Fruit Bats – The Pet Parade

De Amerikaanse folkrockband Fruit Bats heeft de tand des tijds goed doorstaan. Kwamen ze destijds op met de vloed aan folkrockbands die ons overspoelden aan het begin van het millennium, met hun achtste album The Pet Parade bewijzen ze dat ze er nog steeds toe doen. Dat de band tijdens het ruim twintigjarige bestaan diverse personeelswisselingen heeft ondergaan is in essentie niet terug te horen en dat is natuurlijk de verdienste van ankerpunt, frontman en leadsinger Eric D. Johnson, die je ook zou kunnen kennen van The Shins.

The Pet Parade trapt fantastisch af met het bijna zeven minuten durende titelnummer. Johnson richt zich in de eerste regels rechtstreeks tot ons: ‘Hello from in here to all you out there’ en dat voelt best goed. Waren we op een festival, dan strekten we ons uit op het gras en lieten ons behalve door de zonnestralen strelen door de lome klanken van Fruit Bats. Kom maar door met die muziek, denken we tevreden, terwijl de band prettig doorpakt met Club Pilot dat net zo talmend klinkt en toch ergens weet te prikkelen. Wellicht zijn we even weggedroomd, maar The Balcony kennen we al en bovendien is het nummer meer uptempo, waardoor we ons opwerken, het laatste restje bier in ons glas bijna verspillen en het dan, omdat het lauw geworden is in een keer achteroverslaan. Heupwiegend, met gesloten ogen en een glimlach om onze lippen laten we ons betoveren door het klanktapijt dat vakkundig voor onze ogen wordt geweven. 

Tijdens het bierhalen horen we op de achtergrond de ballad Here For Now en het zoete On The Avalon Stairs en we feliciteren ons met onze keuze om juist nu het contact met het podium kort te verbreken. We zijn juist op tijd terug voor Holy Rose dat als eerste single is uitgebracht en mede daarom een plekje in het muziekarchief van onze bovenkamer heeft veroverd. Uiteraard laten we ons niet onbetuigd op onze air guitar, want laten we wel wezen, als één nummer is op The Pet Parade dat zich hiervoor leent dan is dat Holy Rose

Terwijl het concert voortkabbelt, raken we aan de praat en zijn we vaker afgeleid. Hier en daar klinkt een vermanend ‘Sssst!’ En we weten niet wat we irritanter vinden, het feit dat Fruit Bats onze aandachtsboog niet gespannen weet te houden, of het feit dat anderen wel door de lome nummers blijven worden gegrepen. Nu we eenmaal een tijdje aan het luisteren zijn, vinden we het wat futloos worden. Natuurlijk onderkennen we de schoonheid, maar te veel schoonheid wordt op den duur ook gewoon. En gewoon is saai. 

Is The Pet Parade saai? Nou, zou boud willen we het niet stellen, maar af en toe iets meer peper, zoals op The Balcony of Holy Rose zou wat ons betreft geen kwaad kunnen.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s