Left of the Dial dag 1: ‘Allemaal bands die leipe muziek maken’

Left of the Dial 2021 dag 1 – Onwillekeurig denken we als we Worm binnenlopen voor het eerste concert terug aan precies een jaar geleden, toen Left of the Dial kort voor de start van het festival werd afgeblazen. De hobbelpaarden stonden klaar in de Maassilo, om zo een humoristische twist te geven aan een reeks concerten die noodgedwongen met de anderhalve meter-regel gehouden zouden worden. Maar het mocht niet zo zijn. Een klap voor de organisatie, een teleurstelling voor het publiek dat uitkeek naar even wat afleiding van al het slechte nieuws.

Door: Mats, Michelle en Wim
Foto’s: Martijn Berlage, Marcel van Leeuwen, Govert Kreuk, MuziScene

Lees hier over dag 2

Die organisatie keert dit jaar sterker terug. Left of the Dial, maar bigger, bolder. Met een extra dag, nog meer bands, nog meer bezoekers, nog meer enthousiasme en hetzelfde gevoel voor relativerende humor trapte Left of the Dial donderdagavond 14 oktober af. En dat zal de stad weten, met overal van die dansende poppen met worstelmaskers.

Global Charming op Left of the Dial 2021

Even lijkt het, ondanks dat we er allemaal zo’n zin hebben dat we wat trillerig aanschuiven voor Global Charming, toch nog een valse start te krijgen. ‘We gaan van het podium af en beginnen straks opnieuw. Nothing is working’, roept de band onderwijl geïrriteerd wijzend naar de monitors op het podium. Wat zonde voor de Amsterdamse band die voor een vol Worm graag uit de startblokken wil vliegen en hun hoekige Mondriaan-pop etaleren. Wat later proberen ze het opnieuw, starten met een langgerekte instrumentale oefenruimte-jam om alles te checken, en komt hun optreden op dit showcase festival begrijpelijk wat stroefjes op gang.

Het uit Italië afkomstige deel van Shybits

Hoe anders is het in Perron waar drie wereldburgers hun kans gretig pakken en met zichtbaar speelplezier een set goed klinkende indiepop wegzetten. Shybits komt uit Berlijn. Een wereldstad, een melting pot. En dus is het niet verwonderlijk dat we naar een trio kijken dat uit het Verenigd Koninkrijk, Italië en Zuid-Afrika komt. Shybits gaat voor het mooi. Met warme effecten over gitaar en bas, en bruggetjes in hun uptempo liedjes die altijd melodieus en een tikkie atmosferisch klinken. Soms heeft het wat weg van de pop van The Thermals, soms heeft het de pit van Superchunk, soms hoor je in de gitaarpartijen flarden The Cure. De set start sterk met prima uptempo liedjes maar zakt wat in. Shybits is een band aan het begin van z’n loopbaan, en moet nog wat werken aan het repertoire, de zwakke plekken eruit schrijven. Maar dan wordt dat vast wat. Het festival wordt door de vaste bewoners van Perron trouwens met argusogen aanschouwd. ‘Er zijn allemaal bands die hier leipe muziek spelen. Tof, maar wel anders’, horen we uitleggen aan iemand die binnenkomt en verbouwereerd om zich heenkijkt.

English Teacher op Left of the Dial 2021

En jawel hoor, Left of the Dial is begonnen en hoe fijn is het dan om al snel naar English Teacher uit Leeds te mogen luisteren en vooral ook om te mogen aanschouwen; het oog wil tenslotte ook wat. Want hoe lieflijk en onschuldig leadzangeres Lily Fontaine er ook uitziet, schijn bedriegt! Terwijl zij lachend op het podium zingt, swingt en gitaar speelt, spuwt ze met haar goedmoedige en onschuldig klinkende stem de één na de andere hachelijke en ongemakkelijke situatie in volzinnen uit haar mond. ‘Take my freedom, take my treasure’ en ‘When it’s time for desert I will eat your laughter’, eat this! Muzikaal gezien zit het prima in elkaar. Loepzuiver, dansbaar en strak gespeeld, met lekker veel distortion. De band kreeg de zaal gemakkelijk mee, de toeschouwers leken tevreden en juichten en klapten vol overgave. In het laatste nummer dat ze spelen, R&B, hun op een na laatste singel release van april dit jaar, klinken invloeden van Sonic Youth door, als een kers op de taart. De urgentie dringt door om geboeid te blijven luisteren en kijken tot het eind. Het publiek zei achteraf: ‘Hey, dat was een goeie, mooie show!’. En dat ben ik absoluut met ze eens!

