Whispering Sons – Several Others

Het tweede album van de Belgische post-punkers Whispering Sons pakt de draad op van het succesvolle debuutalbum Image uit 2018. Several Others, het tweede album van de band rond charismatische frontvrouw Fenne Kuppens is dus precies wat je mag verwachten: krachtig, experimenteel, duister en bij vlagen verbluffend.  

Whispering Sons brengt wederom een donkere en unieke blend van experimentele postpunk. De immer voortstuwende instrumentatie die vaak onheilspellend klinkt, combineert moeiteloos elementen van no wave en industrial rock en is meedogenloos ontdaan van overbodige franje. Tel hierbij op de dramatische wijze waarop Kuppens haar teksten praatzingt – bijgeval bijna uitspuwt – en je krijgt de griezelige sfeer waar het Belgische vijftal live patent op heeft ook thuis in de schoot geworpen.  

Gedurende een retraite in de Ardennen nam de band afgelopen zomer naar eigen zeggen de sterkste delen van hun oude werk en verfijnde ze nog verder. Bekende thema’s als druk, perfectionisme en persoonlijke transformatie staan weer centraal. Eigenlijk is het uitgangspunt van Several Others een zin die Kuppens in haar notieboekje noteerde: ‘Always be someone else instead of yourself’. Het vreselijkste advies dat men zichzelf kan geven resulteerde in tien nummers, die knetteren van de opgekropte spanning, die op voor Whispering Sons kenmerkende manier zowel wordt opgebouwd als tergend langzaam wordt ontladen. 

Opener Dead End werd aanvankelijk geschreven als een spanningsverhogende opener voor een live setlist. Met dit nummer wordt de deur van Several Others dus open getrapt. Missie geslaagd. Het wordt gevolgd door de energieke en min of meer toegankelijke single Heat(I Leave You) Wounded dat daarop volgt, begon als een experiment om met zo min mogelijk instrumentatie zoveel mogelijk spanning te creëren. Het is minimaal en zwaar elektronisch. Missie alweer geslaagd. 

En zo kan ik wel doorgaan over Several Others, want deze plaat, die een onmiskenbare groeibriljant blijkt, staat vol aanstekelijke oorwurmen zoals bijvoorbeeld Flood. Je vraagt je aan de ene kant af of donkerder kan, terwijl je aan de andere kant afvraagt of je in een tijdmachine bent gestapt naar de zware jaren-80. Het antwoord doet er niet toe, want muziek die donker en toch verkwikkend is, is als een goede kop koffie en daar kan ik ook geen genoeg van krijgen.  

Dat donkerder niet per se harder betekent, bewijst Aftermath, waar de band flink gas terugneemt. We horen Kuppens en die zichzelf begeleid op piano en dat heeft af ten toe wel wat weg van Nick Cave. Dat de band stappen heeft gezet sinds het debuut, mag duidelijk zijn. Dat daarbij geen concessies zijn gedaan aan commercieel scoren is des te mooier. We moeten bijvoorbeeld wachten tot slotnummer Surgery, voor we een nummer horen dat net even iets meer gitaren laat horen en daarmee de catchyness van onder andere Alone van het debuut benadert. 

Fans van Whispering Sons en ongetwijfeld ook die van Fontaines DC, Idles, Savages en/of The Murder Capital zullen dit album zeker omarmen. Hoewel er door versoepelingen steeds meer mogelijk is, komt dit album echter eigenlijk net te vroeg. Want tjongejonge, wat wordt ons met Several Others een enorme worst voorgehouden! Dit is smullen met een hoofdletter S, maar live gaat dit nog zo veel lekkerder smaken. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s