Charlie & The Lesbians – Fade

Wie Charlie & The Lesbians ooit live heeft gezien, zal het beamen: de band is als een ongeleid projectiel die het voor elkaar krijgt om met eigen smoel het beste van bands als Pixies, Black Flag, Butthole Surfers, Daniel Johnston en Jay Reatard te combineren. Het is met name de gelijkenis met een vroege Pixies op bijvoorbeeld single Fade Away die mij aanspreekt, maar het zou flauw zijn om de band niet op zijn eigen merites te beoordelen. Het debuutalbum Fade staat namelijk vol met eigenzinnige punk die de rafelrandjes van het genre opzoekt en hier en daar een rafeltje toevoegt.  

Was de dubbel-ep uit 2018, Paper Trail Of Happiness, vooral een – kenmerkend voor het genre – verzameling korte nummers, op Fade staan ook langere songs, zoals bijvoorbeeld tweede single Manic Laughter. Is dat een teken dat Charlie en consorten rijper worden? Het zou zomaar kunnen, want Charlie zelf zegt over Fade: “Deze plaat gaat heel erg over volwassen worden en over de verschillende transities die je maakt in het leven en hoe die in elkaar overlopen.” 

Hoewel de nummers meer gelaagd zijn en daardoor grootser klinken, gaat dat gelukkig niet ten koste van de energie, want die wordt niet geremd, maar komt hooguit nog effectiever uit de speakers. Het bewijst eens te meer dat een vos weliswaar zijn haren, maar niet zijn streken verliest. De band uit Eindhoven, die inmiddels gepokt en gemazeld mag worden genoemd door optredens op festivals als Paaspop, Motel Mozaïque en Left Of The Dial (donderdagavond in Perron en zaterdag 16 oktober in het gratis dagprogramma van LotD om 15 uur in Club Haug!) en in voorprogramma’s van o.a. Ty Segall, Toghether Pangea en Oh Sees, laat op dit debuutalbum horen waar al die ervaring toe kan leiden. 

Utopia begint langzaam met fenomenaal basspel door Noortje Pullens, waarna het tempo aanzwelt om vervolgens weer enigszins af te nemen en zo in golven over de luisteraar wordt uitgestort. Ook dit nummer doet me tijdens de rustigere momenten denken aan The Pixies en dat is dus geen sneer maar een compliment. Overigens gaat de vergelijking op nummers als Movement And Renewance sowieso mank. Ook het enigszins grungy Manic Laughter, dat door de hedendaagse luisteraar waarschijnlijk als postpunk wordt getypeerd, laat een heel andere smoel zien. En dat geldt ook voor het punkachtige geluid van Jesus Comes

Fade werd opgenomen en gemixt door de gerenommeerde engineer Remko Schouten die zijn sporen verdiende als live-engineer van onder meer Pavement, Mogwai en Sonic Youth en in de studio samenwerkte met bands als zZz, Claw Boys Claw en Bettie Serveert. Zijn ervaring maakt dat nummers als Hating My Life en Memory Lane op het randje balanceren van toegankelijk en toch heerlijk buiten de lijntjes klinken zonder dat ze uit de bocht vliegen. Daarmee zorgen ze er mede voor dat het album fris klinkt, maar ook een flinke knipoog geeft naar oudgedienden in de  alternative- en punkscene. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s