ik een andere dj en die zei dat hij het publiek de laatste tijd vooral heel lief vond. Dat gaf hoop. 

Rond middernacht stond Rotown helemaal vol met dansende mensen. Ze waren vrolijk en juichten bij elk nummer dat ze herkenden. Als er al plaatjes werden aangevraagd, gebeurde dat verpakt in vriendelijke complimenten en de verzoekjes die we draaiden, werden ontvangen met opgestoken duimen én handkusjes. 

Om twee uur meldde een bezwete jongen zich bij de dj-booth.

‘Mag ik wat vragen?’
‘Uiteraard.’

‘Zijn jullie aan het draaien?’
‘…’
‘Oh ja, ik zie het. Jullie draaien echt heel goed!’
‘Dank je wel!’
‘Doen jullie ook aan verzoekjes?’
‘Jawel, als het tenminste iets is dat wij ook leuk vinden…’
‘Ken je Bohemian Rhapsody van Queen?’
‘Ja, maar dat hebben we niet bij ons.’

De jongen keek onderzoekend naar de apparatuur in de dj-booth. 

‘Kunnen jullie die dan niet even downloaden?’
‘Ho ho, we zijn geen jukebox hè…’

De jongen bood meteen zijn excuses aan, hij snapte het helemaal en droop af. 

Toen de avond op z’n eind liep, kwam hij terug. Hij wilde toch nog uitleggen waarom Bohemian Rhapsody het ideale laatste nummer zou zijn: ‘Het begint heel rustig en dan gaat iedereen meezingen. Daarna wordt het wat harder en dan kunnen mensen nog een beetje dansen. Dan komt er een soort hardrock-stukje en dan gaat de hele zaal headbangen! En daarna kan iedereen nog even meezingen. Echt heel leuk als laatste nummer!’

Hij was zo enthousiast, ik kreeg bijna spijt dat ik het niet bij me had. Bijna. Toen hij vervolgens nog drie keer ging uitleggen hoe het liedje ging, zei ik dat ik ging kijken wat ik voor hem kon doen. Dat ging ik natuurlijk helemaal niet, maar wat moet je anders zeggen tegen zo’n vriendelijke drammer? 

Na de laatste ronde bleek hoe lief het publiek tegenwoordig inderdaad is. Er kwam een andere jongen naar ons toe en die zei: ‘Jullie hebben een vriend van mij beloofd als laatste een nummer van Queen te draaien hè? Nou, hij is net dronken weggegaan, dus dat moeten jullie vooral niet doen. Draai maar gewoon waar jullie zin in hebben hoor!’

Minke Weeda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s