Arab Strap – As Days Get Dark

Ouder worden is een stuk draaglijker als je het met een goede dosis zelfspot en humor kunt ondergaan. Door de diepste kloven in je kop aardrijkskundige namen te geven, om maar wat te noemen.

Er zullen toch heel wat fans zijn geweest die de hoop hadden opgegeven dat Arab Strap ooit nog iets nieuws zou maken. Die Schotse band die zo tot de verbeelding spreekt en zo rond de eeuwwisseling prachtig klinkende albums maken die vreemd klonken, met van die slepende slowcore-achtige nummers waar je makkelijk in kon verzuipen. En dan die niets verbloemende teksten… Die hypnotiserende stem van Aiden Moffat.

Maar daar zal je ze weer hebben: Moffat en Malcolm Middleton hebben elkaar weer gevonden na wat reünieconcerten in 2016 en zijn sindsdien weer aan het verkennen of ze samen muziek kunnen maken. En jawel, ze hervonden het plezier en het resultaat ligt in de winkel: As Days Get Dark. Een nieuw album na 16 (!) jaar stilte.

Ze zijn wat ouder. Moffats gezicht is verborgen achter een weelderige grijze baard. Middleton is nog steeds die rossige Schot, maar de rimpels en de bleke huid verraden genadeloze veroudering. Laten we blij zijn dat we niet per se met open ogen hoeven te luisteren. Er is veel veranderd in de wereld sinds het duo samenwerkte en zij zich wierpen op allerlei eigen projecten. Daarvan getuigt de cover van As Days Get Dark. We zien een geopend computerscherm, met een klassiek schilderij van een schaars geklede vrouw. Daar achter zie je nog net dat er nog een scherm is geopend; de afbeelding ruikt naar porno.

Ah! we zijn weer thuis. Natuurlijk staat As Days Get Dark bol van de teksten over seks en dito handelingen. Aiden Moffat mag dan wat ouder zijn, het libido werkt kennelijk nog. Maar nooit wordt het vunzig. As Days Get Dark draait in hoge mate om de teksten van Moffat. En die gaan 15 jaar later inderdaad nog steeds veelvuldig over seks, maar ook over ouder worden en de interactie tussen die twee grootheden. Dat doet hij met smaak, gevoel voor humor, intelligent, met inzicht, maar ondertussen schetst hij beelden van tragische levens, onbeholpen sociaal gedrag, onzekerheid. Dat geeft As Days Get Dark een duister sfeertje – bekijk de video voor Here Comes Comus! – en maakt het meer dan een album met wat goed klinkende deuntjes. Maakt het ruwe poëzie waar je gewoon eens even goed naar moet luisteren.

You have seen all the ways my growing body works, the successes and the failures, all its kinks and quirks, you know its every whim, you know its weakness well, now let’s try some fluid bonding, in a lost hotel.

Maar ook muzikaal worden we verwend door het Schotse duo. Het is in feite niet heel moeilijk wat ze doen, maar de muziek die de woorden begeleid is altijd melodieus, sfeervol. Arab Strap heeft bij het maken van hun nieuwe plaat weer samengewerkt met producer Paul Savage. En die heeft er een kunststukje van gemaakt. De plaat helder, zuiver, dynamisch. Precies wat de doorgaans erg rustige composities nodig hebben om toch reliëf te krijgen. Daar zit misschien de enige kanttekening die bij dit album te maken is: veel nummers bewegen in een zelfde sfeer: rustige begeleiding, drummachine, een rustige stem. Daar zijn er net iets te veel van op As Days Get Dark.

Maar dankzij die paar vlakten, steken de hoogtepunten er nog hoger uit. De plaat begint prachtig met een aantrekkelijke gitaarriff en een archaïsche drummachine. De eerste woorden zijn ‘I don’t give a fuck…‘ in dat prachtig Schots accent. Another Clockwork Day beschrijft routineuze masturbatie achter het computerscherm. Compersion Pt 1 is een prachtig sfeervol liedje. Kebabylon leeft op dankzij partijen blazers. Here Comes Comus! rockt op een manier waar Wire zich niet voor zou schamen en wordt gedragen door een lekker klinken bas. En Fable Of The Urban Fox is niet alleen de moeite waard omdat het een vertelling is over xenofobie – de ongewenste vos wordt in dit lied uiteindelijk de schedel ingeslagen, met een met behulp van een cricket bat – maar ook om het synthpop-achtige hoogtepunt.

Arab Strap is terug. En al doen ze zo’n beetje hetzelfde als toen en zijn ze nog altijd bezig met dezelfde materie, we horen 16 jaar oudere mannen over de wereld van hier en nu. IJzersterk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s