Left of the Dial dag 3 : ‘Goddamn, tranen in m’n ogen’

In Perron kijkt de toiletjuffrouw me wat verveeld maar dankbaar voor m’n muntje aan. Leuk hoor, die mensen die er nu zijn, maar normaal lopen hier duizenden mensen hè, bij techno-avonden. En bij het uitspreken van de muzieksoort kijkt ze me een beetje onderzoekend aan of ik wel snap wat dat is. Daar steekt dit allemaal toch wat lauwtjes bij af, vindt ze. Ze mist die nachten die beginnen als wij op dit festival al in ons mandje liggen. Maar goed, er komt toch wel een keer een einde aan, aan die curfew?

Door: Demi, Mats, Michelle en Wim
Foto’s: Marcel van Leeuwen, Martijn Berlage, Demi Drost, MuziScene

Lees ook ons verslag over dag 1 (met oa Shybits, English Teacher, Youth Sector, Baby’s Berserk Fake Turins en Tramhaus) en dag 2 (Bands on a Boat, Saloon Dion, Bull, Opus Kink, Heisa, Deafdeafdeaf, Document, Melts en The Pleasure Dome)

Nou ja, die curfew gaat er vast snel een keer aan, maar dat is te laat voor ons. Want daar staan we dan, het MuziScene Dreamteam dat verslag doet van Rotterdams jongste maar nu al leukste festival voor liefhebbers van echte muziek, rond middernacht met een heftige behoefte aan napraten. Maar de taps zijn dicht, de deuren worden gesloten. Het is klaar, het is afgelopen. Cold turkey. Left of the Dial 2021 was het festival van de ontlading. Nog nooit zoveel pits gezien, zelden zoveel mensen uitzinnig zien dansen. Dit was geen showcase festival waar kenners met de handen in de zakken kritisch kwamen kijken naar wat de nieuwe lichting te brengen heeft. Dit was een feest dat er te lang niet is geweest. En elke gelegenheid werd aangegrepen erin op te gaan. Ook op Left of the Dial dag 3:

Zaterdag was de dag voor alle mensen die geen kaartje meer hadden kunnen bemachtigen om toch kennis te maken met iets van het programma. Of een indruk te krijgen van waar het voor staat. Gratis en voor niks, op meerdere plekken in de stad. Zo geef je ook wat terug aan de omgeving waarin je je festival organiseert en dus onwillekeurig ook wel eens voor wat overlast zorgt. Rond NSR bijvoorbeeld, waar spoorslags het programma dus werd stilgelegd en verplaatst naar plekken waar een beetje herrie niemand bekommert.

In Poing – een hippe plek waar je je kunt uitleven op speelautomaten uit je jeugd – staat Pom uit Amsterdam te spelen. Een beetje een nieuwe Eut, die charmeert met prima powerpopliedjes en onbevangen erin vliegen. Zangeres Liza van As is de blikvanger en die stuitert over het podium en schreeuwt haar longen blauw. Een tien voor inzet. Die inzet straalt er op het eerste gezicht niet vanaf bij Howrah – stond al eens op de eerste editie van LotD – maar hier bedriegt de schijn. Dit gezelschap zou vader of moeder kunnen zijn van de act die voor hen speelde, maar heeft dus dito ervaring en uren slijpen op hun fantastisch complexe muziek erop zitten. Denk voor de sound van Howrah vooral aan Sonic Youth, en als het gaat om de spanningsbogen in de composities aan Suimasen, een helaas te vroeg verscheiden band uit Eindhoven. Ze spelen een set om een puntje aan te zuigen, perfect tot op de millimeter, meeslepend mooi, voor fijnproevers.

The Cool Greenhouse met links Tom Greenhouse

Na een halfuur wachten mag ik (Mats) me eindelijk in een overvolle Worm zaal proppen. Hier staat namelijk Britse post-punk band The Cool Greenhouse, misschien wel op voorhand een van de meer bekende namen op dit festival. Echter lijkt de band meer op een groep computernerds uit Silicon Valley, met Bill Gates als frontman. Frontman Tom Greenhouse, gekleed voor een kantoordag, vertelt verhalen en doet stiekem denken aan Talking Head’s David Byrne. Of eigenlijk nog veel meer aan Rotterdams eigen Arie van Vliet. Greenhouse merkt nog op dat hij het jammer vindt dat Lewsberg niet speelt op dit festival. En horen we in de frasering van de praatzang een opvallende overeenkomst met de Rotterdammer. Wie heeft het van wie? Er hangt een gemoedelijke en relaxte sfeer terwijl Tom Greenhouse nonchalant zijn humoristische teksten voordraagt die gaan over 4chan, Bitcoin en de stem-bestuurbare Alexa. Articulerend brengt hij dat met een bijzondere nadruk op de s. De nummers gedreven door gitaren en retro-klinkende synths zijn simpel en repetitief maar zorgen voor lekker luistervoer in een fijne set. Later die avond ook nog weer te zien in Perron, maar, verklapt Greenhouse, daar spelen ze dezelfde nummers, waarschijnlijk.

