Left of the Dial dag 2: ‘We only play on boats’

De keuzestress slaat toe. Prettig van de opzet van deze editie van het Rotterdamse showcase festival is dat bands meerdere keren optreden. Mis je ze een keer, of past het net niet in je schema, dan is er vaak nog een herkansing. Maar ook die escape is niet oneindig. En dan slaat de keuzestress toe. Al op de tweede dag van Left of the Dial 2021 zie je mensen al puzzelend en wijfelend rondlopen. Dat de eerste verhalen de ronde gaan doen over bands die indruk maken, maakt het er niet makkelijker op.

Door: Demi, Mats, Michelle en Wim
Foto’s: Marcel van Leeuwen, Martijn Berlage, Demi Drost, MuziScene

Lees hier ons verslag van dag 1 of ga door daar Dag 3

Een boottochtje is met een kater ineens een net iets minder aantrekkelijk perspectief als toen je het kaartje kocht. Klokslag 2 uur steekt de Boot010 van wal met twee Britse bands aan boord: Rainn Byrns en Saloon Dion. Het weer is ons goed gezind. De zon breekt door en het is goed toeven op de achtersteven van het schip dat ons van het bruggenhoofd van de oude Willemsbrug langs de nieuwe architectonische highlights van de stad voert. Bands on a Boat was een geslaagde aanvulling op het programma tijdens de editie 2019. Goed dus dat het terugkeert, want het is en blijft een surrealistische ervaring om bands te zien spelen met de stad als achtergrond.

De zoete gitaarpop van Rainn Byrns kan nog niet iedereen verlokken om de zon en het uitzicht buiten te verruilen voor een kijkje binnen, maar zet een enkeling wel aan tot een voorzichtig schuifeldansje. In wat een vlaag van zwarte humor moet zijn geweest, heeft de organisatie van LotD iedereen een matrozenmuts aangemeten. Het ziet er dus wat dwaas uit aan boord, al die hippe gasten met dito kapsels met een matrozenmuts erop. Die verdwijnen hier en daar naar een veilige plek als Saloon Dion zich met een hoop grof taalgebruik aankondigt. Met een overmaat aan inzet spelen de Britten een korte maar vlammende set stuiterende postpunk. Als ze zien dat het aanslaat, hebben ze ook hun marketing op orde. Vanavond zijn we weer te zien, dus kom allemaal naar V11! ‘We only play on boats‘.

Opus Kink – foto: Marcel van Leeuwen

Het is vandaag ook de dag van onderlinge solidariteit tussen de aanwezige bands. In Roodkapje speelt vroeg in de middag Opus Kink. De uit Londen afkomstige band valt vooral op door de blazerssectie. Die vormt een smakelijke aanvulling op de venijnige punkrock met kenmerken van The Clash met vette vleugen gipsy-rock. Opus Kink is nauwelijks begonnen of het voltallige – alle negen leden – Fake Turins stroomt de zaal binnen en begint uitzinnig te dansen. Ook Bull dat later op de avond hun Pavement-overgoten indiepop in Perron presenteert, krijgt aanmoedigingen van de Nederlandse collega’s van Kieff. De als altijd in kleurige overalls gehulde bandleden moedigen de Britten aan en maken er een gezellige bende van.

Heisa

Heftiger uit de hoek komt Heisa dat voor de tweede keer mag aantreden op LotD. Bijna in een trance beleef ik (Michelle) de muziek Belgen en het publiek is zeer enthousiast, joelt, schreeuwt en fluit aan het eind van ieder nummer. Het doet absoluut wat met me! De complexe drumpatronen, brengen je dansje in verwarring, de dreiging die uitgaat van de slepende tonen, de gemanipuleerde zang, de invloeden van Tool, zo scherp en zo strak gespeeld als het maar kan. Als we weer buiten staan – het is nota bene nog licht – is de heftige show van het trio iets om even te verwerken. Voor mij tot nu toe één van de hoogtepunten, zonder twijfel!

Uit V2 komt je het geluid van de drie raggende mannen van Kalaallit Nunaat je al tegemoet. De band maakt postpunk/noiserock. En met drummer David Pop, die tegelijkertijd ook de leadzanger is, oogt het Rotterdamse trio uniek. Bassist Jasper Werij (ook van Kieff) speelt zonder shirt en schreeuwt – net zoals gitarist Redwin Rolleman – de longen uit zijn lijf. De set begint rustig en bewaart de noiserock voor later. De drums zijn stug en de gitaren schreeuwen mee met de bandleden, daarbij laten ze deze regelmatig expres krassend piepen en kraken. Het komt allemaal lekker boos over gedurende de set. En voor de zaal geldt: hoe meer herrie, hoe groter en intenser de moshpits. Tegen het einde rocken ze lekker stug door en krijgt iedereen de kans om even al je frustratie weg te moshen.

Kalaallit Nunaat – foto: Marcel van Leeuwen

Nu is er vanavond ogenschijnlijk ook niet veel voor nodig om mensen aan het dansen en crowdsurfen te krijgen. Is het dan toch die maandenlange deprivatie die er nu bij het minste of geringste in al zijn intensiteit uitkomt? Wat te denken van Egg Idiot uit Leipzig. Je loopt Roodkapje binnen, verwacht een band te zien, maar treft een uitzinnig publiek dat een man in witte onderbroek en gehuld in een pak dat eruit ziet als een ei door de zaal draagt. Egg Idiot, het is meer performance kunst, of een goede party trick. Maar vanavond is het voldoende om een grote groep LotD’ers uit hun dak te laten gaan.

