girl in red – if i could make it go quiet

Wat een leuke plaat, denk ik direct wanneer ik if i could make it go quiet (met kleine letters inderdaad) van girl in red opzet. (Wederom bewust met kleine letters, waarom is mij niet geheel duidelijk, zal wel iets met eenvoud te maken hebben) Ergens voelt het als een guilty pleasure, want ik ben duidelijk niet de doelgroep, maar als middelbare man, vader van een achtjarige, mag ik mij toch verdiepen in wat de jeugd bezighoudt? Niet dat hij nu al eventueel is in te delen bij de LGBTQ-groep, maar waarom dat label zo zwaar kleeft aan de muziek van girl in red is mij dan ook een raadsel. Goed, ze valt op meisjes, maar dat hoor je toch niet per se af aan de muziek. Goed, dat ze in You Stupid Bitch (jawel, met hoofdletters deze keer) zingt dat zij de perfecte partner is voor het meisje uit de titel, zou een lichtje kunnen doen opgaan, maar wie ligt daar tegenwoordig van wakker? Maar laat ik niet dat pad opgaan, want sommige tenen zijn lang. Leven en laten leven en gelijke rechten voor iedereen! 

Wie girl in red al even volgt zal niet heel veel verschil opmerken ten opzichte van de verzameling singles die eerder verscheen, behalve de productie – of overproductie – want tering, wat is dit een gelikte plaat geworden. Het begint uitstekend met de single Serotonin, een stofje waar we allemaal niet genoeg van kunnen krijgen. Dat weet ook Marie Ulven, de echte naam van girl in red, want ze opent niet voor niets met I’m running low on serotonin / Chemical imbalance got me twisting things’, en zo worden we aan de hand genomen langs een verzameling liedjes die niet bepaald over rozegeur en maneschijn gaan. Wat ben ik blij dat ik over de nodige levenservaring beschik om een en ander te relativeren. En toch schuilt daarin de aantrekkingskracht van dit album. Daarin en in de herinneringen die het oproept aan mijn eigen vroege jaren-twintig, begin jaren-90. Want hoor ik aan de ene kant Billie Eilish – Ulven werkte voor dit album samen met diens broer FINNEAS – aan de andere kant hoor ik een onweerstaanbare 90’s-vibe en krijg ik bijna zin om Linger van The Cranberries aan te zetten. 

Ondanks dat het album iets meer dan een half uur telt – of misschien juist daardoor – kan ik het wel waarderen. De gemiddelde lengte van de nummers is drie minuten en hebben dus geen radio-edit nodig terwijl het met hitgevoeligheid en productie wel goed zit. Mooi debuut dus van deze Noorse, van wie we de komende jaren ongetwijfeld nog veel zullen horen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s