St. Vincent – Daddy’s Home

Eens in de zoveel tijd komt er een album voorbij dat kan worden beschouwd als kunstwerk. Dat zet je niet gewoon even op, maar daar ga je echt voor zitten. Het zesde album van St. Vincent is er zo een. Tijdens de eerste luisterbeurt betrap ik mezelf erop dat ik onwillekeurig op het puntje van mijn stoel zit. Terwijl ik nog intens zit te genieten van een nummer, kijk ik ook al reikhalzend vooruit naar het volgende, want tjongejonge, wat is dit bijzonder! Daddy’s Home is niet alleen voor de Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist Annie Clark een trip down memory lane, maar ook voor mij. De nummers op het album ademen zo’n heerlijke 70’s-sfeer dat ik het gevoel herbeleef dat sommige muziek bij mij opriep in mijn jeugd. 

De titel verwijst naar het moment dat de vader van Clark vrijkwam uit de gevangenis, waar hij een straf van tien jaar heeft uitgezeten. Daarmee is het gerust een autobiografisch album te noemen. Voor de muziek putte Clark inspiratie uit de platencollectie van haar vader en dus horen we op Daddy’s Home een geslaagde pastiche van jaren-70 rock, soul en funk met stevige verwijzingen naar Pink Floyd, Lou Reed (Candy Darling), David Bowie en Curtis Mayfield. 

Het album opent sterk met de single Pay Your Way In Pain, dat muzikaal een kruising lijkt tussen de funk van Prince en de soul van Bowie. Dat het geen vrolijk ritje wordt, ondanks de funky beat, blijkt wel uit de tekst: Went to the bank / to ch-check my checking om erachter te komen dat geld niet genoeg is, want You got toPay your way in/ Pain!  We zijn nog maar nauwelijks onderweg, maar het begint stomend en het krijgt direct een broeierig vervolg met Down And Out, waarin het tempo vertraagt, en een Wurlitzer blues, funk en soul mixt terwijl een achtergrondkoortje de woorden van de croonende Clark kracht bijzet. Via de persoonlijke en dus pijnlijke titelsong komen we bij het Pink Floydhommage Live The Dream, dat muzikaal hint op Us and Them. Tekstueel horen we op Melting Of The Sun een verwijzing naar Dark Side Of The Moon, al ademt dit nummer verder de sfeer en stijl van een rustige Curtis Mayfield. 

Afgezien van drie interludes, staat Daddy’s Home bomvol met briljante tracks. Down heeft dezelfde seksuele lading als de albumopener. Somebody Like Me, is bijna een countryballad, waar Clarks zang wat wegheeft van die van Karen Carpenter. Qua stijl dissonant, hoewel het geenszins stoort, want St. Vincent is op dit album als Koning Midas. Kortom, Daddy’s Home is een indrukwekkend meesterwerk. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s