Het zat de meiden van Loose Articles uit Manchester niet mee dit weekend. In verband met het missen van hun ferry, arriveerde de band een dag later in Nederland dan gepland, waardoor hun set op vrijdag helaas niet door kon gaan. Flink balen, maar gelukkig hadden ze nog een tweede kans om herrie te schoppen. Die pakten ze met beide handen aan. Met een overweldigende dosis girlpower, ongegeneerde vuiligheid, flink veel humor en activisme, maakte het viertal een statement van jewelste. Dat het optreden qua timing niet altijd even vlekkeloos verliep, maakte voor het publiek niet uit; met de leden van Opus Kink als pioniers op de voorste rij, ging de zaal los alsof er niets aan de hand was.

Ik (Demi) sprak de band na afloop van hun set nog even backstage. Zelf hadden ze hun foutjes ook door, maar al snel kon ik ze dat niet meer kwalijk nemen – voor zover ik dat al deed. Want wat doe je als je ineens extra tijd te doden hebt in Dover? Wel, de leden van Loose Articles besloten hun stress achter zich te laten en het op een drinken te zetten. Geef ze eens ongelijk. Om de drummer te citeren: „We’ve been drinking since 10 today, I don’t think I’ve ever played a gig this hammered before.” That’s rock ’n roll baby!

Intussen kropen in Worm hun collega’s uit Londen Krush Puppies op het podium; nog een voorbeeld van de golf Britse bands met dames aan het roer die naam en faam maken. Met zwoele nummers op een loom tempo en gemanipuleerde stemmen is het lastig om niet direct aan Warpaint te denken, al missen de puppies in die vergelijking een funky laagje, en misschien ook wat aan arrogante swagger in de uitstraling. De composities zijn dromerig, de bas is overstuurd maar niet puntig, het zoemt alles aan elkaar. Net als de stemmen die klinken alsof ze gedragen op flarden wind door de zaal vliegen. Af en toe wordt de sfeer in de liedjes van de Londenaren doorbroken met erupties van distortion, wat verhult dat niet alle gitaren in de hitte van de zaal op stemming zijn gebleven.

Tijdens het doorspitten van de line-up van Left Of The Dial, trok de Rotterdamse groep Daatura vrijwel meteen mijn (Demi) aandacht. Hoewel misschien niet om de reden die je zou verwachten; ze stonden namelijk niet op Spotify en ook op het internet vond ik, naast hun Bandcamp, niet veel over de groep. Dat intrigeerde me. Dus zat er maar één ding op: ik moest maar eens een kijkje gaan nemen bij hun set in Roodkapje.

Daatura
foto Demi Drost

Die stelde allesbehalve teleur. De band is een lekkere mengelmoes van nationaliteiten en ook in hun muziek pakken ze het beste uit alle genres, om daar met een stevige lading noise-punk en Duitstalige rauwheid een eigen draai aan te geven. Het is hard en het is ruig, maar ook dansbaar en de nummers voelen zowel vertrouwd als vernieuwend. Dat was ook te zien aan het publiek, wat bestond uit veteranen van de Nina Hagen-generatie tot progressieve, jonge mensen. Zo blijkt maar weer: punk never dies. De energie waarmee zangeres Birgit Welink op het podium staat is hypnotiserend, alsof ze nooit anders gedaan heeft. En dat terwijl dit pas hun derde optreden ooit was, zo bleek halverwege het optreden. Petje af!

Bart Hoogvliet van Smudged
foto Martijn Berlage

Wat je ver haalt is lekker? Soms ligt het gewoon op de stoep voor de deur. Smudged uit Rotterdam is op het laatste moment toegevoegd aan het programma om een weggevallen gaatje te dichten. Kortgeleden speelden ze een zaal op het Haagse Sniester plat, en verschillende mensen die daar bij waren staan nu weer te dringen in Bar3 om iets van de met punkattitude overgoten kraut electroclash van Smudged mee te krijgen. Zanger Bart Hoogvliet – in zijn voordracht van teksten dicht bij de dictie van Jordy Dijkshoorn – is eigenlijk nauwelijks in staat om het optreden te doen. Zijn stem is zo schor als schuurpapier, er komt alleen met veel persen een toon uit. „Maar we wilden dit gewoon erg graag doen”, verontschuldigt hij zich. „Wij zijn de Left of de Dial.” En bam! vliegt Smudged uit de startblokken. Natuurlijk doen ze hun versie van het verpletterend mooie The Rip van Portishead, wat ze naar een kolkende hypnotiserende climax voeren en Bar3 op zijn grondvesten doet schudden. Hoogvliet wordt er bijkans emotioneel van. „Goddamn, tranen in m’n ogen”, verzucht hij. ‘Epic!’ roept er iemand in de zaal. Nee, voor lekkers hoef je in Rotterdam niet eens de stad uit, ja toch?

