IDLES – Crawler

Iets meer dan een jaar na het verschijnen van Ultra Mono, komt IDLES met zijn vierde langspeler. Dat Crawler, zoals het monster is gaan heten, verrassingen zou bevatten konden we al bevroeden na het beluisteren van de eerste single The Beachland Ballroom, waarop frontman Joe Talbot voor de verandering niet zo zeer grommend, als wel oprecht zingend is te horen. Welnu, wat blijkt: Crawler is niet zomaar een album. Ik zal niet beweren dat corona en de lockdown de band goed heeft gedaan, maar feit is wel dat Crawler minder gaat over allerlei maatschappelijk onderwerpen en meer introspectief is. Het levert een interessante paradox, want Talbot is op zijn zachtst gezegd hoe dan ook extravert. 

Dat IDLES zich op Crawler van een andere, meer soulvolle kant laat zien, maakt de plaat misschien wel indringender dan zijn voorgangers. Nummers als opener MTT 420 RRWhen The Lights Come On en The New Sensation zijn doorspekt met meer dramatiek en hebben meer diepgang dan het gros op Ultra Mono. En dan zijn we nog niet eens op de helft. De wonderlijke single The Beachland Ballroom – soulvoller wordt het niet – moet dan nog komen. 

Is Crawler dan echt zo anders? Nah, dat valt ook wel weer mee. Maar als IDLES was doorgegaan op het gebaande pad, dan was het minder spannend geweest. En uiteraard geldt ‘Are you ready for the storm?’ uit de onheilspellende openingstrack als een waarschuwing. Want wie luistert naar The Wheel, Crawl, of Meds hoort overduidelijk IDLES en dat komt niet omdat het zo lieflijk klinkt.  

En dat geldt al helemaal voor het dertig seconden durende, iets te vurig voor een intermezzo, betonpunknummer Wizz, waarop Talbot de longen uit zijn strot probeert te schreeuwen. Progress daarentegen is dan wel weer een regelrechte verrassing, waarop het eenvoudiger mediteren is dan op Meds, waarin Talbot scandeert ‘Medicate, meditate, medicate’. The End, tenslotte – die titel voelt als een tautologie omdat het de hekkensluiter is – begint bijna als death metal, maar evolueert dan in een onvervalst IDLES-anthem waarin Talbot, die daar patent op lijkt te hebben, weer eens een onvervalst positieve boodschap in een oneliner kan laten horen: ‘Life is beautiful.’  

Beautiful, dat geldt ook voor Crawler, dat bij vlagen even wennen is, maar dan letterlijk ‘even’, omdat het al heel gauw als een echte IDLES klinkt en daar is wederom niets mis mee. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s