King Gizzard & The Lizard Wizard – LW

We zijn nog maar nauwelijks bekomen van het vorige album van de Australiërs of het volgende dient zich alweer aan. Niet dat we niet gewaarschuwd waren. Frontman Stu MacKenzie kondigde bij het verschijnen van KG in november 2020 aan dat de band met de naam die ik probeer te vermijden om te typen in 2021 tenminste met drie nieuwe albums op de proppen wil komen. Het eerste is een feit.  

Dat de nieuwste LW heet, doet vermoeden dat het in het verlengde ligt van de voorganger. En dat is correct. Wie gaat door voor de koelkast? Sleutelwoord is wederom microtonaal. Was u dat de vorige keer te veel van het goede, dan zou ik er deze keer niet aan beginnen, want op LW zijn de microtonale klanken wederom niet van de lucht. Sterker nog, het gaat vrolijk verder waar KG ophield.  (Veel verder!)

Het opent met veel fuzz op If Now Not When en meteen is duidelijk dat de Australiërs weer een brug trachten te slaan tussen Oosterse en Westerse muziek. Of is dit nummer anders dan de The Hungry Wolf Of Fate waarmee KG afsloot toch een wolf in schaapskleren? Want als de fuzz verdampt, volgt een enigszins flauw, jazz-popachtig nummer. Staan we mooi op ons verkeerde been. Het nummer dat volgt, O.N.E., begint ook enigszins jazzy, maar al gauw ontpopt het zich als het geluid van een band op een Anatolische bazaar.  

Het is duidelijk dat KGLW de zoektocht naar de ideale mix tussen Oost en West op LW voortzet. Niet voor niets is een van de nummers East West Link gedoopt. Wie destijds Automation en Honey op het randje vond, zal of op de tanden moeten bijten en doorzetten of bij LW afhaken. Static Electricity en Supreme Acendancy voeren het concept namelijk naar een hoger level. Doorzetters luisteren echter vooral toch naar Ataraxia, want dit nummer is waarschijnlijk het meest toegankelijk en grijpt ook het meest terug op ouder werk van de band.  

Waar KG opende met een korte versie van K.G.L.W., sluit LW af met een ruim acht minuten durende versie ervan. Blijkbaar moest de eerste opzet nog even rijpen. Net als Ataraxia lijkt het meer op eerder werk van de band. Vooral de zware gitaarriffs zijn hier debet aan. Het is een magistrale afsluiter van een album waar je in moet groeien. Al met al doet het aan als een jamsessie zoals die ook op het podium zou kunnen ontstaan en dat doet enerzijds een beetje pijn, maar roept anderzijds mooie herinneringen op. Thanx, King Gizzard & The Lizard Wizard. Hoewel LW geen gemakkelijk album is, kijken we toch alweer uit naar het vervolg, want interessant is het zeker.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s