Sarah Neufeld – Detritus

Sarah Neufeld zul je misschien vooral kennen als lid van Arcade Fire, maar naast haar te gekke werk voor deze Canadese indierockgrootheden is Neufeld zowel solo als in verschillende zijprojecten heel actief. Zo bracht de violiste minder dan een maand geleden nog een indrukwekkend album uit met haar band Bell Orchestre op het illustere Erased Tapes Records. Vandaag verschijnt haar derde soloalbum Detritus.

Detritus is een dromerig album, waarop duidelijk te horen is dat Neufeld zich heeft laten inspireren door ambient muzikanten als Julianna Barwick en Grouper. Glansrollen zijn weggelegd voor donkere drums, statische synthpartijen en de engelachtige stem van Neufeld, maar vooral haar virtuoze vioolspel staat centraal. De vioolmelodieën nemen de luisteraar in de loop van het album steeds dieper mee in de door Neufeld gecreëerde droomwereld.

Het album opent met Stories en Reflected. Twee composities die beide aan de hand van diep in reverb verzonken vioolthema’s steeds verder wegzakken in weidse synthdrones en engelenkoren. In de loop van het album worden de vioolpartijen steeds dynamischer en wilder en worden de arrangementen steeds voller uitgebouwd. Deze opbouw komt tot een climax op Tumble Down the Undecided, het negen minuten durende hoogtepunt van Detritus. Een al maar opbouwend duet tussen bliksemsnelle vioolarpeggio’s en bombastisch akoestisch drumspel.

Hoewel het vioolspel uitmuntend is, de galmen hemels, en de opnames bijna onmogelijk helder, lijkt er toch wat te missen op Detritus. Neme men bijvoorbeeld de nieuwe plaat van Neufeld’s band Bell Orchestre, dan gebeurt er gewoonweg veel meer interessants om naar te luisteren. Bij elke luisterbeurt plaatst zich weer een ander laagje op de voorgrond, waardoor het album elke keer weer op een andere manier interessant blijft. Op Never Were the Way She Was, het album dat Neufeld in 2015 maakte met haar man Colin Stetson, zocht Neufeld de dissonantie in haar spel wat meer op, en varieerde ze – ongetwijfeld geïnspireerd door het buitenaards mooie saxofoonspel van haar man – veel meer in textuur.

Het gemis van de experimentele gelaagdheid en vrijheid in textuur en dissonantie maken dat Detritus niet het allerbeste werk van Neufeld is. Desalniettemin is het een heerlijk album om een nachtelijke wandeling bij te maken, of om na die wandeling bij weg te dromen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s