Maxïmo Park – Nature Always Wins

In de vier jaar sinds het verschijnen van Risk To Exist heeft Maxïmo Park nogal wat meegemaakt. Alles wat het leven te bieden heeft kregen ze om de oren. Een vriend die merchandise verkocht bij hun concerten, kwam om bij de aanslag op Bataclan. Twee bandleden besloten kort na elkaar er de brui aan te geven: nota bene bassist Archis Tiku en toetsenist Lukas Wooller die samen met gitarist Duncan Lloyd aan de wieg stonden van de band uit Newcastle. De overgebleven bandleden – officieel een trio nu gevormd door zanger Paul Smith, gitarist Duncan Lloyd en drummer Tom English – zijn op een leeftijd dat ze gezinnen stichten, vinden partners, krijgen kinderen. En nu de lockdown.

Lees ook het interview met Duncan Lloyd over Nature Always Wins: ‘We laten ons er niet door dicteren, maar weten wat onze fans graag horen’

Al die ervaringen klinken door in Nature Always Wins. Het is daarmee misschien wel letterlijk en figuurlijk het meest volwassen album dat Maxïmo Park op zijn naam schrijft. Dat uit zich muzikaal in ruimte en lucht in de muziek waardoor sterke melodielijnen en de woorden van Smith kunnen stralen. En in de teksten van Smith hoor je zorg voor de wereld én de mensen om hem heen – met in het bijzonder zijn vierjarige dochter waarover hij bijna ontroerend zingt ‘Your tiny voice fills the room’ – doorklinken. Woorden van iemand met een levendige belangstelling voor de grote bewegingen in de wereld en de thema’s die er daarbij toe doen – politiek, ongelijkheid, rechtvaardigheid – maar ook voor de relatie tussen mensen. Net als te voor hoor je een romanticus met passie zingen die onnavolgbaar eloquent woorden vindt om gevoelens uit te drukken, zonder dat het ooit plat wordt.

Opnieuw is de band uitgesproken over politieke zaken. Why Must A Building Burn refereert aan Engelands trauma: de brand in Grenfell Tower. Niet alleen een menselijk drama, maar ook een voorval dat even als het Windrush schandaal diepgewortelde ongelijkheid blootlegde. Een open zenuw in Brexitland, waar Maxïmo Park haarfijn maar ook in fijnbesnaarde woorden, de vinger op legt. Niet door te veroordelen of extreem stelling in te nemen, maar door – de de titel al laat zien – er vragen bij te stellen.

Nature Always Wins – de titel verwijst naar het klassieke nature-nurture debat – heeft nog steeds de kenmerkende elementen in de sound en wijze van componeren van Maxïmo Park. Toch is het – logisch volgend uit het vertrek van twee kernleden – ook een stap in hun ontwikkeling. Een geslaagde, al zullen opnieuw veel fans teleurgesteld zijn dat het nog verder afleidt van waar het ooit begon: de puntige stop-start postpunk van A Certain Trigger. Wie daar overheen kan stappen heeft aan Nature Always Wins een optimistisch popalbum, mét stevige inhoud waar je een poosje op kunt kauwen. Tja, wat valt er nog meer te wensen?

Een gedachte over “Maxïmo Park – Nature Always Wins

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s