Als ik (Demi) zeg dat ik ernaar uitkeek om mezelf eindelijk weer te mogen laven aan een breed scala live-optredens, zou dat een understatement zijn. De laatste keer dat ik anderhalf jaar lang geen concerten of festivals gepland had staan, kan ik me niet meer voor de geest halen. Dus u begrijpt: ik had er zin in. Opgetogen stapte ik de onmiskenbaar rode boot binnen – voor zover dat kon, want kleinbehuisd als Vessel 11 is, stond ze tot de nok toe gevuld met volk – klaar voor mijn eerste set van het weekend: Deafdeafdeaf. Een band uit Manchester die door de organisatie van het festival beschreven wordt als “het liefdeskindje van The Smiths en Killing Joke”; dat beloofde veel goeds.

Terwijl ik mezelf door het publiek probeerde te wurmen in de hoop een mooi plekje te vinden, was de band op de achtergrond nog druk bezig met hun soundcheck. Een soundcheck die deels overliep in de daadwerkelijke set, want er waren wat technische problemen die meer dan eens resulteerden in het uitvallen van de microfoon van leadzanger Nathan Hill. Sommigen zouden het een valse start noemen en ook de band leek er duidelijk van te balen, maar voor het publiek mocht het de pret niet drukken. Integendeel: een onvoorwaardelijke steun, vertaald in gejoel en gejuich, straalde van de mensen af. En dus werd er standvastig doorgespeeld, geschreeuwd, geduwd, getrokken en gepogood – tot whiplashes aan toe. Bierrondes maakten hun weg door het publiek, men omhelsde elkaar, zoende elkaar; hoe harder de muziek, hoe liefdevoller de boot met elkander werd. Dat Hill tenslotte tijdens het laatste nummer het publiek nog in stapt om zich te omringen met deze warmhartige chaos, was de kers op de taart. Wat had ik dit gemist.

Deafdeafdeaf – Left of the Dial 2021
foto Martijn Berlage

Nee, geen uitzinnig gejuich bij Document. Laat staan een glimlach. Deze jongelui uit het Verdeeld Koninkrijk vertegenwoordigen de grimmige kant van de postpunk. Dat zie je al aan het in zwart leer geklede frontman Alex Evans, die Rotterdammers ongetwijfeld qua uiterlijk – niet wat betreft stem – zal doen denken aan de jonge uitvoering van Spasmodique’s Mark Ritsema. En zo ver liggen die twee acts niet eens uit elkaar. Document komt uit Manchester en lijkt terug te willen grijpen naar Joy Division, maar hult hun claustrofobie in gelaagde knetterharde gitaarpartijen en sluit zo aan bij de jonge lichting Britse postpunkbands en de sound waar zij van houden. En Evans heeft een agressieve uitstraling alsof hij je elk moment in je nek kan springen, een perfect visueel spektakel passend bij de muziek. Het is duister, het is angstaanjagend, het is in Perron vooral ook een hele serieuze aanslag op je trommelvliezen.

Melts, foto Demi Drost

Met een omweg langs de (compleet geschifte, maar eigenlijk toch wel heel toffe) set van Egg Idiot in Roodkapje, vervolgde ik (Demi) mijn weg naar Perron 1. Daar zou ik Melts gaan aanschouwen: een vijfkoppig collectief uit Dublin, Ierland. Persoonlijk was dit één van de bands waar ik het meest naar uitkeek. En dat bleek terecht. Melts zette een meer dan degelijke set neer en hoewel het even duurde voor het publiek echt loskwam, werden we volledig meegevoerd, aan het handje vastgehouden tot we bij het een-na-laatste nummer niet meer los konden laten. Het einde kwam dan ook eigenlijk veel te vroeg; de band had makkelijk nog 20 tot 30 minuten door kunnen gaan. Helaas was daar geen tijd voor, maar laat ons het als een goede motivatie zien om hun European Tour bij te wonen.

Want, spoiler alert: die gaat er komen. Toen ik aan het eind van de set de backstage-ruimte binnenliep om mijn cameragerief in te pakken en de venue te verlaten, raakte ik aan de praat met Gaz, de drummer van de band. Langzaam druppelde ook de rest van de band binnen en voor ik het wist, waren we een uur verder. Onder het genot van een biertje, praatten we over de set, de Gibson van de gitarist die ergens halverwege de vlucht naar Nederland door de luchtdruk was gebroken waardoor er halsoverkop een nieuwe (in eerste instantie per ongeluk linkshandige) gitaar geregeld werd, de verschillen en overeenkomsten tussen Dublin en Rotterdam en… nou ja, te veel om op te noemen. Eén ding kan ik je wel vertellen: het zijn vijf gouden gasten, waar we absoluut nog meer van gaan horen. Let maar op!

The Pleasure Dome

Als de rookwolken in Worm zijn opgetrokken na de inktzwarte dronerock van Pothamus blijft er weinig te kiezen over. The Pleasure Dome is verplaatst van NSR naar Arminius en blijk voor velen een ideale afsluiter van dag 2. De band komt uit Bristol en je zou toch haast gaan denken dat de mensen daar psychisch wat gezonder in elkaar steken, nou ja, uitgezonderd Tricky dan. En Portishead… Nou ja, het slaat dus nergens op maar The Pleasure Dome is in elk geval van de pretschool in de indierock. Werkelijk in no time heeft de band het publiek op z’n hand met hun vrolijke dansbare muziek die ergens het midden houdt tussen de ballen van ACDC en de no nonsense van The Ramones. Tegen middernacht stroomt de zaal van Arminius vol en ontlaadt het publiek zich nog eens keer met een uitzinnige danspartij, waar wonder boven wonder geen gewonden bij vallen. Het gaat er in de euforie soms hard aan toe. Of misschien waren we er allemaal hard aan toe.

Bdrmm – Left of the Dial 2021
foto: Martijn Berlage

2 gedachtes over “Left of the Dial dag 2: ‘We only play on boats’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s