In Perron maakt Legss grootse indruk met hun tegendraads hoekige en ietwat gestoorde postpunk. Als je dacht te weten hoe nummers in elkaar zitten, heeft deze band nog wat verrassingen voor je in petto. Tegelijkertijd zorgt Joe & the Shitboys uit de Faeröer Eilanden voor filevorming in Worm. Zij waren een jaar geleden de enige buitenlandse band die toch in Rotterdam wist aan te komen, om daar enkel nog mee te kunnen doen aan de online versie van Left of the Dial. Daarmee maakten ze wel naam in de Maasstad, en dat verklaart dus die rij voor de deur. Een rij waarin wel wat middelvingers de lucht in zullen zijn gegaan.

Nina de Jong, Spill Gold

Als de drukte rond de queer vega punkers is weggeëbt in Worm mag Neerlands duo Spill Gold laten zien wat ze kunnen. In een omgeving die toch wat is gedomineerd door raggende postpunk bands valt de act enorm op, maar niet uit de toon. Hun subtiele elektronische muziek heeft voldoende vernieuwende en experimentele elementen om in al het geweld overeind te blijven. Je oren moeten er wel heel even aan wennen, als de twee hun set zachtjes starten en rustig opbouwen, alsof je in een ambient omgeving terecht bent gekomen, net zo zacht als de bijna gefluisterde aankondigingen van Rosa Ronsdorf. Maar zodra Nina de Jong op drums los gaat, is het andere koek. Haar spel is weergaloos en virtuoos. Zeker als ze los gaat op haar drumstel en tegelijk melodie slaat uit een steel-drum. Super strak en razend snel. Natuurlijk eindigt Spill Gold met hun prijsnummer Beast Machine Alien, dat live alleen toch wat minder explosief uit de verf komt. Mooiste moment van het optreden van het duo is als ze een nummer lang uitspinnen, four on the floor, dwingend swingend als een techno beat.

Maar dan is er geen ontkomen meer aan. Daar gaat ‘ie dan, het laatste optreden van Left of the Dial 2021. Ietwat weemoedig en gespannen loop ik (Michelle) Rotown binnen. Maar ik hoor de klanken van een mij onbekende band. Lichte paniek. Waar ben ik nu in beland, ben ik in de war, hoe laat is het, loopt het programma uit? Tot mijn grote schrik ben ik de verkeerde zaal binnengestapt. Sneller dan ooit fiets ik naar Worm, want sjesus, dit mag ik toch niet gaan missen!? Een eerder gepland concert van The Guru Guru in Rotown (wellicht vandaar mijn vergissing?) is al meerdere malen uitgesteld. Ik haal het op het nippertje en weet mezelf zelfs nog tot vooraan bij het podium te wurmen, want ik wil dit beleven met vrienden tot in het diepste van mijn ziel! De Belgen gaan meteen van start, dringen onmiddellijk diep je brein binnen om daar kronkels en chaos te veroorzaken. De zanger, Tom Adriaenssens, staat op het podium gehuld in een lichtblauwe pyjama die me doet denken aan een psychiatrische instelling uit de jaren 60. En niets sluit beter aan bij een omschrijving van deze band: als een (lichtelijk) gestoorde frontman, spuugt hij met panische blik zijn hysterische woorden er uit. Als in een psychose geraakt, zoekt hij zijn ‘Rum’ en gooien de razende en koortsachtig klinkende gitaren deze borderline rock energiek en hysterisch de zaal in. De act van de frontman zet hij zelf kracht bij door met de voet lichten onder hem aan en uit te schakelen, waardoor hij angstvallig veel lijkt op Jack Nicholson in The Shining. Het nummer Where is my rum doet me, voornamelijk door de zang en drums, even denken aan Shellac, en de intensiteit, overtuiging en hysterische uitstraling aan de optredens van The Jesus Lizard. Bij het nummer Honestly (I don’t feel like dancing), dansen wij met z’n allen juist het dak eraf. Want hoe treurig de teksten ook zijn, het is één groot, dampend feest! We pogoën in de pit, we omhelzen elkaar, verstrengelen elkaars handen, het is één en al liefde en verbondenheid gedurende het optreden van deze waanzinnig vette, knettergekke band met zijn fantastische live-show. Wat een heerlijke luisterbare herrie en wat een mega fijne, emotionele en bijzondere afsluiter van dit prachtige festival! Dankjulliewel The Guru Guru, dank Left of the Dial!

2 gedachtes over “Left of the Dial dag 3 : ‘Goddamn, tranen in m’n ogen’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s