frontman Nick Tompkins van Youth Sector

In Rotown verzamelen de liefhebbers van alternatief dansbare muziek zich voor Youth Sector. Die groep liefhebbers heeft het dit festival voor het kiezen, met een bijna overdaad aan Talking Heads-achtige acts. Youth Sector stelt hen op zijn zachts gezegd niet teleur. Artrock, noemt het gezelschap uit Brighton and Hove hun muziek. Maar in nummers komen kopieën van vet funky baslijnen van Chic langs, strooien ze met rare geluiden zoals Devo dat zou doen en presenteren ze zich met een lef en gevoel voor drama en show die Talking Heads niet zou misstaan. Wij houden hun stijl maar op punkfunk. Als er iets ‘art’ is aan de rock van Youth Sector, dan is het de visuele presentatie. Het vijftal is gehuld in grijze pakken, mooi grof afgewerkt met goed zichtbare zigzag-zomen, vervolmaakt met zilverkleurige stropdasjes. Naast de besnorde frontman Nick Tompkins is vooral de boomlange bassist Josh Doyle dé spectaculaire blikvanger. Ook muzikaal, want hij combineert het vermogen om fel uit de hoek te komen in de meer postpunk-achtige nummers en funky as hell in de swingende liedjes van Youth Sector. Ondertussen beweegt hij met zijn lange stelten over het podium, al bekken trekkend, op een wijze die doet denken aan Monty Python’s silly walks. De Britten warmen een vol Rotown stap voor stap op tot een klokende apotheose en een wild dansende pit die aanvoelt als een bevrijding.

bassist Josh Doyle

Ik (Mats) heb mij kapot gedanst op de new wave techno van Baby’s Berserk. Dit trio bewapend met drummachines en synthesizers transporteerde je tijdens Left of the Dial naar een 90’s underground rave. Knotsgekke frontwoman Lieselot Elzinga doet me gelijk denken aan een jonge Madonna terwijl Mano Hollestelle gekleed is in een pak uit de jaren 70. De knallende technobeats worden aangevuld met veel percussie en basgitaar en vormen swingende danshits. De frontwoman zingt samen met Puggy Beales herhalende hypnotiserende teksten, eerst duister van aard en later komisch. Samen klinken ze als het refrein van Hollaback Girl. Lieselot Elzinga’s aanstekelijke gedans zorgt voor een blij en enthousiast publiek, maar ook een los snoertje bij de synthesizer. Maar terwijl de band dit met elkaar oplost, knalt de drummachine, en daarmee de show, gewoon door. De buitengewoon dansbare new wave van Baby’s Berserk was voor mij het absolute hoogtepunt van dag één van Left of the Dial!

Baby’s Berserk
Dominic Rose is de baas bij Fake Turins

In Perron verzamelt zich opnieuw het groepje liefhebbers van dansbare indie waar het negen koppende tellende Fake Turins klaar staat om de draad van Youth Sector feilloos op te pakken. Alleen komt dit gezelschap uit Noord-Londen en neemt in vergelijking met hun collega’s uit Brighton dito poeha met zich mee. Is Youth Sector streetwise punkfunk, Fake Turins is de upper class versie. Het is een indrukwekkend gezicht, negen mensen in roomwitte pakken. En wat zij voortbrengen is al even adembenemend: een groots geluid met blazers, toetsen en felle percussie. En op de momenten dat alle negen de refreinen meebrullen, bijna Arcade Fire-achtig overrompelend. Fake Turins staat borg voor een dampende disco show. In het centrum van de storm staat de boomlange baas van de band Dominic Rose. Dat hij de scepter zwaait wordt pijnlijk duidelijk als hij de band stillegt omdat een gitarist verkeerde akkoorden speelt. Mede dankzij zijn voorkomen en aanwezigheid ontkom je er niet aan om aan Talking Heads te denken. Ook in zijn vocalen sluit hij soms angstvallig aan bij David Byrne. Rose combineert de voordracht met het spelen van zijn bas. Hij speelt afgemeten baspartijen, functioneel binnen de volle discosound. Dat gaat hem prima af, zolang hij niet beide tegelijk hoeft te doen. Om hem heen doet iedereen geconcentreerd zijn werk. De percussioniste, op blote voeten, grijpt telkens met haar tenen de voet van haar instrument vast. Zo fysiek kan muziekmaken aanvoelen. Zo fysiek reageert het publiek in Perron dat met volle teugen geniet en de benen moe danst.

Als afsluiter van deze eerste dag van Left of the Dial staat Tramhaus in Rotown. En wat voor een afsluiter! Die gasten uit Rotterdam leggen de hele zaal plat, the pit is lekker rauw en het gaat maar door, de hele hut zweet de tent uit! Het vijftallige koppel bestaande uit Lukas (leadzanger) Nadia (gitaar), Jim (drum) Micha (gitaar) en Julia (bas) heeft zoveel zichtbaar plezier op het podium, en dat straalt ze uit naar het publiek. Ik (Michelle) ben fan van het eerste uur, ze maken er een heerlijke show van en hun muziek klinkt alsof je in het Berlijn van de jaren tachtig in een donker hol stiekem uit je dak mag gaan! Man man man, wat een feest!

2 gedachtes over “Left of the Dial dag 1: ‘Allemaal bands die leipe muziek maken’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s